FreeCinema

Follow us

ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΥΚΛΩΝΑ (2011)

(THE EYE OF THE STORM)

  • ΕΙΔΟΣ: Δραματική Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Φρεντ Σκέπισι
  • ΚΑΣΤ: Σάρλοτ Ράμπλινγκ, Τζέφρι Ρας, Τζούντι Ντέιβις, Αλεξάντρα Σκέπισι, Τζον Γκέιντεν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 119’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: HOLLYWOOD ENTERTAINMENT

Σίδνεϊ, 1973: μία φιλάρεσκη και ζάπλουτη κατάκοιτη ηλικιωμένη δέχεται τη σπάνια επίσκεψη των παιδιών της, ενός sir της λονδρέζικης σκηνής και μιας ζωντοχήρας πριγκίπισσας των Παρισίων, διαρκώς εξαρτημένων απ’ το επίδομα και θυμάτων του συναισθηματικού σαδισμού της. Μετατρέποντας ως και το ρόγχο της σε επίθεση γοητείας και επίδειξη δύναμης απέναντι στα δύο αδέλφια, την τρόικα που τη γηροκομάει και τον πιστό δικηγόρο της, (τι) θα τους «αφήσει»;

Μαζί μου θα τα πάρω; Να σου πω τι μου κληροδότησε εμένα. Την επιστροφή στην ακτή μιας απ’ τις κορυφογραμμές του Αυστραλέζικου Νέου Κύματος των 70’s με την καλύτερη ταινία του από το «Six Degrees of Separation». Την ευγενή αλλά μερικά μόνο πετυχημένη απόπειρα να γίνει για πρώτη φορά σινεμά ένα (το φωνάζουν θαυμαστά οι σκιαγραφήσεις και οι διάλογοι, ακόμη κι αν δεν ξέρεις ότι είναι) μυθιστόρημα του Πάτρικ Γουάιτ, μοναδικού Νομπελίστα των Αντιπόδων. Έναν, με συνηθέστατα ολοζώντανα χρώματα και χωρίς κενά στην ύφανση αλλά σηκώματα όταν στρώνεται και κόμπους στο κεντρικό σχέδιό του, οικογενειακό τάπητα με μοτίβα το σακατιλίκι της high society μητριαρχίας, την ψυχοβόρα ως το τέλος της παρτίδας σκακιέρα των δεσμών (αίματος ή μη), τη φαρέτρα και τις πληγές των αρθρωμένων λέξεων, το αμφίδρομο τέλος μιας βιολογικής σχέσης ζωής και την, με ή άνευ μεταμέλειας, υπαγόρευση και εκτέλεση της διαθήκης της.

Ταυτόχρονα (και ανεπιθύμητα) το «Έγκλημα στο Γκόσφορντ Παρκ» αλλά με την αποδημία εκ φυσικών αιτίων και με τους μισούς νοματαίους, ψοφοδεές ένεκα του στοιχειώματός του από το «Ξαφνικά Πέρυσι το Καλοκαίρι». Παρηγοριά στον άρρωστο; Το υποχρεωτικό τάβλιασμα της Ράμπλινγκ περιορίζει το τίναγμα της βεντάλιας της περσόνας της (το άνοιγμά της γίνεται, αλλά όχι απολύτως ικανοποιητικά, στο αναδρομικό «ψυχολογικό» επεισόδιο – κλου του τυφώνα), και έτσι, όμως, πρόκειται για την πιο ευπρόσδεκτα απαιτητική στιγμή της για χρόνια, παρά το με-το-ζόρι μακιγιάζ αντιγεφύρωμα του ηλικιακού χάσματός της με τα βλαστάρια της. Όπως και να ’χει, σατανική, ηθελημένη ή μη, η αναλογία με το νεανικό ορόσημό της του «Θυρωρού της Νύχτας» στο γερμανικό cabaret δωματίου της Εβραίας επιζώσας του Ολοκαυτώματος μαγείρισσας της «αφεντικίνας» – και στην τελευτή της.

Ως ηττημένη συμπρωταγωνίστρια του πιο τραυματικού vintage ερωτικού τριγώνου του φιλμ (υπάρχει ακόμη ένα, στο περιθώριο αυτής της… Δυναστείας, που σκετσάρεται άνισα, σε μια γκάμα από το υποτονθορίζον ως το κατινίστικο) και πενόμενη αριστοκράτισσα θυγατέρα, η Ντέιβις παραμένει… μανούλα στην ιχνογράφηση συμπλεγμάτων με στρατηγικούς μίνι μορφασμούς του στόματος (και τα μάτια πάντα αμέτοχα) και κινήσεις του σώματος. «Ο Σολίστας» παίζει (σε καθόλου ενοχλητικό βαθμό) κάτι που έχουμε ξαναδεί απ’ αυτόν: είναι ο θεατρινίστικος εαυτός του, που επιτέλους βρίσκει το ρόλο της… ζωής του, ενός κατεστημένα εστεμμένου, κριτικά απορριφθέντος, γεννημένου ούτως ή άλλως ηθοποιού. Μαζί, στα προεξόδια επεισόδια, δε, της φιλοξενίας στο φτωχικό επαρχιακό εξοχικό των παιδικών τους χρόνων, είναι που σπιτώνουν αλλαχού και μνημειώνουν (από το «μνήμη») με ζέστα το συγχωρητέα ανθρώπινο του γαλουχημένου… απανθρωπισμού τους.

