του Ηλία Φραγκούλη

Εξαιρετικό καστ, με σημασία τα ανελέητα κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των βασικών ηρωίδων του φιλμ, που κάνουν ένα πονετικό contrast με τις «φτιασιδωμένες» και ολόφωτα αστραφτερές όψεις της πόλης του Λας Βέγκας, όμως, το σενάριο της Κέιτ Γκέρστεν δεν ήταν ικανό να εισχωρήσει στο βάθος της ψυχής αυτού του «Last Showgirl», ώστε να απογειωθεί σε κάτι μεγαλύτερο και πιο ουσιαστικό (από ένα οικογενειακό δράμα που καταλήγει να γίνεται).

Το μεγάλο ατού εδώ, λοιπόν, είναι αυτό το show-«girl» το οποίο υποδύεται η Πάμελα Άντερσον, και δυσκολεύεσαι να πιστέψεις πόσο πολύ ταυτίζεται μαζί του, όντας μια 57χρονη γυναίκα που με γενναιότητα προβάλει μπροστά στον φακό της κάμερας «φθαρμένη» από το πέρασμα του χρόνου, όπως και η παρόμοιας ηλικίας Σέλι. Κοριτσιού κάποτε, δεκαετίες πίσω, που ζούσε την όλη φάση σαν ένα όνειρο, ανεβαίνοντας στη σκηνή φορτωμένη με πούλιες και πούπουλα, αλλά και τα γυμνά της στήθη, δίνοντας μια ψευδαίσθηση σημασίας στο χορευτικό της, λες και ήταν homage σε παριζιάνικο cabaret άλλης εποχής. Τριάντα χρόνια μετά, χωρισμένη και δίχως έναν άνθρωπο για συντροφιά στο σπιτικό της, η Σέλι μαθαίνει πως το show θα κατεβάσει αυλαία, για να παραδώσει τη σκηνή του σε «τσιρκολάνικα», πιο trendy και πιο συντηρητικά νούμερα, καθώς το «προϊόν» που πουλούσε μέχρι σήμερα έχει «μετακομίσει» σε strip clubs με πιο γερές δόσεις γύμνιας ή και με πιο χειροπιαστά πάρε-δώσε (λέγε με και «βίζιτα») με τους πελάτες.

Πότε κάτω από το εκτυφλωτικό φως του ήλιου που δεν επιτρέπει στη ζαρωμένη σάρκα να κρυφτεί, πότε στο μαγευτικό σούρουπο της πόλης των πιο πολύχρωμων φωτεινών επιγραφών, η Τζία Κόπολα παρακολουθεί την Άντερσον σ’ ένα ολόδικό της récital ερμηνείας (πόσο κρίμα που δεν προτάθηκε για Όσκαρ), άφοβο και σχεδόν εξομολογητικά γνήσιο, που σαρκάζει την ανθεκτικότητα της γυναικείας ομορφιάς και των στερεότυπων του ερωτισμού, δίπλα στην αναμενόμενα μεστή παρουσία της Τζέιμι Λι Κέρτις (σκηνή ανθολογίας ο χορός με το «Total Eclipse of the Heart») και έναν θαυμάσιο Ντέιβ Μπαουτίστα, έναν παρεξηγημένο… μπρατσαρά που όταν του δίνεται η ευκαιρία δείχνει πόσο του πηγαίνει το δράμα.

Οι πρωταγωνιστές και η διεύθυνση φωτογραφίας της Ότομν Ντουράλντ Άρκαπαου είναι τα στοιχεία που σε κάνουν να απολαμβάνεις το «The Last Showgirl» και τις τίμιες δόσεις θλίψης που το διαπερνούν, με κύριο «σκόπελο» τον αδιέξοδο προσανατολισμό του σεναρίου, το οποίο ρίχνει μεγαλύτερο βάρος στην απόπειρα της Σέλι να τα ξαναβρεί με την κόρη της (μαζί με ένα πραγματικά ενδιαφέρον twist, που όμως χάνεται μέσα σε μία και μοναδική σεκάνς), αναζητώντας μια «δικαιολογία» μετατροπής του φιλμ σε οικογενειακό δράμα και ουχί σε κάτι ευρύτερα υπαρξιακό και (γιατί όχι;) σκεπτόμενο.