του Ηλία Φραγκούλη

Ο άνθρωπος γεννιέται για να περιμένει. Αλλά η ζωή δεν περιμένει. Όποιος (εμ)μένει στο πρώτο, κινδυνεύει να χάσει τον χρόνο από τον οποίο αποτελείται… η ζωή του.

«It’s the waiting. That’s the hard part.»

Βασισμένη σε μία ιστορία τριών κεφαλαίων με… αντίστροφη της ροής του χρόνου δομή αφήγησης που κυκλοφόρησε το 2020 με την υπογραφή του Στίβεν Κινγκ, η «Ζωή του Τσακ» μοιάζει με ένα ατελές δοκίμιο για τη σημασία της ανθρώπινης ύπαρξης στο γήινο (έστω) σύμπαν. Με τον τρόπο που το σύμπαν περιβάλλεται από ερωτήματα δίχως απάντηση σχετικά με την αρχή και το τέλος του, όπως ακριβώς συμβαίνει και με την πορεία μας μέσα σ’ αυτό το πελώριο άγνωστο του σύμπαντος, έτσι και το φιλμ του Μάικ Φλάναγκαν δεν υπόσχεται να δώσει στον θεατή απαντήσεις για το περιεχόμενό του. Είτε… χορεύεις μαζί του, είτε όχι!

Αρκετά σαρκαστικά, το πρώτο κεφάλαιο της ταινίας μιλά για… το τέλος του κόσμου. Που από άκρη σ’ άκρη του ευχαριστεί τον Τσαρλς (Τσακ) Κραντζ για τα 39 χρόνια που υπήρξε σ’ αυτόν! Κανένας δεν τον έχει γνωρίσει, ούτε και κατανοεί το νόημα της ύπαρξής του στην κοινωνία, όμως, τα έζησε αυτά τα χρόνια. Και τώρα πεθαίνει στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου. Σαν τον κόσμο ολόκληρο. Και τ’ αστέρια που σβήνουν στον ουρανό.

Στο δεύτερο κεφάλαιο, ο Τσακ σταματά στον δρόμο κι αρχίζει να χορεύει πάνω στον αυτοσχέδιο ρυθμό των drums που παίζει μια κοπέλα. Θα βρει την τέλεια παρτενέρ. Μα οι δρόμοι τους θα χωρίσουν. Και η μνήμη του δεν θα διαγράψει ποτέ αυτές τις στιγμές. Τις στιγμές που δίνουν το νόημα της ύπαρξης του κόσμου (μας).

Το τρίτο κεφάλαιο περιγράφει την παιδική ηλικία του Τσακ και την «Τέχνη» του να μεγαλώνεις δίχως να περιμένεις, να έχεις δικαιώματα επιλογών ή να παίρνεις αποφάσεις. Τον χρόνο που ρέει δίχως επιστημονική σιγουριά σ’ ένα 24ωρο καθημερινά, σ’ ένα σύμπαν όπου έχουμε επιτρέψει στους αριθμούς να το ορίζουν. Γιατί; Αφού υπάρχουν τόσα αμέτρητα μυστικά που το «στοιχειώνουν»…

Βυθισμένο μέσα στην παραδοξότητα του αναπάντητου, το φιλμ του Φλάναγκαν ασκεί μία υπόγεια γοητεία που δεν θα γίνει αισθητή ή αρεστή από όλους τους θεατές, φλερτάρει με το αβέβαιο και το μυστηριακό της ζωής, σχεδόν προτείνει μία οδό ελευθεριότητας που «αποδρά» πιο πέρα κι απ’ τον υπαρξισμό, κάνει τα βήματα χορό και απαιτεί το «πλήρης ημερών» να μη λογαριάζει αριθμούς, μα να έχει καλύψει με νόημα τον χρόνο της ύπαρξής σου ανάμεσα στον υπόλοιπο κόσμο. Δεν είναι μία ταινία που… περίμενες. Είναι ένα ξάφνιασμα που δεν γνωρίζει ούτε καν ποια είναι η σωστή σειρά για ν’ αφηγηθείς ή να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου, αφού (έτσι κι αλλιώς) ποτέ δεν θα μάθουμε την αρχή ή το τέλος της.