Η ΑΓΓΕΛΙΑ (2025)
(THE HOUSEMAID)
- ΕΙΔΟΣ: Ψυχολογικό Θρίλερ
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Πολ Φιγκ
- ΚΑΣΤ: Σίντνεϊ Σουίνι, Αμάντα Σάιφριντ, Μπράντον Σκλέναρ, Ελίζαμπεθ Πέρκινς, Ιντιάνα Ελ, Μισέλ Μορόνε
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 131'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: ΣΠΕΝΤΖΟΣ
Η Μίλι μόλις έχει αποφυλακιστεί και ψάχνει εναγώνια για μια δουλειά που θα της εξασφαλίζει την (χάρη σε αναστολή) ελευθερία της. Απαντά σε μία αγγελία μεγαλοαστής η οποία αναζητά οικιακή βοηθό, το ψεύτικο βιογραφικό της την πείθει και καταφέρνει να προσληφθεί. Κι αν η Νίνα της έχει πει επίσης μονάχα ψέματα;
Ο Πολ Φιγκ αγαπά τις γυναίκες (ηρωίδες). Σε όποια φιλμική διάσταση ή genre μπορούν να υπάρχουν και να λειτουργήσουν. Στην «Αγγελία», το καταστασιακό μοιάζει βγαλμένο από… Βίπερ Νόρα, όπου ένα ερωτικό «τρίγωνο» (η πλούσια και σαλονάτη αφεντικίνα, ο θεογκόμενος σύζυγός της και η πτωχή σεξουάλα υπηρέτρια) φαίνεται να προκύπτει σταδιακά, με ένα casting που φωνάζει «girls’ night out». Ώσπου αρχίζουν να σκάνε οι απανωτές ανατροπές και το φιλμ μετατρέπεται σ’ ένα «guilty pleasure» campy θέαμα για κάθε είδος θεατή!
Ναι, θα χρησιμοποιήσω ξανά την (κατακριτέα από την «πολιτική ορθότητα») έκφραση «γυναικουλίστικο», όμως, ευτυχώς εδώ το πράγμα αποδρά από τις… υγρές ονειρώξεις των αναγνωστριών των σχετικών ευπώλητων, με τον εραστή που κάθε γυναίκα ποθεί και μπορεί να βγάλει και μάτια ή να μαλλιοτραβηχτεί με την όποια αντίπαλό της για να τον αποκτήσει. Εκεί παραπέμπει αρχικά η πλοκή τούτου του φιλμ, η δράση του οποίου αναδεικνύεται σε μία γιγάντια εξαπάτηση, χαρίζοντας ευχάριστα ξαφνιάσματα που μπορούν να «κάψουν» τον εγκέφαλο κάθε ασκούμενου στον κλάδος της ιατρικής, ο οποίος μελετά τους τρόπους θεραπείας των ψυχικών διαταραχών!
Ύπουλα τοποθετημένες στους δύο κεντρικούς ρόλους, η Σίντνεϊ Σουίνι και η Αμάντα Σάιφριντ έχουν μία σχεδόν «αδελφική» ομοιότητα που τείνει να «τουμπάρει» παιχνιδιάρικα τα χαρακτηριστικά της ψυχοσύνθεσης των ηρωίδων που υποδύονται, κοντράροντας η μία την άλλη με εφόδια κάμποσα στερεότυπα κοινωνικοταξικού ενδιαφέροντος. Άπαξ κι αρχίσουν να βγαίνουν στην επιφάνεια τα μοτίβα αμφιβολιών και υποψιών, η «Αγγελία» αποενοχοποιείται από το «ροζουλί» της glossy κατινιάς και του «προκάτ» ερωτισμού, για να ξεσαλώσει θριλερικά, με το αναπάντεχο να γλεντάει τον θεατή.
Δεν υπάρχει σταματημός στο rollercoaster των twists, σ’ έναν αστεϊσμό υπερβολής που βγάζει σαρδόνια ικανοποίηση και φτάνει να χλευάζει τους κανόνες ηθικής με λογική φεμινιστικού «boomerang» ακρότητας, το οποίο παρελαύνει νικηφόρα στο φινάλε του φιλμ. Εάν ήταν ακόμη πιο φονικά… αστείο, θα μιλούσαμε για το καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο της χρονιάς (το οποίο λάβαμε την προηγούμενη εβδομάδα, if you ask me)!
