του Ηλία Φραγκούλη

Στην περίληψη του φιλμ καταλήγω σε μία υπόθεση. Υποθέτω πως αυτό το ζευγάρι δεν θα φτάσει έως (ή δεν θα ολοκληρώσει) τη γαμήλια τελετή της «ένωσής» του. Με αυτό το στοιχείο, ο Κρίστοφερ Μπόργκλι έχει γράψει κι έχει σκηνοθετήσει μία αρκετά εγκεφαλική, αντι-ρομαντική κωμωδία, πρωτότυπη με έναν controversial τρόπο σε κοινωνικό επίπεδο, η οποία διδάσκει τη σημασία της συνύπαρξης δημιουργού και… μοντάζ στο σινεμά. Διόλου τυχαία, ο Μπόργκλι συνυπογράφει την «κοπτοραπτική» του «The Drama» με τον μοντέρ Τζόσουα Ρέιμοντ Λι.

Από το ξεκίνημα κιόλας κατανοούμε απόλυτα αυτό το «παιχνίδι» σεναρίου και μοντάζ. Ασυνεχείς σεκάνς μας κάνουν να διερωτόμαστε εάν τα όσα παρακολουθούμε είναι πραγματικά συμβάντα ή fictional… υποθέσεις. Ο Τσάρλι πληκτρολογεί και αφηγείται ταυτόχρονα το πως γνώρισε την Έμμα, με τον κολλητό του, Μάικ, να λέει τη γνώμη του ή να τον διορθώνει. Η όλη ιστορία δεν αποτελεί μία φαντασίωση, αλλά τον σχεδιασμό του λόγου που πρόκειται να δώσει προς συγγενείς και φίλους, κατόπιν της ολοκλήρωσης της γαμήλιας τελετής, στην ακόλουθη δεξίωση.

Ο Τσάρλι και η Έμμα βρίσκονται στα τελευταία στάδια προετοιμασίας του γάμου, καταλήγουν στο menu της δεξίωσης, διαλέγουν κρασιά, άνθη, τσεκάρουν την DJ, σκέφτονται αν μια καλοστημένη χορογραφία θα παραείναι… στημένη, προσπαθούν να μπουν στο μυαλό αμφότερων των γονιών τους και κάνουν… υποθέσεις για το τι θα τους ευχαριστήσει εκείνη τη μέρα.

Σε ένα από αυτά τα τυπικά rendez-vous με συνεργάτες / διοργανωτές, μαζί με τον Μάικ και τη σύντροφό του, Ρέιτσελ, οι οποίοι θα είναι οι κουμπάροι τους, συμμετέχουν σ’ ένα «παιχνίδι» προσωπικών εξομολογήσεων και αποκαλύπτουν το πιο φρικτό πράγμα που έχουν κάνει ποτέ στη ζωή τους. Η εξομολόγηση της Έμμα θα τους φέρει σε οριακό σημείο αντιπαράθεσης, με τον Τσάρλι να ξεκινά τις πλέον άσχημες… υποθέσεις για τον αληθινό χαρακτήρα της μέλλουσας συζύγου του και πράγματα που μπορεί να του έκρυβε γύρω από τη ζωή της μέχρι σήμερα.

Ο Μπόργκλι στήνει ένα εντελώς προβοκατόρικο έργο γύρω από τις υποθετικές σκέψεις που όλοι μπορούμε να κάνουμε για τους γύρω μας μ’ ένα μαστορικό σενάριο που δεν αρκείται να κρίνει τους δεσμούς σχέσεων ανάμεσα σ’ ένα ζευγάρι, αλλά μπήγει βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο της αμερικανικής (κυρίως) κοινωνίας, θίγοντας με τόλμη γραφής θέματα όπως η οπλοχρησία και τα σύνορα της λογικής που κρατά έναν πολίτη μακριά από την απόφαση να πατήσει μια σκανδάλη και να εγκληματήσει, δίχως να κάνει… υποθέσεις για τις συνέπειες της πράξης του. Παράλληλα, η εμπιστοσύνη και η πίστη σε εντολές… αναμάρτητου πλαισιώνουν μία θυελλώδη κατάσταση που μέσα στην αγριότητα και τον παραλογισμό της βρίσκει δρόμους διαφυγής προς δόσεις χιούμορ που φλερτάρουν με το screwball, καθώς ο Τσάρλι και η Έμμα αγωνίζονται να επιβιώσουν στο πλαίσιο της συντροφικότητας η οποία τους οδηγεί προς τον γάμο.

Η Ζεντάγια αναδεικνύεται σε ταλέντο απίστευτα προσγειωμένο και αποδοτικό ακόμη και σε έναν τόσο δύσκολο και… ύπουλο ρόλο, ο Ρόμπερτ Πάτινσον κινείται αναπάντεχα ισορροπημένα ανάμεσα στον ρόλο του «θύματος» και του… υποθετικά φαντασιόπληκτου, καταφέρνοντας να φέρουν μαζί το είδος της rom-com σε κάτι που θα ξαφνιάσει (ή και θα ενοχλήσει μερικώς) το mainstream κοινό, αφήνοντας όμως χώρο για ιδιαίτερα γόνιμο διάλογο κατόπιν.

Αν το μπουκέτο της νύφης μπορούσε να έχει αγκάθια, τότε το χέρι της Έμμα αιμορραγεί… δραματικά και το ίδιο θα συμβεί και σ’ εκείνες που (θα) ελπίζουν να το πιάσουν καθώς θα προσγειώνεται από τον αέρα. Γάμο θέλατε, ας προσέχατε!