του Άγγελου Μαύρου

Λυκάνθρωποι, βαμπίρ, μάγοι και λοιπά μεταμορφούμενα όντα / τα ανεπίγνωστα χαρίσματα ενός Εκλεκτού ανθρώπου / το ενοχλητικό διαφυλετικό boy meets girl και το «μια γυναίκα, δύο άνδρες» διακύβευμα / μία σκοτεινών βλέψεων ανώτατη αρχή (συν ο gay βραχίονας) του «True Blood». Λυκάνθρωποι, βαμπίρ, μάγοι και λοιπά μεταμορφούμενα όντα / το ενοχλητικό διαφυλετικό boy meets girl και το «μια γυναίκα, δύο άνδρες» διακύβευμα / μία σκοτεινών βλέψεων ανώτατη αρχή (συν το μοδάτο emo OST) του «Λυκόφως». Λυκάνθρωποι και βαμπίρ / το ενοχλητικό διαφυλετικό boy meets girl / μία σκοτεινών βλέψεων ανώτατη αρχή / τα δερμάτινα (συν ο θανατηφόρος οπλισμός και το παράλληλο, νυχτερινά αθέατο σύμπαν) του «Underworld». Τα ανεπίγνωστα χαρίσματα ενός Εκλεκτού ανθρώπου / τα δερμάτινα (συν το μαύρο μέντιουμ) του «Matrix». Μάγοι και λοιπά μεταμορφούμενα όντα / τα ανεπίγνωστα χαρίσματα ενός Εκλεκτού ανθρώπου / μία σκοτεινών βλέψεων ανώτατη αρχή (συν το «κύπελλο», οι χωρομεταφορές και το εφέ καπνού των Θανατοφάγων) του «Χάρι Πότερ».

Είναι ήδη ενοχλητικό, αν και για κάποια ώρα περίπου διασκεδαστικό, το ότι για να υπάρξει τρέφεται με λίγο (διόλου τυχαία, εν πολλοίς με ό,τι τρέχει απ’ την… τομή στις σάρκες τους) απ’ όλα αυτά τα 35 mm – και ένα «κανονικό», τηλεοπτικό – «serial» [τα franchise είναι κατεξοχήν εδώ και δύο δεκαετίες ό,τι ήταν τα κινηματογραφικά serials πριν το 1950]. Το ότι δεν έχει την εγκράτεια ή το νιονιό να μην ξεφύγει, πολύ γρήγορα στα 130 λεπτά τής οφθαλμοφανέστατα πετσοκομμένης ζωής του, και στο ξέσκισμά τους είναι που στέφει σχεδόν ανοσιούργημα τη σινεμετάλλαξη του ομοίως αρπακτικού best-seller της Κασάντρα Κλέαρ σ’ ένα τερατικά πληθωρικό «αισθηματικό» υπερφυσικό girl power action θρίλερ μυστηρίου, που στην τελική τη βλέπει «The Tudors» και «Game of Thrones» (δείτε και τα «ονόματα» της διανομής) και καταλήγει όντως να πιάνει Δαίμονες – τύπου Καρβέλας, όμως.

Καμπύλες πληροφοριακής αφήγησης που ασφυκτιούν στο επί οθόνης stretch των παραλειπομένων του λογοτεχνικού μύθου και ξεχύνονται άμορφα απ’ τον κορσέ τής μητρικά «απωθημένης» άγνοιας της ηρωίδας σε τακτά διαστήματα. Τρία πιο-κεντρικά-δε-γίνεται πρόσωπα που αδέξια εξαφανίζονται κι επανέρχονται στην εσωτερική δράση ισάριθμων σκηνών – κλειδί με το μονταζιακό έτσι θέλω (κυρίως «χτυπάει» η νίλα του κολλητού στο bar των βουρδουλάκων). Μεγιστοποιημένη από τις σβέλτες κοντινές λήψεις σποραδική κουλαμάρα υφακίων / ατακών / θεάματος (μία Λίντα Μπλερ του δημοτικού εμφανίζεται για 5… δεύτερα και κατασπαράζεται από ένα σκύλαρο, ένας βούρδουλας ρίχνει έναν πολυέλαιο – και μαζί μία ύστερη σεκάνς από τα μη σκοπούμενα γέλια του θεατή). Στα πεταχτά ένας αλληγορικός υπαινιγμός εναντίον της ομοφοβίας και άλλος ένας εναντίον του ρατσισμού. Ένας – διατελέσας τριταγωνιστής στα «Λυκόφως» και «Χάρι Πότερ», τι λέγαμε; – ιδιοσυγκρασιακός ζεν πρεμιέ οξύμωρα κοντά στο γκοθάδικο gay icon. Η εδώ και καιρό χειρότερη χρήση σαχλοτράγουδου στη σκηνή φιλιού που τα κάνει (αντί να σε κάνει) μούσκεμα κυριολεκτικά. Ο φόρτος δραμαδρεναλίνης στην κλιμάκωση όπου γίνεται του αμφίφυλου οιδιπόδειου (και προδίδεται το δεσμών αίματος, taboo – κλου του βιβλίου).

Φαντάσου τώρα όλα τα παραπάνω να αγκαζάρονται από τις εκνευριστικά ορατά εκκρεμείς, προς άγραν των sequel, ίντριγκες (το ανεκδήλωτο δάγκωμα του «καρδιακού» πρώτο και χειρότερο). Κι όμως, για κάμποσο δεν είναι όσο ειδεχθές ακούγεται. Θες επειδή η Κόλινς είναι φυσικά ζωντανή όπως πάντα, επειδή το λεπίδι χαλυβδώνεται διαρκώς από το score, επειδή εμπνεύσεις σεναρίου (οι σονάτες του Μπαχ ως κρυπτωνίτης των σατανάδων) ή εικαστικών (από κάποια αποκρουστικά animatronics ως μία υδάτινη Πύλη του Εαυτού) αμύνονται, επειδή στιγμές genre χόρτασης σε «κόβουν» (αν και στο πάτωμα του χασάπικου του AVID μοιάζει να έμειναν, δυστυχώς, αρκετές από αυτές, όπως το φαντεζί πατιρντί μάχης στην παλιά αίθουσα δεξιώσεων); Αδιάφορο, απ’ τη στιγμή που τα παίρνει όλα σβάρνα και το επιλογικό «η συνέχεια στο επόμενο» τούτου τού, και καταγωγικά ως γερμανοαμερικανικής παραγωγής, μιγαδικού αλλά όχι γι’ αυτό ακάθαρτου (εμείς δεν είμαστε ρατσιστές των ειδών), φρικουλιάρικου αποπαιδιού του πανιού, που επιπλέον φλερτάρει με τη θνησιγένεια επικίνδυνα ως επίδοξο franchise. «This dress is so tight, it’s like a second skin», που λέει κάπου στην αρχή και η κοπελούδα για την άραχλη, μουράτη νέα περιβολή της ως δημίου των Εξαποδώ. Αν πας Φακίνο…