της Βικτωρίας Μιχαήλ

Ο ξαπλωμένος Άραβας σεΐχης γίνεται Αφρικανός. Η σκοτεινή πολιτική των Παρισίων, (εκ)μεταλλευτικές πολυεθνικές. «Η Εταιρεία», οργανισμός παροχής συμβουλών ασφαλείας. Ο sniper ξεπεσμένος σε γκαρσόνι στις Αρδέννες, εργολάβος πηγαδιών στην εμφυλιοπολεμική Μαύρη Ήπειρο. Ευτυχώς που ο φραντσέζος Ντάσιελ Χάμετ των 70’s, Ζαν Πατρίκ-Μανσέτ, έχει εδώ και δεκαετίες πεθάνει. Έτσι δε θα γίνει μάρτυρας του τι κουμπότρυπες άνοιξε στο εμβληματικό «La Position du Tireur Couché» του ο Γιάνκης φραγκοφονιάς του action, Τζόελ Σίλβερ, για γαλλοαγγλοϊσπανικά κινηματογραφικά συμφέροντα σε μια παραγγελιά… εκτελεσμένη από τον filmer τού «Η Αρπαγή», Πιερ Μορέλ (που, πάντως, δεν έχει γράψει ποτέ γραμμή, οπερατέρ ήταν μια ζωή ο άνθρωπος).

Όλοι τους μαζί, όπως και να ‘χει, εισάγουν υψηλού διαμετρήματος φυσίγγιο καταγγελτικής ευαισθητοποίησης (προσέξτε την ουβερτούρα – αυτούσιο ρεπορτάζ του BBC από την Κινσάσα) σε αλάδωτο γεμιστήρα genre (χωρίς υπερβολή τέτοιες υποθέσεις, με το 1/10 του προϋπολογισμού, τις έχουν ξετινάξει Σιγκάλ κ.ά.). Αποτέλεσμα: το… βλήμα σκάει στα μούτρα τού – και συνσεναριογράφου / συμπαραγωγού – Σον Πεν, που εδώ πιο σωματοδομημένος από ποτέ την ψάχνει όπως έκανε real life σε κρίσεις σε Νέα Ορλεάνη και Αϊτή, αλλά βαράει σκοτοδίνες ωσάν «Ο Επίμονος Κηπουρός» Τζέισον Μπορν μέσω «The International», σ’ ένα «κρύβε λόγια» φονικού μικροκόσμου εξωνητέων ειδικών δυνάμεων και των σκιωδών εργοδοτών τους, στο τρέξιμο survivor όπλο με σκανδάλη αναδιατάξεων ερωτικού τριγώνου και πυρίτιδα ψυχοσωματικά επιβαρυντικού παρελθόντος.

Αναλυτικά το πόρισμα της βαλλιστικής ενοχοποιεί: Την ανά σημεία όπως να ‘ναι συναρμολογημένη κάννη δραματουργίας, που τα κάνει σφαγείο δις στο «σου ‘πα, μου ‘πες» πληροφορίας – κλειδιού για τον (αντι)ήρωά μας après dîner και τρις στην υπενθύμιση ότι είναι ο μόνος εναπομείνας αυτόπτης του «συμβολαίου». Το μάρκας «μ’ έκαψες» αλεξίσφαιρο στα… γραφικά σεξακίου και ΜΚΟ με exploitation θύμα την Τρίνκα of all people (θυμηθείτε το «Μέλι»). Τις διαλογοριπές στον γάμο του Καραγκιόζη, με ανάσες στην αδρεναλίνη για μεγάλα λόγια (περί «μετάνοιας», «στοιχειώματος» κτλ.) των κατά τ’ άλλα απηνών ελεεινών διωκτών τού παλικαριού, πιο χτυπητά στο πύρινο νούμερο του μπάνιου.

Τέλος, τη χαριστική στην αρένα στη Βαρκελώνη (άλλο αν οι ταυρομαχίες εκεί έχουν απαγορευθεί και πάψει από το 2011, όπως μας πληροφορούν οι τίτλοι τέλους για τον φόβο της PETA!), όταν εν μέσω διασταυρούμενων πυρών ένα διαλεκτικό μοντάζ παραλληλίζει αδέξια έναν αλαλιασμένο toro με τον παραπαίοντα με ημικρανίες και θολούρα τιμωρό μας, προτού και οι δύο πάρουν την εκδίκησή τους απ’ τον ίδιον insider – με τίμημα (διεθνούς) δικαίου, φυσικά. Μπαρδέμ, Γουίνστον και Έλμπα (ο κατά βάση θεατράνθρωπος Ράιλανς, το μεγαλύτερο ρίσκο της διανομής, κάνει κόντρα υπερβολικά μπαμ) ρίχνουν κατά προσωπικού με τα εφόδιά τους, το Krav Maga χώνει ρεαλιστικά αντί χορογραφικά σε ευχάριστη απόκλιση απ’ τα συνήθη δείγματα του είδους, και η διόπτρα του Μορέλ κάνει τους χώρους και τα κορμιά γραβιέρα ίσαμε το Γιβραλτάρ, σε επαγγελματικά αλλά σεσημασμένα «σκηνικά»: σκάσιμο βόμβας, ένα στάκαμαν σ’ ενυδρείο, σπασίματα λαιμών, μαχαιρώματα και πολύ μολύβι. Αλλά το τριπόδι εδώ είχε στηθεί εξαρχής «Σε Θέση Βολής»… άβολη και συχνά με τον λάθος στόχο. Kι εσένα να μη βρει στο δόξα πατρί…