FreeCinema

Follow us

Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ (2021)

(THE GREEN KNIGHT)

  • ΕΙΔΟΣ: Φαντασίας
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντέιβιντ Λόουερι
  • ΚΑΣΤ: Ντεβ Πατέλ, Αλίσια Βικάντερ, Τζόελ Έτζερτον, Σαρίτα Τσαουντούρι, Σον Χάρις, Κέιτ Ντίκι, Ραλφ Άινσον, Μπάρι Κίγκαν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 130'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: TANWEER

Ο απερίσκεπτος Σερ Γκαγουέιν, ανιψιός του βασιλιά Αρθούρου, μονομαχεί με τον διαβόητο Πράσινο Ιππότη και τον αποκεφαλίζει. Ο δεύτερος θα εγκαταλείψει… με το κεφάλι του ανά χείρας, αφού τον έχει «καταραστεί» σε μία δοκιμασία που θα λάβει χώρα ακριβώς έναν χρόνο αργότερα και, ίσως, του κοστίσει το δικό του κεφάλι. Στ’ αλήθεια.

Ο Ντέιβιντ Λόουερι αποτελεί περίπτωση σκηνοθέτη που δεν κατανοώ. Και το ελληνικό κοινό, όμως, δεν είναι εύκολο να «ταυτοποιήσει» το ύφος ή τις προθέσεις του, κρίνοντας μονάχα από τα πιο πρόσφατα «Μείνε Δίπλα μου» (2013), «Ο Πιτ και ο Δράκος του» (2016) και «Ο κύριος & το Όπλο» (2018), τα οποία έχουν διανεμηθεί εδώ, κάτι που… ευτυχώς δε συνέβη και με το «A Ghost Story» (2017), μία από τις πιο φρικτές φιλμικές εμπειρίες που είχα εδώ και χρόνια!

Ένας κρύος ιδρώτας μ’ έλουσε με το πρώτο trailer του «Πράσινου Ιππότη», αν και από ένστικτο αισθανόμουν πως δεν θα προκύψει ήττα. Ήταν σωστό αυτό το ένστικτο. Και έχει τρομερό ενδιαφέρον να δει κανείς πως ένας σκηνοθέτης που ομολογεί ότι για τούτη τη δουλειά χρησιμοποίησε ως «οδηγούς» από τη «Ζαν ντ’ Αρκ» (1928) του Ντράγερ και τον «Δράκουλα» (1992) του Κόπολα μέχρι τα πιο παραμυθένια και… οικογενειακά «Το Μυστηριώδες Κρύσταλλο» (1982) και «Γουίλοου: Η Οργή των Θρύλων» (1988), κατέληξε να δημιουργήσει μία σχεδόν πρωτοφανή αποσύνθεση όχι μονάχα του genre με το οποίο καταπιάστηκε (η επική φαντασία), αλλά και της ίδιας της κινηματογραφικής αφήγησης, συνολικά. Το αποτέλεσμα είναι μαγικό, ταξιδιάρικο και… αφιλόξενο, μαζί.

Η ελλειπτική φόρμα του Λόουερι δεν κρύβεται, εξαρχής. Με βάση ένα μεσαιωνικό ποίημα του 14ου αιώνα (με το οποίο στο παρελθόν είχε ασχοληθεί μεταφραστικά έως και ο Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν), ο σκηνοθέτης κινείται δίχως ειρμό επάνω στην οδό που στρώνει η αισθητική των κάδρων του, επιχειρώντας μία όσο το δυνατόν πιο δική του πρόταση αντι-επικού σινεμά. Με έναν περίεργο τρόπο, το μη συμβατικό της ματιάς του Λόουερι δεν καταφέρνει (ποτέ) να γίνει ενοχλητικό, μα παραμένει σχεδόν «ξένο» για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, μετατρέποντας κάτι παραδοσιακά ιπποτικό σαν θέαμα σε ένα είδος «mental state», ανοιχτό σε αρκετά (και διαφορετικά) επίπεδα προσέγγισης και ανάλυσης από τον θεατή. (Ενώ έγραφα αυτές τις αράδες, μια «φλασιά» του γιγάντιου φιάσκου με τίτλο «Το Παραμύθι των Παραμυθιών», το οποίο είχε σκηνοθετήσει ο Ματέο Γκαρόνε το 2015, διένυσε τη σκέψη μου σαν υπόδειγμα κακού παραδείγματος σύγκρισης, δίπλα στο «πείραμα» που κάνει εδώ ο Λόουερι.) Έτσι, ο κάθε θεατής μπορεί να αντιληφθεί υπό ένα προσωπικό (και υποκειμενικό, προφανώς) πρίσμα τούτη τη μυθική ιστορία ενός από τους ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, σαν ένα ηθικό δίδαγμα για μια εποχή όπου μήτε ο ιπποτισμός, μήτε και η ηθική βρίσκουν τη θέση που τους αρμόζει στον πολιτισμό μας.

