της Βικτωρίας Μιχαήλ

Η απειρία της πρώτης φοράς έκοβε κάτι απ’ τη multiculti γαμοκομεντί – ακόμα η καλύτερή του ταινία – «Jump Tomorrow» (2001). «Η Τελευταία Ευκαιρία» (2008) έμενε στο ράφι, παρά το μπρίο και τις τρυφερές εξομολογήσεις, σαν ένα τυφλό ραντεβού τού α λα Λίο ΜακΚάρεϊ «Love Affair» με το «Μετά τα Μεσάνυχτα». Αλλά τον… τρώει πλέον οφθαλμοφανέστατα η χλίδα, η φούρια, το χάχα χούχα και τ’ αξιοθέατα τον Τζόελ Χόπκινς στην τρίτη και φαρμακερή του «πάρ’ το αλλιώς» και «ζήσ’ το, μωρέ» ζευγαρωδή, η οποία, αφού τον επανασυνδέει με την Έμμα Τόμσον, ρίχνει (και πάει για) το χαρτί λίγο τού «Red» (η τρίτη ηλικία βγαίνει απ’ τη μούχλα της και γ@μάει), λίγο του «Ραντεβού για Παντρεμένους» (ανδρόγυνο, εδώ ex’s, ξαναφουντώνει σε «κουλά» επικίνδυνες περιπέτειες εκτός νόμου) και λίγο του «Πώς Να Κλέψετε Έναν Ουρανοξύστη» (συνασπισμένα τίμια θύματα άρπαγα τον πληρώνουν με το ίδιο νόμισμα), αλλά European style.

Για τον προτελευταίο 007 και τις πληρωμένες διακοπές του να μην τα λέμε πάλι («Πέντε Δευτερόλεπτα στο Κενό»), θα δημιουργηθεί η εντύπωση ότι έχω κόλλημα. Εξάλλου, σ’ αυτή την μπουρζουά κοσμοπολίτικη αποκοτιά αστεϊσμών αυτόδικης βούτας κι εκ παραλλήλου λάου λάου αναθέρμανσης συζυγικού δεσμού, υπάρχουν τόσα άλλα που πιάνονται στα πράσα με τα χέρια… άδεια. Μια γάτα στο σπίτι κι ένας φοιτητής γιος αρχι-hacker (που εξασφαλίζει σε δευτερόλεπτα μέσω Skype στους γονείς του όποια υπεξαίρεση απαιτούν τα αντ-εγκληματικά σχέδια τους) προς generic άγραν specialist κοινών. Οι Ζαζ, Status Quo, Free, Bachman Turner Overdrive και Clash εντελώς κονσέρβα για ανεβαστικούς… σκοπούς απ’ τα ηχεία του soundtrack. Η βολική για τα διεθνή ακροατήρια αλλά πλήρως ανεξήγητη μεταξύ δύο Φραντσέζων μόνων τους στο δωμάτιο αγγλική γλώσσα. Η νύφη – τρόπαιο του μεσιέ κερδοσκόπου που αφυπνίζεται από τη bachelorette crasher Brit θειά σε τέτοιο βαθμό χειραφέτησης, ώστε αίφνης μετανιώνει για τον υμέναιο και μετατρέπεται σε συνεργό στην υπεξαίρεση του «Ροζ Πάνθηρά» της. Ένας οινόφλυξ σωματοφύλακας – κλειδί (που, φυσικά, αλληθωρίζει προς το σερβιτόρο από «Το Πάρτι»).

Τίποτα, πάντως, όσο το – ο πιο loser, σειριακός από μηχανής Θεός της σεζόν – «μυστικό» ρεζουμέ τού εκ Λονδίνου επιστηθίου κουβαλητού με την τρελοκαμπέρω mrs. του, που ξελασπώνει αναληθοφανώς την ύστερη πλοκή διαφυγής après σουφρώματος – και το ότι η αστυνομία είναι εντελώς άφαντη στην υπόθεση για τα δεκάδες… κακουργήματα που παίρνουν γραμμή στη μυθοπλασία. Την ίδια στιγμή, άμαθοι στη σαμπανιζέ φάρσα δράσης, η μεν Τόμσον (που, πάντως, πέφτει φιλότιμα με τα μούτρα στο ρόλο) κάνει μπανάνα και παραπέντε (και τρώει μπάλα στο κεφάλι παίζοντας volley στην άμμο), ο δε Μπρόσναν παίρνει υπνάκο στην παραλία. Πριν και μετά, και οι δύο μαζί, θα οδηγήσουν κατά παράβαση του ΚΟΚ, θα απάγουν και παραστήσουν Τεξανούς, θα κάνουν κατάδυση και ορειβασία και πίτσι πίτσι σε Πύργο του Άιφελ, Σηκουάνα, Αντίμπ, Κάννες. Πώς… ξεγλιστράνε; Η λεία ευτραπέλων είναι τόσο σούργελο ώστε, ανά στιγμές και στα πιο μούτας «νούμερα», πυροδοτεί την αθέλητη θυμηδία σου (so bad it’s good, που λένε και στην Αλβιώνα). Αλλά πολύ μικρή αυτή η μπάζα. Μην την πληρώσεις και του λόγου σου…