του Νίκου Παλάτου

Σε περίπτωση που η ανάγνωση της άνωθεν περίληψης σας θυμίζει κάτι, δεν κάνετε λάθος! Ακριβώς δύο χρόνια πριν, τον Δεκέμβριο του 2023, είχε διανεμηθεί στις ελληνικές αίθουσες «Ο Τελευταίος Στρατιώτης». Τότε σημείωνα πως επρόκειτο για μία όχι και τόσο σπάνια περίπτωση, σύμφωνα με την οποία δύο ταινίες με ίδιο ή παραπλήσιο θέμα τυγχάνει να κυκλοφορούν πολύ κοντά η μία στην άλλη. Τούτη η «Απόδραση στη Νορμανδία» αποτελεί την άλλη όψη εκείνου, του… ίδιου νομίσματος, που αν και η κυκλοφορία της στη Μεγάλη Βρετανία είχε προηγηθεί ενός μήνα του «Στρατιώτη», στη χώρα μας καταφθάνει… είκοσι τέσσερις μήνες μετά! Με τα πόδια να το έκοβε από τη Νορμανδία ο γηραιός απόμαχος του Βασιλικού Ναυτικού, θα είχε φτάσει πολύ πιο γρήγορα στα μέρη μας!

Το πρωί της 6ης Ιουνίου 2014, ο βετεράνος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου Μπέρναρντ Τζόρνταν έφυγε απαρατήρητος από ένα γηροκομείο στο Χόουβ του Ανατολικού Σάσεξ, με τα πολεμικά του μετάλλια καρφιτσωμένα κάτω από το παλτό του. Πήρε το τρένο από το Μπράιτον για το Πόρτσμουθ και στη συνέχεια επιβιβάστηκε σε πλοίο για τη Γαλλία, όπου εντάχθηκε αθόρυβα στις τάξεις όσων συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν την 70^η επέτειο της απόβασης στις παραλίες της Νορμανδίας. Αν και δεν ήταν… κρατούμενος του γηροκομείου, ούτε κάποιος αντισυμβατικός χαρακτήρας (η σύζυγός του, Αϊρίν, ήξερε εξαρχής για το που κατευθύνεται ο άντρας της), το hashtag που κότσαραν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στην περιπέτειά του (#thegreatescaper) έδωσε μια διάσταση παράνομης φυγής στην πράξη του (σε αυτή τη λεπτομέρεια είχε πατήσει «Ο Τελευταίος Στρατιώτης», ποντάροντας σ’ ένα υποτιθέμενο «εκτός νόμου» road trip).

Συγκριτικά, λοιπόν, η «Απόβαση στη Νορμανδία» δεν στέκει απλά ως περισσότερο πιστή στα αυθεντικά γεγονότα, αλλά και ως κατά τι ανώτερη (συνολικά) από το δίδυμο «αδελφάκι» της. Το ταξίδι του Μπέρνι από την Αγγλία στη Γαλλία (στην πραγματικότητα από την Αγγλία στην… Αγγλία, μιας και οι παραγωγοί δεν ήθελαν να επιβαρύνουν το ηλικιωμένο καστ μ’ ένα ταξίδι στην απέναντι πλευρά της Μάγχης, εν μέσω πανδημίας μάλιστα!), εξελίσσεται σε αναπόληση πεπραγμένων (πολεμικών και μη), σε συνδυασμό με νέες γνωριμίες από το ίδιο ή το «αντίπαλο» στρατόπεδο. Τα σύντομα flashback από τα νεανικά χρόνια του Μπέρνι πλάι στην Αϊρίν, πριν εκείνος αναχωρήσει για το μέτωπο, είναι όσο νοσταλγικά και γλυκανάλατα φαντάζεται κανείς (θυμίζοντας τηλεοπτικές παραγωγές του BBC), όμως, το συναπάντημα με τους βετεράνους Γερμανούς στρατιώτες προκύπτει ειλικρινές, αποφεύγοντας βαρύγδουπα πασιφιστικά ευχολόγια.

Η ελαφρώς κωμική πλευρά που η όλη φάση της «Απόδρασης» φαίνεται πως (εξ ορισμού) διαθέτει, δεν μοιάζει να ενδιαφέρει και τόσο τον σκηνοθέτη Όλιβερ Πάρκερ. Η ταινία του αναδύει μια έντονη μελαγχολία, με τον Μάικλ Κέιν να υποδύεται τον χαρακτήρα του ως βετεράνος του πολέμου και της… ζωής, ο οποίος με σημαντική καθυστέρηση νιώθει το βάρος της ενοχής του επιζώντος να βαραίνει στους ώμους του, μαζί με τη συνειδητοποίηση πως τα ψυχολογικά τραύματα των μαχών δεν επουλώνονται ποτέ. Το γλυκόπικρο φινάλε στο ηλιοβασίλεμα φέρνει στο προσκήνιο με ελαφρώς σαρκαστικό τρόπο την πραγματικότητα των γηρατειών, τιμώντας την αμοιβαία αγάπη και κατανόηση της τρίτης ηλικίας.