του Ηλία Φραγκούλη

Ο σκηνοθέτης του «Σε Ακολουθεί» (2015), μετά το θλιβερό φιάσκο του «Μυστικού της Ασημένιας Λίμνης» (2018), και βρίσκεται σε καλύτερη φόρμα και… μεγαλοπιάνεται με στουντιακή παραγωγή μεγέθους, έχοντας ταυτόχρονα και την υποστήριξη του Τζέι Τζέι Εϊμπραμς. Το αποτέλεσμα δεν είναι μνημειώδες, όμως, οι πάλαι ποτέ οπαδοί του «The Twilight Zone» θα νιώσουν ένα σκίρτημα χαράς, λες και (θα) βλέπουν ένα επεισόδιο της θρυλικής σειράς του φανταστικού.

Μια μυστηριώδης λάμψη μέσα στη νύχτα προκαλεί πολλά ερωτηματικά στην οικογένεια των Πλατ, η οποία αψηφά το ολικό blackout στην περιοχή όπου ζει και ελπίζει το ξημέρωμα να έχουν διορθωθεί τα πάντα. Καμία σχέση! Το επόμενο πρωί ολόκληρη η γειτονιά (άνευ εξήγησης, προφανώς) βρίσκεται στην… προϊστορική εποχή, με διάφορα είδη δεινοσαύρων να καταδιώκουν τους γείτονες για να τους φάνε ζωντανούς και την Ντενίζ και τον Γκρεγκ να κοιτάνε πως θα σώσουν τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους, αναζητώντας μια κάποια εξήγηση και τον τρόπο φυγής προς τη ζωή που έκαναν μέχρι χθες.

Η οποία ζωή δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή. Εδώ εντοπίζεται και η σεναριακή μαγκιά του Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ, να εντάξει ένα δράμα σχέσης παντρεμένου ζευγαριού εντός του πλαισίου ενός blockbuster καταστροφής με clue… ανεξήγητου! Παραδόξως, το όλο κατασκεύασμα λειτουργεί, με την ιστορία να νοιάζεται να χτίσει και χαρακτήρες, πριν τους πετάξει… στα δόντια των τεράτων, τα οποία αποτελούν ένα είδος καταλύτη που υποχρεώνει το υπό διάλυση ζεύγος ν’ αντιμετωπίσει τον γάμο του δίχως υπεκφυγές, σαν ακόμη έναν αγώνα σωτηρίας!

Υπάρχουν ωραία ξαφνιάσματα ανατροπών, υπάρχει μία αύρα από Στίβεν Σπίλμπεργκ εϊτίλας (με σημείο αναφοράς την πιο «δική του» ταινία που… δεν σκηνοθέτησε, το «Πνεύμα του Κακού»), υπάρχει η παλαβομάρα των wormholes που δίνει προοπτικές απόδρασης και συνολικά το «Τέλος της Οδού Όουκ» προσφέρεται για ψυχαγωγικό escapism, με την Ανν Χάθαγουεϊ να αποδεικνύεται ερμηνευτικό πολυεργαλείο εφέτος, προσθέτοντας σωστούς δραματικούς τόνους, σε αντίθεση με τον Γιούαν ΜακΓκρέγκορ που παίζει… μάλλον χειρότερα κι από τον πιο «τελειωμένο» CGI δεινόσαυρο!

Κλείνω επιστρέφοντας στο προφανές «κλείσιμο του ματιού» στο «Twilight Zone», με το φιλμ να μοιάζει να κάνει ένα «άτυπο» homage στο επεισόδιο «The Odyssey of Flight 33» του 1961, κάτι που τιμά το genre του φανταστικού και τις προθέσεις του Μίτσελ να δημιουργήσει ένα έργο πιστό στις παραδόσεις του παρελθόντος. Αν έλειπε και το… «δεύτερο φινάλε», τα πράγματα θα ήταν ακόμη πιο υπέρ του.