FreeCinema

Follow us

ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΑΝΔΡΕΣ (2014)

(THE MONUMENTS MEN)

  • ΕΙΔΟΣ: Δραματική Περιπέτεια
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζορτζ Κλούνεϊ
  • ΚΑΣΤ: Τζορτζ Κλούνεϊ, Ματ Ντέιμον, Μπιλ Μάρεϊ, Τζον Γκούντμαν, Ζαν Ντιζαρντέν, Κέιτ Μπλάνσετ, Μπομπ Μπάλαμπαν, Ντιμίτρι Λεονίντας
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 118’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Πρόεδρος Ρούζβελτ διατάσσει το σχηματισμό ενός τάγματος ειδικών, διευθυντών και επιμελητών μουσείων, με σκοπό τον εντοπισμό και την επιστροφή έργων Τέχνης που είχαν κλέψει οι Ναζί. Αμερικανοί, Γάλλοι και Βρετανοί ειδικοί στα έργα αυτά και προφανώς άσχετοι με τον πόλεμο, θα επιδοθούν στο μεγαλύτερο κυνήγι θησαυρών που έχει καταγραφεί στην ιστορία.

Πολεμική περιπέτεια, δράση, χιούμορ, αγάπη για την τέχνη, πλούσιο καστ, charm, charm, charm από τους πρωταγωνιστές, η – σε γενικές γραμμές – αξιοσέβαστη φιλμογραφία του Κλούνεϊ από τη θέση τού σκηνοθέτη. Τι θα μπορούσε να μη σου αρέσει σε μια τέτοια ταινία; Κι όμως, πολλά. Τα κακά μαντάτα τα έδειξαν τα trailer τής ταινίας, που προκαλούσαν σύγχυση για το ποιο είναι το κινηματογραφικό στίγμα των «Μνημείων Ανδρών». Στο ένα έδειχναν να παίζουν σε περιπέτεια, στο άλλο σε κωμωδία και σε καμία από τις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα δε φαινόταν ιδιαίτερα ελκυστικό.

Δυστυχώς, η ολοκληρωμένη ταινία, που άλλαξε και ημερομηνία εξόδου (άλλος κακός οιωνός), δε βελτίωσε την εντύπωση. Οι «Μνημείων Άνδρες» και ο Κλούνεϊ, μαζί με τον σταθερό του συνεργάτη στο σενάριο και την παραγωγή, Γκραντ Χέσλοβ, έχουν αγαθές προθέσεις. Θέλησαν να αφηγηθούν μια ιστορία για την αξία της τέχνης, τη σημασία να μάχεσαι για έναν ανώτερο σκοπό, το ότι η διάσωση ενός θησαυρού, μερικές φορές ίσως να αξίζει και την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής. Οι καλές προθέσεις, ωστόσο, δεν εξασφαλίζουν και το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Ο Κλούνεϊ έχει την αγωνία να μιλήσει για την τέχνη, όμως, η ταινία που έφτιαξε δύσκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως σημαντικό έργο Τέχνης. Ούτε καν επαρκώς ψυχαγωγικό.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι ταΐζει ασταμάτητα το θεατή με τα highlights τού σκοπού της. Δεν μπορεί κανείς να μετρήσει τις φορές που ακούγεται στην ταινία – κυρίως από τον χαρακτήρα του Κλούνεϊ – πόσο σημαντική είναι η τέχνη, πόσο πρωταρχικής αξίας είναι η διατήρηση του πολιτισμού, πόσο δικαιώνεται από την ιστορία κάποιος που θυσιάζεται για να σώσει ένα έργο τού Μικελάντζελο. Σε τελική ανάλυση, μια ταινία που φιλοδοξεί να χαρακτηρίζεται έργο Τέχνης και απευθύνεται σε ένα κοινό με αυξημένη – έστω και επαρκή – αντίληψη, υποβαθμίζει τη νοημοσύνη του, υπεραπλουστεύοντας και επαναλαμβάνοντας κοινοτυπίες και γενικότητες.

Η ιστορία (που βασίζεται σε αληθινούς χαρακτήρες) είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και όχι γνωστή στο ευρύτερο κοινό, αν και δεν είναι η πρώτη φορά που φτάνει στη μεγάλη οθόνη. Σε μια περισσότερο μυθοπλαστική παραλλαγή, είχε γυριστεί το 1964 από τον Τζον Φρανκενχάιμερ στο πολύ συναρπαστικότερο «The Train», που έδινε έμφαση στα στοιχεία τού δράματος και του θρίλερ.

