του Ηλία Φραγκούλη

Βασισμένο σε ένα από τα πιο… πολιτικά παραμύθια του Δρος Σους, το «Λόραξ» γράφτηκε το 1971, επηρεασμένο από τις καμπάνιες και τη δράση του Environmental Protection Agency του Ρίτσαρντ Νίξον, κι αποτελεί μια όσο το δυνατόν πιο… παιδιάστικη αλληγορία για τα κακά του καταναλωτισμού εις βάρος του περιβάλλοντος. Η κοινωνία του φιλμ απεικονίζει μια μορφή «επόμενης μέρας», μετά το τέλος κάθε φυσικού στοιχείου στον πλανήτη, με τον άνθρωπο να κατοικεί σε πλαστικές πόλεις και, ενίοτε, ν’ αγοράζει οξυγόνο σε μπουκάλι, για να αισθανθεί τον φρέσκο αέρα του παρελθόντος!

Σκέψου έναν post Apocalyptic κόσμο αλά «WALL-E», με μια ψυχεδελική διάσταση (βοηθούμενη από το 3D) που φέρνει στο νου τους Beatles και κάτι κίτρινα υποβρύχια, πρόσθεσε τόνους από… χνούδι (τα δέντρα επιχειρούν ένα πάντρεμα coiffure Μαίρης Αρώνη με μαλλί της γριάς σε όλες τις παστέλ αποχρώσεις) και τα απαραίτητα χαζούλικα ζωάκια (η ομάδα του «Despicable Me» γνωρίζει πολύ καλά πως να «μανιπιουλάρει» το ανήλικο target group του φιλμ, μετά το θρίαμβο των λιλιπούτειων Minions) κι έχεις μια γενική ιδέα του πού το πάει ο… παραμυθάς.

Πολλά από τα γκαγκ θα λειτουργήσουν και στους μεγάλους, ο πανζουρλισμός χρωμάτων κρατά το βλέμμα καρφωμένο στην οθόνη, όμως, ο καλός σκοπός αγιάζει την… αντοχή στη θέαση; Τούτη η ιστοριούλα έχει τραβηχτεί από το μαλλί για να φτάσει τα 86 λεπτά κινηματογραφικού χρόνου (μια τηλεοπτική μεταφορά του «Λόραξ» σε παραδοσιακό animation, από τα 1972, διαρκούσε μόλις 25 λεπτά…) και μέχρι την απαιτούμενη κατάληξη της οικολογικής διδαχής… Δημοτικού σχολείου, ο παράγων διασκέδαση βρίσκεται ένα σκαλοπάτι πριν από την επικινδυνότητα της τρύπας του όζοντος. Με άλλα λόγια, όσο και να σου αρέσουν τα ζαχαρωτά, κάποτε έρχεται και η στιγμή που θα στουμπώσεις…