του Ηλία Φραγκούλη

Αισθάνθηκα το μυαλό μου να ρευστοποιείται και να κυλά στο πάτωμα (μάλλον αναζητώντας έξοδο διαφυγής από το σινεμά). Χαμογέλασα μία φορά. Και λυπήθηκα, ειλικρινά. Ακόμη ένα γνώριμος (και αγαπητός) τίτλος franchise του παρελθόντος… ξεφτιλίζεται μέσω μιας άκυρης «αναβίωσης» που δεν καταφέρνει να φέρει στο σήμερα το στυλ της κωμωδίας των ZAZ (Τζιμ Έιμπραχαμς και Ντέιβιντ & Τζέρι Ζάκερ).

Να ξεκαθαρίσω τη στάση μου και να υπενθυμίσω πως όλη αυτή η πλάκα δεν ξεκίνησε το 1988 με τις πρώτες κινηματογραφικές «Τρελές Σφαίρες», αλλά με την τηλεοπτική σειρά «Police Squad!» (1982) του καναλιού ABC, η οποία τερματίστηκε στα έξι επεισόδια λόγω… αδιαφορίας του κοινού! Όποιος δεν τα έχει παρακολουθήσει ποτέ, έχει χάσει μία από τις πιο εξωφρενικά αστείες και «μπροστά από την εποχή τους» παραγωγές που γυρίστηκαν για σπιτική κατανάλωση… περιορισμένων ιντσών (κάτι που δυσαρέστησε το trio των δημιουργών, οι οποίοι στην πραγματικότητα επιθυμούσαν να γυρίσουν ένα spoof αστυνομικών σειρών στο πνεύμα της μεγάλης επιτυχίας τους «Μία Απίθανη… Απίθανη Πτήση» από το 1980). Χρησιμοποιώντας παρόμοια συστατικά με εκείνα της «Πτήσης» (σουρεαλιστικά λεκτικά ή σωματικά gag και έμφαση σε καταστάσεις που τραβούσαν το ενδιαφέρον του βλέμματος προς το βάθος του οπτικού πεδίου δράσης), το «Police Squad!» μετατράπηκε σε cult μύθο στο πέρασμα του χρόνου, μέχρι να καταφέρει να πάρει το «πράσινο φως» για τη μεγάλη οθόνη, πάντα με πρωταγωνιστή τον Λέσλι Νίλσεν.

Εκεί, λοιπόν, που η σειρά αποτελούσε μία δυνατή δοκιμασία ασταμάτητου γέλιου, με κωμικά ευρήματα που απαιτούσαν και μυαλό και εγρήγορση στο μάτι, η πρώτη ταινία των «Τρελών Σφαιρών» αποκτούσε όλο και περισσότερα χαρακτηριστικά μπαλαφάρας ή «χιούμορ τουαλέτας» (που χειροτέρεψαν στα δύο sequel που ακολούθησαν, το 1991 και το 1994), διατηρώντας έστω μια κάποια παράνοια σε αρκετές σεκάνς (οι οποίες παραμένουν αξέχαστες). Όταν οι ZAZ εξαντλήθηκαν, το Χόλιγουντ κατέβασε τον πήχη του είδους… πολύ πιο χαμηλά, με προσβλητικά παραδείγματα ταινιών όπως το franchise του «Scary Movie» (2000).

Από μία άποψη, το… ξαναζέσταμα των «Τρελών Σφαιρών» στο παρόν δεν ταυτίζεται με κάτι το τόσο κατάπτυστο, όμως, αποτυγχάνει πλήρως να πιάσει τον κωμικό τόνο (ακόμη και) των φιλμ της σειράς του παρελθόντος (για την τηλεοπτική… ξεχάστε το, η σύγκριση οδηγεί σε δραματικά συμπεράσματα!). Από πού να ξεκινήσω; Η προηγούμενη ταινία που σκηνοθέτησε ο Ακίβα Σάφερ ήταν το… παιδικό «Chip ‘n Dale: Rescue Rangers» (2022), το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Disney+! Ο Λίαμ Νίσον αποτελεί ένα επικά παραδειγματικό κρούσμα κακού casting (αλήθεια, κανείς δεν μπορούσε να σκεφτεί να βάψουν τα μαλλιά του ολόλευκα, ως ένα ελάχιστα αστείο σημείο αναφοράς;), πόσω μάλλον για τούτο το genre. Οι διάλογοι (θα) κάνουν τον θεατή να αισθανθεί πως το σενάριο ήταν κλειδωμένο σ’ ένα συρτάρι για χρόνια και κάποιος είπε (απλά) να το ξεσκονίσει (μόνο!) και να το γυρίσουν ακριβώς όπως το βρήκαν (σάστισα με το παράδειγμα που αναφερόταν στο Janet Jackson Super Bowl incident του 2004, διαπιστώνοντας πόσο «σκουριασμένα» είναι τα «αστεία»!). Η αφήγηση φέρνει σε φιλμ νουάρ με εντελώς άστοχο σκεπτικό, λες και μονάχα εκεί παραπέμπει το voice-over του κεντρικού ήρωα, με τη δύσμοιρη Πάμελα Άντερσον να παριστάνει πότε τη χαζή ξανθιά και πότε τη femme fatale η οποία εκτίθεται από την ανοησία ατακών (όπως εκεί με την καρέκλα στο αστυνομικό Τμήμα) ή το ξεχείλωμα «ευρημάτων» (όπως στο «scat» πάνω στη σκηνή ενός jazz club).

Η λίστα δεν έχει τελειωμό και το έργο μου προκάλεσε μέχρι και… νύστα! Για κωμωδία τέτοιου τύπου, που (τουλάχιστον) κάπως διασώζεται από τις «τρελές» χοντράδες, τούτη η ταινία αποτελεί… κακουργηματική πράξη!