του Ηλία Φραγκούλη

Είμαι της άποψης που λέει ότι όταν… το σώμα (και όλη σου η ύπαρξη) περνάει καλά στο σινεμά, τύφλα να ‘χει η… «δυσκοιλιότητα» του κριτικού! Επίσης, μιλώντας προσωπικά (πάντα), είναι γνωστή η αγάπη (και ο σεβασμός) μου προς το είδος των ταινιών τρόμου, καθώς και του «κακού» χιούμορ. Εκείνου που δεν ακολουθεί κανέναν κανόνα «ορθότητας» και μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τα όρια του μισανθρωπισμού. Καλωσήρθατε στο «The Monkey»!

Δεν ξέρω πως το πέτυχε (σε απόλυτο βαθμό!) αυτή τη φορά ο Οζ Πέρκινς, ο οποίος είχε αφήσει ανάμεικτα συναισθήματα πέρσι με το «Longlegs», έργο περισσότερο ατμόσφαιρας και αισθητικής ταυτότητας παρά ουσιαστικό σε αυτά που ήθελε να πει ή (και) ολοκληρωμένο σεναριακά. Ίσως οφείλεται στο ότι εδώ υπάρχει καλή βάση: μια short story του Στίβεν Κινγκ (από τη συλλογή «Skeleton Crew» που εκδόθηκε το 1985 – κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τον Κλειδάριθμο) με πρωταγωνιστή ένα δαιμονισμένο κουρδιστό παιχνίδι. Ο Πέρκινς υπογράφει μία εξαιρετική διασκευή, προσθέτοντας όχι μονάχα extra στοιχεία στη δράση, αλλά και σε βαθύτερα levels «ανάγνωσης» του έργου, το οποίο διακατέχεται από μια διάθεση βάναυσα άγριου χλευασμού απέναντι στη θνητότητα, υμνώντας τη δύναμη του τυχαίου και την ασημαντότητα της ζωής. Και όχι μόνο! Η αποτυχία του πατρικού ρόλου (με κάποια ιδιαίτερης σημασίας σημειολογία στις στολές που μπορεί να φορούσαν οι πατεράδες για επαγγελματικούς λόγους) βασανίζει σχεδόν κάθε τέκνο εκ των ηρώων, λες και πρόκειται για μια κληρονομική «κατάρα», αφήνοντας υπόνοιες για την κακοτυχία της… διαιώνισης του είδους (μας)! Τούτη η διαπίστωση γίνεται ακόμα πιο ανατριχιαστική αν παρατηρήσουμε κάτι στο γενεαλογικό δέντρο του Πέρκινς: πρόκειται για τον γιο του Άντονι. Ένας ψυχαναλυτής θα έκανε party!

Όλες αυτές οι «σφήνες» σοβαρότητας στο σκεπτικό της εκτέλεσης του «The Monkey» είναι που το απογειώνουν, πέραν του οφθαλμοφανούς και προφανούς γλεντιού του θανατικού το οποίο πρωταγωνιστεί στην ταινία. Ο συνδυασμός με το χιούμορ είναι τόσο αιματηρά θρασύς που δεν θα ξέρετε αν πρέπει να φρικάρετε από το gore ή να πέσετε στο πάτωμα από τα γέλια! Η μακαβριότητα του στιγμιαίου εκπλήσσει διαρκώς, αιφνιδιάζοντας τον θεατή με απίστευτα εξωφρενικούς θανάτους που ενώ τους «βλέπει» να έρχονται, είναι αδύνατον να φανταστεί το τελικό αποτέλεσμα. Σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις… δάκρυσα κανονικά από την ένταση του γέλιου μου! Και δεν ήταν καθόλου εύκολο να σταματήσω να γελάω (σχεδόν όπως μου είχε συμβεί με αλησμόνητο τρόπο, παρακολουθώντας τις άστοχες απόπειρες αυτοκτονίας της Ορόρ Ιντερλιγκατόρ στο «Delicatessen» των Ζενέ & Καρό)…

Σκηνοθετικά, ο Πέρκινς έχει εξελίξει (για να μην πω ότι έχει βρει) το στυλ του, δημιουργώντας ένα σχεδόν σουρεαλιστικό σύμπαν suburban Americana (προς το πιο επαρχιώτικο αυτού που μπορεί να φέρνει ο νους σας σε εικόνα), το οποίο «ντύνει» με τους πιο deadpan τόνους χιούμορ που αντέχει ο σαρκασμός. Η οικογένεια και το ανθρώπινο πεπρωμένο «μαυρίζουν» μέσα στον πεσιμισμό του δημιουργού, ο οποίος ξερά και «άνιωθα» (ακριβώς όπως και η μάνα προς τα παιδιά της στην πρώτη σεκάνς κηδείας) μας υπενθυμίζει πως… όλοι θα πεθάνουμε. Ο τρόπος δεν οφείλει να μας προβληματίζει. Όσο φρικτός και συμπτωματικός μπορεί να «σκάσει» καταπάνω μας, ανά πάσα στιγμή. Like life.