Όταν ο Σερ Γκαγουέιν ξεκινήσει την αποστολή του, σαν ένας άλλος Οδυσσέας, θα βρεθεί αντιμέτωπος με δοκιμασίες που αντανακλούν σε μηνύματα διαχρονικά, ώσπου ν’ αποδείξει την αξία της τιμής (του) και την αφοσίωσή του ενός σ’ έναν ιδανικό σκοπό. Ο σεβασμός προς τη Φύση, η σύγκρουση ανάμεσα στον παγανισμό και τον χριστιανισμό, οι πειρασμοί που «μεταμορφώνουν» τον άνθρωπο και η κατάκτηση του νοήματος της αυτογνωσίας (που πρέπει να κερδίζεται με πάλη), σε συντροφεύουν σε ολόκληρο το ταξίδι του «Πράσινου Ιππότη». Όσο παράξενο ή «αλληγορικό» κι αν σου φανεί στη σκέψη, το βλέμμα σου αποκλείεται να μην γοητευτεί, να μην παρασυρθεί.

«I fear I am not meant for greatness», εξομολογείται ενοχικά ο ήρωας της ταινίας. Ούτε και ο Λόουερι ήταν προορισμένος για κάτι τέτοιο, ίσως. Κι όμως, πέρα από την εκκεντρικότητα τούτης της δουλειάς, βρήκαμε την κορύφωση ενός ταλέντου που για πρώτη φορά στην καριέρα του παραδίδει ένα κινηματογραφικό «trip» (#diplhs), το οποίο στο μέλλον σίγουρα θα μας καλεί να το επισκεφτούμε ξανά και ξανά, για ν’ ανακαλύψουμε το πλήρες όραμα του δημιουργού του. Και να ξαφνιαστούμε ακόμη περισσότερο. Γιατί όχι; Αυτό πρέπει να επιτυγχάνει η κινηματογραφική Τέχνη.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ούτε «επική», ούτε και «περιπέτεια». Αλλά με φαντασία! Μία minimal αναθεώρηση φιλμικού είδους που προτείνει κάτι το καινούργιο καλλιτεχνικά, με ελάχιστα (ουσιαστικά) μέσα, μα κάμποση μαγεία στην εικονογράφησή του. Όχι για θεατές που αρέσκονται σε θεάματα τύπου «Game of Thrones». Το επισημαίνω, διότι το promo υλικό της ταινίας παραπέμπει σε κάτι «άλλο», πιο mainstream, που… ίσως και να την αδικεί. Εάν δεν είστε πρόθυμοι για ένα «ταξίδι» διαφορετικό, το οποίο ενδέχεται να φτάσει και το μέσα σας με απρόσμενο τρόπο, καλύτερα να κυνηγήσετε… «πράσιν’ άλογα»!


MORE REVIEWS

ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2021

Για 27η χρονιά, το καθιερωμένο ραντεβού των Αθηναίων που θέλουν να γιορτάζουν την αγάπη τους για το σινεμά δίνεται και πάλι σε τούτη την πόλη, από τις 22 Σεπτεμβρίου έως και τις 3 Οκτωβρίου, με εκατοντάδες ταινίες απ’ όλο τον κόσμο, τρία διαγωνιστικά τμήματα, ειδικά αφιερώματα, ντοκιμαντέρ, πρεμιέρες της εγχώριας παραγωγής και ελληνικά φιλμ μικρού μήκους. Έτοιμοι για Νύχτες Πρεμιέρας;

ΜΠΛΕ ΒΑΛΤΟΣ

Κορεάτης που υιοθετήθηκε από αμερικανική οικογένεια και μεγάλωσε στα bayou της Λουιζιάνα, κινδυνεύει με απέλαση, ενώ η γυναίκα του περιμένει να γεννήσει το παιδί τους. Από δίπλα, ο πρώην σύζυγός της και αστυνομικός βάζει διαρκώς εμπόδια στη ζωή τους, διεκδικώντας τη μικρή κόρη που είχε αποκτήσει μαζί της προ ετών.

ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΑΝΗΛΙΚΟΥ

Με τον επτάχρονο γιο τους να έχει δηλωθεί εξαφανισμένος από camping στα Χάιλαντς της Σκωτίας, ο Έντμοντ και η Τζόαν προσπαθούν να εξηγήσουν τα αίτια του συμβάντος μέσα (και) από το προσωπικό δράμα του χωρισμού τους, ενώ οι Αστυνομικές Αρχές υποψιάζονται πως το παιδί έχει πέσει θύμα απαγωγής.

ΕΝΑΣ ΘΡΙΑΜΒΟΣ

Ο Ετιέν, ένας θεατρικός ηθοποιός του οποίου η καριέρα έχει πάρει την κάτω βόλτα, αναλαμβάνει να καταρτίσει μια θεατρική ομάδα στις φυλακές, σε μία απέλπιδα προσπάθεια να παραμείνει στα πράγματα. Παρά τις αρχικές δυσκολίες, την αδιαφορία των φυλακισμένων, αλλά και τους τετριμμένους μύθους με ηθικά διδάγματα, ο Ετιέν θα έχει την ιδέα για κάτι φαινομενικά ακατόρθωτο: μια παράσταση εκτός φυλακής, με τους κρατούμενους να ερμηνεύουν το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ!

ΕΚΡΗΚΤΙΚΟ ΚΟΚΤΕΪΛ

Μία επαγγελματίας δολοφόνος θ’ αποφασίσει να πάρει εκδίκηση από την «εταιρεία» στην οποία «εργάζεται», όταν μια αποστολή της «στραβώνει», θέτοντας έτσι σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή ενός οκτάχρονου κοριτσιού.