του Ηλία Φραγκούλη

Υποτίθεται ότι βρισκόμαστε στη Phase Six του MCU και το studio της Disney… αγκομαχάει για να πείσει πως έχει κάτι καινοτόμο να προσφέρει στο είδος της κομιξάδικης περιπέτειας φαντασίας (και στο κοινό αυτών των ταινιών, φευ!). Η αλήθεια είναι πως (και εδώ) αυτό δε συμβαίνει… με την καμία! Πόσω μάλλον όταν το όχημά σου τούτη τη φορά είναι οι «Fantastic 4», που πλέον βιώνουν το δεύτερο reboot – «νεκρανάστασή» τους, χωρίς να αλλάζουν τον κανόνα… της φιλμικής αποτυχίας.

Τα «Πρώτα Βήματα» δείχνουν (μονάχα) όμορφα στην όψη του retro–futuristic production design τους (που αν και τα δελτία Τύπου της παραγωγής τοποθετούν ιδεατά στα ‘60s ως αναφορά, εμένα περισσότερο με ‘50s μου έμοιασαν…), με τη δράση τους να εξελίσσεται σε μία εντελώς άσχετη και… άχρονη περίοδο του φανταστικού (και του όποιου multiverse) και τα… «δάνεια» να βγάζουν μάτι! Ειλικρινά, πώς να χωνέψεις το γεγονός ότι όλη η ομάδα των Fantastic 4 παρουσιάζεται σαν ένα είδος «οικογένειας», η οποία με την ένθεση του μωρού φέρνει στον νου τους animated «Απίθανους» (2004) της Pixar; Μέχρι και στο αισθητικό μέρος του vintage background, το έργο φωνάζει… καρα-κλεψιά! Βλέπεις τον Mister Fantastic να «ξεχειλώνει» και σκέφτεσαι την Elastigirl! Και όλο αυτό να συναντά κάπου στην κορύφωσή του την πιο κακή πλευρά των ταινιών του είδους, με τον Galactus να θυμίζει… το φιάσκο του «X–Men: Απόκαλιψ» (2016)! Έλεος κάπου!

Το επαναλαμβανόμενο μοτίβο ιστορίας τύπου «υπέρτατη δύναμη έρχεται να καταστρέψει τον πλανήτη μας και ολόκληρη την ανθρωπότητα… γιατί έτσι» παίρνει μπρος κυρίως όταν το σενάριο εξαντλεί το τίποτα που το χαρακτηρίζει, με χιούμορ για κοινό… βρεφικής ηλικίας και ένα μακροσκελές montage σεκάνς δράστης των τεσσάρων ηρώων που… και καλύτερο από την υπόλοιπη ταινία είναι (διότι είναι συμπαγές σε ρυθμό) και ουσιαστικά μοιάζει με trailer ενός φιλμ που δεν παρακολουθήσαμε ποτέ πριν!

Μία άλλη παραδοξότητα του concept είναι η «απολιτίκ» στάση του έργου απέναντι στο μέλλον (;) της Γης. Οι Fantastic 4 δεν φαίνεται να συνεργάζονται με κάποια Κυβέρνηση ή να καλούνται από μια τέτοια για να μας σώσουν, αλλά εμφανίζονται ως η «υπεράνω όλων» υπερδύναμη, η οποία (φυσικά) έχει το πάνω χέρι διαπλανητικά. Μην ξεχνιόμαστε, δηλαδή, η Αμερική σώζει… μόνο! (Κατά τα άλλα, η Σου εκπροσωπεί την πατρίδα της σε κάτι σαν παρωδία του ΟΗΕ.)

Σταδιακά, και μιας που τα «Πρώτα Βήματα» πλησιάζουν το δίωρο σε διάρκεια, η υπομονή εξαντλείται βιαίως, με το «δραματικό» σασπένς του τελευταίου μέρους να σε οδηγεί σε στοιχήματα για το τι ακριβώς θα συμβεί (ήθελα να φωνάξω αρκετά λεπτά πριν για το τι μπορεί να κάνει το μωρό, μπας και τελειώσουμε γρηγορότερα, αλλά… αυτά μας δίδαξε ο άτιμος ο Χίτσκοκ, δεν φταίω εγώ που «διαβάζω ανοιχτό σενάριο»). Με κάποιο ζόρι καθόμουν να περιμένω την «κρυφή» σκηνή των τίτλων τέλους, που απλά μας λέει ότι θα ακολουθήσει το «Avengers: Doomsday» κι εκεί θα ξαναδούμε τους Fantastic 4 (σε «παρτούζα» με τους Avengers, τους X-Men και τους New Avengers). Ειλικρινά, μέχρι τον Δεκέμβριο του 2026, θα προτιμούσα να έρθει ο Galactus και να μας φάει!

Υ.Γ. Ο Silver Surfer έκανε… εγχείρηση αλλαγής φύλου; Γιατί; Είναι πιο «woke» έτσι;