του Ηλία Φραγκούλη

Βλέπεις κινηματογραφική παραγωγή με τίτλο «The Opera!», έχεις και μια κάποια αντίληψη περί του θέματος από την πλοκή και περιμένεις τα προφανή: άριες και Γκλουκ. Οι πρώτες προκύπτουν μετά από δεκατρία λεπτά (οπτικοαουστικής) φλυαρίας, από τις δε συνθέσεις του δεύτερου μόλις τρία αποσπάσματα «επιζούν», καθώς στο soundtrack κυριαρχούν οι Μπελίνι, Μπιζέ, Ροσίνι, Πουτσίνι, Βέρντι, Βιβάλντι, Ραβέλ και Χέντελ, δίπλα στην bonus «έκπληξη» διασκευής του… «The Power of Love» των Frankie Goes to Hollywood σε ύφος όπερας! Μιλάμε για επικό αχταρμά, δηλαδή!

Εντός CGI εικόνων και σκηνικών χώρων πελώριας προοπτικής, το σκηνοθετικό δίδυμο υιοθετεί αισθητικές απόλυτα… παλιακές (!), λες και είναι βγαλμένες από διαφημιστικά spot αρωμάτων ή καλλυντικών από τη δεκαετία του ’90, με μερικούς Ευρωπαίους star του σινεμά να «στολίζουν» τα φιλμικά κάδρα, μιλώντας σε… διαφορετικές γλώσσες ανά πάσα στιγμή (με κάποιο νόημα να βγαίνει μονάχα στη διαφωνία της Φανί Αρντάν που τονίζει κλασικούς συνθέτες… στη λήγουσα, εκνευρίζοντας την Ρόσι ντε Πάλμα η οποία σέβεται την αυθεντικότητα στην προφορά).

Αφηγηματικά, χάνει το libretto τη συνοχή κι ο θεατής τα μυαλά του (ακόμη και ο πιο εξοικειωμένος με το συγκεκριμένο μουσικό είδος), αγωνιώντας να καταλάβει γιατί τα ώτα του βιώνουν αυτό το συνονθύλευμα, ενώ οι παραγωγοί και ενδυματολόγοι Dolce & Gabbana κάνουν… πασαρέλα (σχεδόν κυριολεκτικά σε μία σεκάνς σε… πλωτό λεωφορείο που διασχίζει τον Αχέροντα με τον Βενσάν Κασέλ στο τιμόνι) αντί να προτείνουν κάτι ουσιαστικά κινηματογραφικό στα κουστούμια.

Έχουμε παρακολουθήσει εκκεντρικότητες με έμπνευση από την opera στο παρελθόν (κορυφαία παραμένει η σπονδυλωτή «Aria» του 1987), όσο και σπουδαίες ταινίες όπως το «Don Giovanni» (1979) του Τζόζεφ Λόουζι. Το «The Opera!» δεν έχει θέση ανάμεσα σε αυτά τα παραδείγματα, ούτε με την καλή, ούτε και με την κακή έννοια. Απλά, αποτελεί ένα αχρείαστο φιάσκο.