της Βαρβάρας Κοντονή

Βιογραφικό δράμα δια χειρός Τζέιμς Μαρς («Η Θεωρία των Πάντων») με Κόλιν Φερθ και Ρέιτσελ Βάις στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Μια ένδειξη πως δύσκολα κάτι θα πάει στραβά με τούτο εδώ το φιλμ. Και πράγματι, αν εξαιρέσει κανείς τον κάπως ράθυμο αφηγηματικό ρυθμό, μόνιμο «κακό» του εν λόγω κινηματογραφικού είδους, το «Η Μέρα της Επιστροφής μου» αποτελεί μια από τις πιο τίμιες επιλογές για σινεμά εδώ και κάμποσες εβδομάδες. Με το σενάριο του Σκοτ Ζ. Μπερνς («Contagion», «Παρενέργειες») να επικεντρώνεται στο ταξίδι του Κρόουχερστ και τον αντίκτυπο της επιλογής του αυτής υπεράνω της οικογένειάς του, ο Μαρς δίνει την ευκαιρία στον Φερθ να βγει μπροστά με έναν ρόλο «μανούλα» για τον Βρετανό ηθοποιό, ο οποίος εδώ βρίσκεται σε εξαιρετική δραματική φόρμα, γεγονός που κάπως εξισορροπεί μια μικρή αδυναμία διαχείρισης των δύο παράλληλων πεδίων δράσης, του κεντρικού ήρωα στον αχανή και αφιλόξενο ωκεανό από τη μια και της πολυμελούς φαμίλιας του που υπομένει καρτερικά την επιστροφή του στο σπίτι από την άλλη.

Αδυνατώντας να καλύψει τα έξοδα του σπιτιού με τη μικρή του επιχείρηση που δεν αποφέρει πλέον παρά ελάχιστα, ο Ντόναλντ (Φερθ) θα δεχτεί την ανοιχτή πρόκληση / πρόσκληση των Sunday Times, οι οποίοι καλούσαν τους λάτρεις της θάλασσας σε μια μοναδική ευκαιρία, να πραγματοποιήσουν τον γύρο της Γης σε έναν επικίνδυνο αλλά προορισμένο να περάσει στην Ιστορία αγώνα. Υπό την προϋπόθεση πως οι συμμετέχοντες θα έπρεπε να ταξιδέψουν μόνοι και χωρίς καμία ενδιάμεση στάση, ο Ντόναλντ ξεκινά τις πυρετώδεις προετοιμασίες για την κατασκευή του σκάφους του, αναζητώντας αφενός χρηματοδότηση για το τολμηρό του εγχείρημα και αφετέρου επιχειρώντας να στηρίξει ψυχολογικά τη σύζυγό του Κλερ (Βάις) και τα τρία τους παιδιά. Καθώς οι μήνες περνούν και ο απόπλους μοιάζει ολοένα και πιο μακρινός, ο Ντόναλντ θα έρθει αντιμέτωπος με τις διαρκείς καθυστερήσεις κατασκευής του σκάφους, τις τεράστιες δαπάνες και την ασφυκτική πίεση των δημοσιογραφικών Μέσων της εποχής, που αναζητούσαν διακαώς στο πρόσωπό του έναν διαφορετικό τοπικό ήρωα. Εκεί, πια, το ταξίδι φάνταζε ως η μοναδική σωτηρία για όλους.

Σαφώς καλογυρισμένο το νέο φιλμ του Μαρς, μοιράζεται κοινά στοιχεία με το εξίσου βιογραφικό «Η Θεωρία των Πάντων» από άποψη σκηνοθεσίας και φροντισμένης φωτογραφίας (Ερίκ Γκοτιέ). Ως προς την αναπαράσταση της εποχής, ο Μαρς παραδίδει ένα προσεγμένο αποτέλεσμα, παραμένοντας πιστός στην ανάδειξη του περιβάλλοντος της δεκαετίας του ’60, με τον Γκοτιέ να επιλέγει τις «ζεστές» φωτογραφικές αποχρώσεις της σέπιας για τη στεριά (και για την πρέπουσα vintage πινελιά), μια χρωματική σύμβαση που ηθελημένα βρίσκεται σε διαρκή αντίθεση με το ψυχρό και σκοτεινό (ως επί το πλείστον) θαλασσινό τοπίο. Σεναριακά, η δραματική ιστορία του Κρόουχερστ ίσως λειτουργήσει καλύτερα για εκείνους τους θεατές που δεν γνωρίζουν πώς εξελίχθηκε στην πραγματικότητα η περιπέτεια του Βρετανού θαλασσοπόρου, δεδομένου πως η αφηγηματική δυναμική περνάει ενίοτε από… σαράντα κύματα, αφού άλλο σασπένς έχει όταν παρακολουθείς έναν άνθρωπο να θαλασσοπνίγεται ολομόναχος στη μέση του πουθενά και άλλο όταν βλέπεις αυτούς που έμειναν πίσω να αναλώνονται σε ανήσυχες συζητήσεις για την τύχη τού ταξιδιώτη.

Αυτό αποτελεί και τη βασική αστοχία της ταινίας, το γεγονός δηλαδή πως η υποθεσιακή συνοχή υποσκάπτεται διαρκώς από εναλλαγές πλοκής διαφορετικής δυναμικής, με αποτέλεσμα το φιλμ να «γκαζώνει» (δραματουργικά κυρίως) στο δεύτερο μισό του, τότε που σίγουρα κάποιοι θα έχουν ήδη χάσει το ενδιαφέρον τους. Από την άλλη, έχεις και ένα καστ που αποτελεί σχεδόν πάντα εγγύηση, οπότε εκεί βγαίνεις κερδισμένος, αφού πέρα από τους Φερθ και Βάις (με την εξαιρετική, ομολογουμένως, συζυγική τους χημεία), θα απολαύσεις και τον Ντέιβιντ Θιούλις σε ρόλο υπεύθυνου Τύπου κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του. Ιδιαίτερη σημασία για την εξέλιξη της ιστορίας φαίνεται πως είχε έτσι κι αλλιώς η δράση των media της εποχής, κάτι στο οποίο επικεντρώνεται το σενάριο του Μπερνς κάπως αργά, για να λέμε την αλήθεια. Παρ’ όλα αυτά, προλαβαίνει να προσθέσει στην ιστορία του Κρόουχερστ μια ακόμη πτυχή – τη σημαντικότερη, ενδεχομένως – σιγοντάροντας και προοικονομώντας (σε έναν βαθμό) την τελική πράξη της ταινίας.