της Κατερίνας Ανδρεάκου

Το κολιμπρί χρειάζεται ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου για να φτερουγίσει μία φορά. Την ίδια χρονική διαφορά χρειάζονται και τα ξαδέλφια Βίνσεντ και Άντον, ώστε να δημιουργήσουν το γρηγορότερο δίκτυο τηλεπικοινωνιών στην Αμερική. Με χρηματοδότηση από έναν δύσπιστο μεγιστάνα και ένα υπερφιλόδοξο, στα όρια της παράνοιας σχέδιο για τη δημιουργία ενός δικτύου οπτικών ινών από το Κάνσας έως το Νιου Τζέρσι, ο πολυλογάς και «εφευρέτης» της ιδέας Βίνσεντ, μαζί με τον αγαθιάρη, εσωστρεφή αλλά τεχνολογικά ιδιοφυή Άντον, θα ξεκινήσουν ένα ασταμάτητο ταξίδι ανά την Αμερική, σκάβοντας και τοποθετώντας τις ίνες, πείθοντας θεούς και δαίμονες για τη μελλοντική επιτυχία του έργου τους. Ωστόσο, τα εμπόδια που συγκεντρώνονται μπροστά τους είναι πολλά και διάφορα, από τα φυσικά (δύσβατα σημεία εκσκαφής), στα ανθρώπινα (η άρνηση μιας κοινότητας Άμις να παραχωρήσουν τη γη τους για μια τέτοια τεχνολογική παρέμβαση), στα εταιρικά (ο νομικός, τεχνολογικός και προσωπικός πόλεμος που τους κηρύσσει η παλιά τους αφεντικίνα), στα προσωπικά (τα αναπάντεχα τραγικά νέα για την υγεία ενός εκ των βασικών χαρακτήρων).

Ο Καναδός σκηνοθέτης Κιμ Νουέν δημιουργεί μια αρκετά ιδιόρρυθμη ταινία, που επιφυλάσσει σεναριακές εκπλήξεις χωρίς να γίνεται σχεδόν ποτέ παρατραβηγμένη ή μη πιστευτή. Κάτι που ξεκινά με το ύφος μιας indie αμερικανικής κομεντί, εξελίσσεται σε μια απροσδόκητη περιπέτεια με γρήγορους ρυθμούς και σασπένς, ακόμα κι αν πρόκειται για τον αγώνα δρόμου (και αντοχής) μεταξύ δύο φιλόδοξων ατόμων με ένα όραμα που τους ρίχνει κατευθείαν σε επικίνδυνα βαθιά νερά, και της πανίσχυρης πρώην αφεντικίνας τους που βλέπει αυτή τη «μάχη» και ως προσωπική εκδίκηση αλλά και ως ευκαιρία εκμετάλλευσης για την εξέλιξη της δικιάς της εταιρείας. Το τελευταίο μέρος της ταινίας «κόβει ταχύτητα» και στρέφεται περισσότερο προς το ανθρώπινο δράμα, και είναι εκείνο που συνοψίζει τα αληθινά «μηνύματα» και τους συμβολισμούς της: το αέναο κυνήγι για ακόμα μεγαλύτερη ταχύτητα, όχι μόνο στην τεχνολογία αλλά και στην προσωπική μας ζωή, που στο βιαστικό του πέρασμα προς την κατάκτηση περισσότερων, μεγαλύτερων, ταχύτερων «αγαθών», χάνει την ανθρωπιά, την οργανική του σχέση με τη φύση αλλά και την αληθινή επαφή με τον Άλλο, την ουσία της ίδιας της ύπαρξής του.

O Τζέσι Άιζενμπεργκ στον ρόλο τού υπερφιλόδοξου, παθιασμένου, νευρωτικού Βίνσεντ είναι πάνω-κάτω στα γνώριμα, ασφαλή ερμηνευτικά μοτίβα του, αν και μια δραματική εξέλιξη στο δεύτερο μισό της ταινίας τού δίνει την ευκαιρία να εμβαθύνει δραματικά και συναισθηματικά στον χαρακτήρα και το παίξιμό του. Η Σάλμα Χάγεκ επίσης βρίσκεται σε γνώριμα μονοπάτια πρόσφατων κινηματογραφικών της εμφανίσεων, παίζοντας την αδίστακτη (και αμετανόητα MILF) ανταγωνίστρια, όμως η ευχάριστη έκπληξη της ταινίας έρχεται από τον Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ. Ο ηθοποιός που (ας μιλήσουμε ειλικρινά) έχει βασίσει την καριέρα του περισσότερο στις εντυπωσιακές… φυσικές του χάρες παρά στην ερμηνευτική του δεινότητα, εδώ κλέβει πανηγυρικά την παράσταση στον ρόλο τού Άντον, του αδέξιου, φαλακρού, γεματούλη και κλινικά αντικοινωνικού τεχνολογικού «μάγου» που παρασύρεται από τον ξάδελφό του σε αυτή τη φρενήρη κούρσα και καταλήγει ένα νευρικό, επικίνδυνα στρεσαρισμένο ράκος. Και είναι τόσο αναπάντεχα καλή η ερμηνεία του που, αν η ταινία είχε ευρύτερη κινηματογραφική απήχηση, δεν θα ήταν καθόλου απίθανο να βλέπαμε τον Σκάρσγκαρντ, έναν ηθοποιό – γλάστρα μέχρι σήμερα, να φιγουράρει σε λίστες με τις καλύτερες ερμηνείες δεύτερου ανδρικού ρόλου της χρονιάς.

Εξαιτίας τού ιδιόμορφου περιεχομένου της, υπάρχουν στιγμές που η ταινία του Νουέν μοιάζει να χάνει την ουσία και το πάσο της, αναλώνοντας (προφανώς εσκεμμένα, αλλά όχι πλήρως επιτυχημένα στο κινηματογραφικό της σύνολο) αρκετή από την πυκνή αφήγησή της σε τεχνολογικές λεπτομέρειες και ορολογίες. Ωστόσο, πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα ιδέα με καλές προθέσεις και το αξιοπρεπέστατο τελικό αποτέλεσμα του «Κωδικού Κολιμπρί» είναι ικανό να ξεκινήσει συζητήσεις σε παρέες ώριμα σκεπτόμενου (και τεχνολογικά ενημερωμένου) κοινού.