Πλάι τους, και ανάμεσα σε ένα από τα αδέκαστα υποστηρικτικά ensemble (όχι τυχαία, πρόκειται για λειτουργούς του σανιδιού) της σεζόν, το μπαμ κάνει, και στους Α-list casting agents ελπίζουμε, η κόρη του σκηνοθέτη ως η τσαπερδονάτη, αγαπημένη (και το ξέρει, και το εκμεταλλεύεται, αλλά όχι όσο θα ήθελε) αποκλειστική της γηραιάς κυρίας, που «κάθεται» στον καλλιτέχνη κανακάρη, δίνοντας φευγαλέα σάρκα και οστά στη θολή χίμαιρα του απάγγιου και της πατρότητας για εκείνον – και ενός καλύτερου αύριο για εκείνη. Αυτό θα το βρει τελικά αλλού, στα χαμηλά αλλά αληθινά κοντά της (κι αυτό το είχε ψυλλιαστεί και της το είχε πει πλαγίως η μακαρίτισσα). Και οι άλλοι της νεκρώσιμης ακολουθίας το δικό τους (χωρίς τη μαμά για αποκούμπι ή φταίχτη, πια), άπαξ κι έθαψαν και μοίρασαν παρελθόν, κόλλυβα και υπάρχοντα. Έτσι είναι. Οι ζωντανοί (;) με τους ζωντανούς. Ώσπου να έρθει κι η δική τους η σειρά…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Φανατικέ του Τένεσι Γουίλιαμς, εσύ που έχεις μητρικά απωθημένα και εκκρεμή περιουσιακά (η μισή Ελλάδα), τα θηλυκά και οι του Άρματος του Θέσπιδος θα… πάρετε τα περισσότερα. Αν για σένα δεν είναι σόι τα ψιλορετρό και εστίας τύπου BBC, όσα κόκαλα κι αν τσακίζει η γλώσσα τους, όσο σένια και αν σαρκώνονται, θα τη βγάλεις μια ανεπιθύμητη νευρωσούλα δίπλα στ’ αγιόκλημα.


MORE REVIEWS

ΥΠΟΨΙΕΣ

Ακαταμάχητος playboy «τυλίγει» γοητευτική κληρονόμο, παντρεύονται, όμως σταδιακά εκείνη υποψιάζεται ότι ο μοναδικός του στόχος είναι να τη σκοτώσει.

ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ

Η Κάρολ, μια υπερευαίσθητη νεαρή κοπέλα που δουλεύει σε ινστιτούτο αισθητικής και συγκατοικεί με την αδελφή της σ’ ένα λονδρέζικο διαμέρισμα, απομονώνεται σταδιακά από τον κοινωνικό περίγυρο, εξαιτίας της αποστροφής της προς τους άνδρες και το σεξ. Ο διαρκώς αυξανόμενος εγκλεισμός της, όμως, θα την βυθίζει όλο και περισσότερο στην παράνοια.

ΠΟΥ ΠΑΩ ΠΑΛΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Κατά το δελτίο Τύπου, «ένας δημόσιος υπάλληλος από μικρός ονειρευόταν να δουλέψει για το κράτος και το κατάφερε! Τώρα ζει μία άνετη ζωή και απολαμβάνει τα προνόμιά του. Όλα αυτά μέχρι την ημέρα που η Κυβέρνηση θα αποφασίσει να καταργήσει την υπηρεσία του».

Ο ΚΑΚΟΣ ΜΠΕΛΑΣ

Πληρωμένος δολοφόνος πιάνει δωμάτιο ξενοδοχείου έναντι δικαστικού μεγάρου, προκειμένου να καθαρίσει μάρτυρα που ετοιμάζεται να κελαηδήσει. Ο αυτοκτονικός γείτονάς του, όμως, τού κάνει τη ζωή κόλαση.

ΕΧΩ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΖΗΣΩ

Άπαξ της αποφυλάκισής του, πρώην κατάδικος επιχειρεί να μπει στον ίσιο δρόμο. Παντρεύεται την πιστή του αγαπημένη, πιάνει δουλειά, νοικοκυρεύεται, σύντομα όμως ανακαλύπτει πως ο κόσμος είναι άδικος για τους πρώην κατάδικους που επιχειρούν να μπουν στον ίσιο δρόμο...