Ο Κλούνεϊ δείχνει να μην μπορεί να αποφασίσει ποιος είναι ο τόνος της ταινίας και αυτό την καταδικάζει στη μετριότητα. Λίγα αστεία με τα άθλια γαλλικά τού Αμερικανού επιμελητή που υποδύεται ο Ματ Ντέιμον, λίγο δράμα με δύο θανάτους – θυσία, λίγες σκηνές με την – εδώ Γαλλίδα – Κέιτ Μπλάνσετ που παίζει με ό,τι θυμάται από τον «Ιντιάνα Τζόουνς» του 2008, λίγη αμηχανία με τους Μπιλ Μάρεϊ και Μπομπ Μπάλαμπαν (που αντιλαμβάνονται ότι βρίσκονται εκεί για να κάνουν το κωμικό ντουέτο, αλλά δεν έχουν με τι να το καταφέρουν), λίγος Κλούνεϊ στο ρόλο τού γενικού αρχηγού, με το χαμόγελο που λέει «είμαι γαμάτος». Όλα από λίγο και όλα λίγα και μικρά, κάνοντας το αποτέλεσμα της ταινίας να φαίνεται ακόμη μικρότερο σε σχέση με τα μεγέθη, με τα οποία συγκρίνεται. Αν υπάρχει ένα στοιχείο που να δείχνει μια σαφή πρόθεση, είναι μόνο η μουσική τού Αλεξάντρ Ντεσπλά, χαριτωμένη, παλιομοδίτικη, με ένα σφύριγμα ταυτόχρονα στρατιωτικό και λίγο κωμικό.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Σε εξιτάρουν τα all-star καστ φιλμ, το χαμόγελο του Κλούνεϊ, οι προφορές της Μπλάνσετ, οι αληθινές πολεμικές ιστορίες και οι ηρωισμοί; Θα τρέξεις, ό,τι και αν σου πούμε εμείς. Αν θέλεις, όμως, να νιώσεις κάτι πραγματικό για το νόημα της τέχνης, οι «Μνημείων Άνδρες» θα σου προσφέρουν μονάχα φλυαρία. Άνευ δράσης.


MORE REVIEWS

ΓΑΖΑ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Ηλικιωμένος ψαράς στη Γάζα είναι κρυφά ερωτευμένος με γυναίκα που βλέπει καθημερινά στην αγορά. Η τυχαία ανεύρεση αρχαίου αγάλματος περιπλέκει τα αισθηματικά του προβλήματα.

ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ

Σ’ ένα απομακρυσμένο, παραδοσιακό εργοστάσιο παραγωγής τούβλων, ένας άνδρας θα «παίξει» το τελευταίο χαρτί της προσωπικής του επανάστασης, όταν το αφεντικό ανακοινώσει το κλείσιμό του και, συνακόλουθα, την απόλυση των λιγοστών εργαζόμενων σ’ αυτό.

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΓΑΜΟ

Δέκα χρόνια σχέσης, γάμου και χωρισμού, μέσα από στιγμές της ζωής της Μαριάν και του Γιόχαν.

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΨΥΧΩΝ

Φιλόδοξος τυχοδιώκτης, με ταλέντο να χειραγωγεί τους ανθρώπους, ανέρχεται κοινωνικά παριστάνοντας το μέντιουμ και σε συνδυασμό με μία ψυχίατρο δίχως ηθικές αναστολές, ετοιμάζεται να κατακτήσει τον κόσμο, παραγνωρίζοντας τη σημασία του… «απ' τα ψηλά στα χαμηλά».

ΡΑΪΝΕΡ ΒΕΡΝΕΡ ΦΑΣΜΠΙΝΤΕΡ

Η ζωή του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, όπως την όρισε η σκηνοθετική του καριέρα μέσα στο διάστημα μιας δεκαπενταετίας.

MR KLEIN

MR KLEIN

Κάτι Γερμανοί κλέβανε πίνακες και γλυπτά στον Πόλεμο κι έρχονται κάτι πιο μάγκες Αμερικάνοι (και Γάλλοι κι Άγγλοι) και τα παίρνουν πίσω και αξίζει να πεθαίνεις για την Τέχνη, λέει. Και πίσω τα μάρμαρα του Παρθενώνα και όχι άλλο κάρβουνο, επίσης.