του Ηλία Φραγκούλη

Έχοντας αποκτήσει περγαμηνές με δύο εξαιρετικά ντοκιμαντέρ, το «The Act of Killing» (2012) και το «The Look of Silence» (2014), ο Τζόσουα Οπενχάιμερ κάνει το πολυαναμενόμενο ντεμπούτο του στο σινεμά μυθοπλασίας με το «The End», ένα εκκεντρικό post-apocalyptic δράμα «δωματίου» που στα καλά καθούμενα… άδει κιόλας! Ομολογώ πως οι θεατές που (βλακωδώς) διαμαρτυρήθηκαν για τις αντίστοιχες στιγμές των φετινών «Joker: Τρέλα για Δύο» και «Emilia Pérez», πλέον, εδώ δικαίως μπορούν να πάρουν τα… κουμπούρια τους και να βγουν στους δρόμους!

Κλεισμένο σε ένα τεράστιο set δύο (ουσιαστικά) χώρων, μιας κομψότατης κατοικίας και του σπηλαιώδους εσωτερικού ενός αλατωρυχείου, το φιλμ του Οπενχάιμερ μοιάζει μ’ ένα κλινικά νεκρό «αστείο» για την πορεία του πολιτισμού μας και τις ανθρώπινες σχέσεις, όντας εγκλωβισμένο στην εντέλεια της απόλυτα θεατρίζουσας σκηνογραφίας του, η οποία λειτουργεί σαν boomerang κατά του τελικού φιλμικού αποτελέσματος. Δίχως κάποια σημαίνουσα ιστορία ή στοιχειώδη πλοκή, το «The End» αναλώνεται σε ανοικονόμητους διαλόγους χαρακτήρων οι οποίοι ενίοτε «μονολογούν» τραγουδιστά χωρίς ο θεατής ν’ αντιλαμβάνεται το νόημα αυτής της εξέλιξης σε όλες τις σκηνές που καταλήγουν έτσι! Ούτε καν οι μουσικές συνθέσεις, οι στίχοι, η κινησιολογία ή οι χορογραφίες αφορούν σε κάτι το αξιομνημόνευτο ή «catchy», προκαλώντας σοβαρή απορία για το πάρσιμο της αντίστοιχης απόφασης.

Όσο αμήχανα αισθάνθηκα προ ολίγων εβδομάδων με το «Megalopolis» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, για το οποίο επίσης δεν έβρισκα κάτι άξιο ανάπτυξης ώστε ν’ αναφερθώ εκτενέστερα στο κείμενο της κριτικής μου, έτσι κι εδώ το φιλμ με άφησε… ακόμα πιο παγερά αδιάφορο, τόσο θεματικά όσο και θεωρητικά. Εξαντλημένος από τη διάρκεια του «The End», σκεφτόμουν πόση πλήξη πρέπει να βιώσαν οι πρωταγωνιστές του μέσα στις ίδιες και τις ίδιες εικόνες των σκηνικών της ταινίας, αναζητώντας κάποια λογική αφορμή για να γυριστεί κάτι τέτοιο. Παραδόξως, από σήμερα προβάλλεται στους ελληνικούς κινηματογράφους και το «Εδώ» του Ρόμπερτ Ζεμέκις, ένα περισσότερο χολιγουντιανό «πείραμα» κλειστού χώρου, το οποίο όμως και τόλμη διαθέτει, και περιεχόμενο, και ψυχή, και αρτίστικες προθέσεις που βάζουν κάτω τούτη την «εκκεντρικότητα» φεστιβαλικής κατανάλωσης. Με το μπαρδόν, κύριε Οπενχάιμερ, αλλά αμέσως μετά το τέλος της ταινίας η μνήμη μου είχε πατήσει το delete.