του Ηλία Φραγκούλη

Ο άνθρωπος που είπε πρώτος το… «Τι στο (μ)πούτσο ήταν αυτό που είδα;», μάλλον είχε παρακολουθήσει κάτι σαν «Το Δάκρυ του Διαβόλου»! Αρχικά, ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να είναι ανήσυχος στο άκουσμα του χαρακτηρισμού «περουβιανή ταινία τρόμου». Τα υπόλοιπα (του βιώματος) είναι ακόμη χειρότερα…

Με ένα σενάριο που, όντως, τρομάζει από μόνο του, το ντεμπούτο μεγάλου μήκους του Γκονζάλο Οτέρο (περουβιανής προέλευσης, προφανώς) ακολουθεί κάτι Αμερικανούς (άσχετο) που πίστεψαν μία ερευνήτρια (;) και την ακολούθησαν στη μέση του πουθενά για να βρουν κάτι μεταλλωρύχους που εργάζονται εκεί παράνομα (άσχετο) και να γυρίσουν ένα ντοκιμαντέρ, παρά τις συμβουλές ντόπιων να μην πλησιάσουν την περιοχή, διότι εκεί υπάρχει «κάτι» κακό (και ακόμη πιο άσχετο…).

Όταν η ομάδα του συνεργείου δεν συναντά ψυχή στο προκαθορισμένο rendezvous με άγνωστο άνδρα που θα τους καθοδηγούσε στο δάσος, παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής με τ’ αμάξι τους, αλλά… ξαναβρίσκονται πάντοτε στο ίδιο σημείο εκκίνησης! Κάποια στιγμή, μετά από πολυάριθμες επαναλήψεις του ίδιου «σκηνικού», άρχισα να χάνω την υπομονή μου. Μέχρι την ξαφνική εμφάνιση ενός σκυλιού (;), που μονάχα ο Ορέισιο βλέπει διά γυμνού οφθαλμού, ενώ οι υπόλοιποι το διακρίνουν μόνο μέσω των φακών και των monitor των καμερών τους! Το «σκυλί» προκύπτει… κερασφόρο τέρας κάργα ερασιτεχνικού (και σαφώς μη πιστευτού) CGI και από εκεί κι έπειτα… το γλέντι «του ασχέτου» ξεκινά.

Με γύρισμα που προσπαθεί ν’ ακολουθήσει τη λογική του «found footage» horror genre (χωρίς να μαθαίνουμε ποτέ πως και γιατί έγινε «found»…), οι πρωταγωνιστές «χάνονται» στο δάσος, έχοντας ν’ αντιμετωπίσουν το μυθικό και διαβολικό πλάσμα Σουπάι, που προστατεύει την περιοχή (από μαλάκες «ντοκιμαντερίστες» με κάμερες;). Εκτός της άθλιας σκηνοθεσίας, του φρικτού παιξίματος, του (καρα)άσχετου σεναρίου και των λιγοστών (και κυριολεκτικά αστείων) ψηφιακών εφέ, για να καλύψει τα ελαττώματα της ταινίας, η παραγωγή έχει προσθέσει στην εικόνα και φευγαλέα pixel «αλλοίωσης» αυτού που βλέπουμε, κάτι που (αν ρωτάς κι εμένα) θα μπορούσε να είχε καλύψει και… ολόκληρο το φιλμ! «Το Δάκρυ του Διαβόλου» σίγουρα θα ήταν καλύτερο εάν αποτελούνταν αποκλειστικά και μόνο από pixel (οπτικά) και από την ηχητική του μπάντα!

Απείρου κάλλους η σκηνή του σεξ (στο άσχετο!), η «εξήγηση» του τι στο διάολο συμβαίνει και το ανεκδιήγητο καρναβάλι του φινάλε (η ψηφιακή φωτιά μου «έκαψε» εγκέφαλο και μάτια), όλα συντελούν σε μία κινηματογραφική τραγωδία που ένας Θεός ξέρει γιατί βρήκε διανομή στη χώρα μας. Αν δεν πέθαινε (σιγά το #spoiler, ποιος χέστηκε!) κι αυτή που τσιρίζει «Ορέισιο!» στη μισή ταινία, ορκίζομαι πως θα δώριζα την ψυχή μου στον Σατανά για να μπω μέσα στην ταινία και… να την πλακώσω στις φάπες!