ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΟ ΡΟΛΟΪ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ (2018)
(THE HOUSE WITH A CLOCK IN ITS WALLS)
- ΕΙΔΟΣ: Οικογενειακή Περιπέτεια Φαντασίας
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ίλαϊ Ροθ
- ΚΑΣΤ: Τζακ Μπλακ, Κέιτ Μπλάνσετ, Όουεν Βακάρο, Κάιλ ΜακΛάχλαν
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 104'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON
Ορφανό αγόρι βρίσκει στέγη και φροντίδα στο πρόσωπο ενός θείου που προκύπτει… νεκρομάντης και έχει για συντροφιά μια στριφνή μάγισσα. Θα μπορέσουν όλοι μαζί να σταματήσουν του ρολογιού τους δείκτες που θα φέρουν τη συντέλεια του κόσμου;
Είναι λίγο παράδοξο να ξεκινάει ταινία με το σήμα της Amblin του Στίβεν Σπίλμπεργκ και αμέσως μετά να φιγουράρει το όνομα του Ίλαϊ Ροθ στη σκηνοθεσία. Σε… οικογενειακή ταινία φαντασίας! Μετά τη φήμη τού σπεσιαλίστα στο torture porn και ένα πρόσφατο remake του «Death Wish»! Και να μην είσαι προκατειλημμένος, κάτι δεν σου κολλάει καλά εξαρχής…
Δεν χρειάζεται να περάσει αρκετή ώρα για να αισθανθείς άβολα παρακολουθώντας «Το Σπίτι με το Ρολόι στον Τοίχο». Ο Ροθ δεν έχει το ταλέντο ενός Τιμ Μπέρτον για να ισορροπήσει μεταξύ παιδικής αθωότητας και νοσηρής γκοθιάς, και σίγουρα ούτε την ικανότητα να συμμαζέψει τους δύο επώνυμους πρωταγωνιστές του, οι οποίοι «υιοθετούν» τον ανήλικο ήρωα που έχασε τους γονείς του πρόσφατα, προσφέροντάς του στέγη σε ένα κυριολεκτικά μαγικό σπίτι. Η υποπλοκή ενός παλαιότερου κατόχου της οικίας, που έδωσε την ψυχή του στις σκοτεινές δυνάμεις, απειλώντας να φέρει το τέλος του κόσμου με τη βοήθεια ενός ρολογιού, αν και καταντά υπερβολικά σκοτεινή για το ανήλικο κοινό, ποτέ δεν βρίσκει τον τρόπο να λειτουργήσει σωστά, αποδεικνύοντας την ανικανότητα του Ροθ, ο οποίος σταδιακά έχει χάσει την εμπιστοσύνη μας ως σκηνοθέτης, υπογράφοντας εδώ τη χειρότερη ταινία της καριέρας του.
Πριν φτάσουμε στη μακαβριότητα της πλοκής, ο θεατής αντιμετωπίζει την πλήξη ενός παιδιάστικου θεάματος, με μια ζωντανή πολυθρόνα, ένα animated vitreau που αλλάζει όψεις, ένα organ που παίζει μόνο του όποτε κάνει κέφι και ένα θαμνώδες τέρας με μορφή γρύπα (το οποίο, σε μια μάλλον άβολη σκηνή, καταχέζει την πισίνα τού πίσω κήπου!). Σε όλα αυτά, δεν βοηθούν καθόλου ο Τζακ Μπλακ και η Κέιτ Μπλάνσετ. Ο πρώτος προκαλεί μονάχα θόρυβο και είναι άξιον απορίας γιατί έχει χαρακτηριστεί ηθοποιός που αρμόζει σε οικογενειακά θεάματα (ναι, εντάξει, είναι ο τρελιάρης χοντρούλης, το ξέρουμε…), ενώ η δεύτερη είναι τόσο ντροπιαστικά ανύπαρκτη εδώ (σε βαθμό να κάνει την εμφάνισή της στη «Συμμορία των 8» να μοιάζει… οσκαρική!), που σε βάζει σε υποψία ότι δουλεύει περισσότερο για τα «ένσημά» της, πλέον.
Αν οι παραγωγοί του φιλμ πίστευαν ότι έχουν στα χέρια τους έναν συνδυασμό από «Ανατριχίλες» meets «Χάρι Πότερ» (αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας του στοιχείου της μαγείας και της παρουσίας ανήλικου ήρωα), ίσως πού και πού έπρεπε να βλέπουν υλικό από τα γυρίσματα, μπας και κάποιος κατάφερνε να «κουρδίσει» τούτη την πλήρη αστοχία σε φιλμικό είδος, αν όχι να αντικαθιστούσε τον Ροθ με έναν σκηνοθέτη που θα μπορούσε να κουμαντάρει και τους ανεξέλεγκτους (μέσα στη ματαιοδοξία των ικανοτήτων τους) stars, αλλά και να αποφασίσει ως τι ακριβώς θα μπορούσε να λανσαριστεί αυτό το σπίτι. Παιδικό δεν είναι. Τρομακτικό δεν είναι. Φέρτε μου μια μαγική 8-Ball, μπας και μου δώσει μια κάποια λογική απάντηση!
