FreeCinema

Follow us

Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΟΡΑΕΙ PRADA (2006)

(THE DEVIL WEARS PRADA)

  • ΕΙΔΟΣ: Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντέιβιντ Φράνκελ
  • ΚΑΣΤ: Μέριλ Στριπ, Ανν Χάθαγουεϊ, Έμιλι Μπλαντ, Στάνλεϊ Τούτσι, Σάιμον Μπέικερ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 109'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Έχοντας μόλις ολοκληρώσει τις σπουδές της, η Άντι «προσγειώνεται» στη θέση της βοηθού της διαβόητης Μιράντα Πρίστλι, Διευθύντριας ενός high fashion περιοδικού στη Νέα Υόρκη. Θα επιζήσει των κακουχιών;

Να σας πω την αλήθεια, εγώ το βιβλίο ούτε που το είχα ακούσει! Όταν έμαθα το θέμα, κατάλαβα γιατί… Τώρα, εάν σας αφορά περισσότερο ο αληθινός βίος της Άννα Γουίντουρ (Διευθύντρια της αμερικανικής VOGUE) και τα παρασκήνια που την έκαναν bestseller ανάγνωσμα μέχρι και ταινία, αναζητήστε τις απαντήσεις στο διαδίκτυο και σε sites ή blogs ανάλογου περιεχομένου. Στα σκοτάδια των αιθουσών τα ‘χω φάει τα νιάτα μου εγώ, όχι στις μόδες. Τι διαόλου φιλμ είναι, λοιπόν, τούτο εδώ και γιατί διέλυσε τα ταμεία σε μια χώρα όπου, ειλικρινά, στις περισσότερες Πολιτείες πρώτη φορά θα άκουσαν τη λέξη… Prada;

Από επεισόδια του «Sex and the City» και μια μικρού μήκους βραβευμένη με Όσκαρ, ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Φράνκελ, αν και όχι τόσο στιλάτα όσο θα απαιτούσε ο τίτλος, τη βγάζει καθαρή χωρίς να σπάσει τακούνι στη μεγάλη οθόνη, δια μέσω της εξής μαγκιάς: βρήκε την ισορροπία ανάμεσα στο πιο ενήλικο (έως πολύ ώριμο…) κοινό και τα ονειροπαρμένα κοριτσάκια που ξεφυλλίζουν το ροζ lifestyle, ζώντας σε ονειρώξεις καριέρας και εμφάνισης που μόνο στις σελίδες των περιοδικών υπάρχουν. Φτιάχνει, λοιπόν, ένα δίπολο ταύτισης πάνω στην Άντι Σακς (νεαρά με βλέψεις στη δημοσιογραφία που πάει στη Νέα Υόρκη να πιάσει δουλειά) και τη Μιράντα Πρίστλι (Διευθύντρια περιοδικού μόδας που τρέμουν τα défilé μαζί με τα θεμέλιά τους) και αφήνει τις κάμερες να φιλμάρουν αβίαστα μπροστά στην κωλοφαρδία που λέγεται… ιδανικό casting.

Η Ανν Χάθαγουεϊ προέρχεται από δύο «Ημερολόγια μιας Πριγκίπισσας», ταινίες που είχαν σκίσει στις ΗΠΑ και την είχαν μετατρέψει σε πρότυπο ταύτισης κάθε κοπελίτσας, ανεξαρτήτως ταξικής προέλευσης. Να μην τα αναλύσουμε αυτά, αντιλαμβάνεστε, μιλάμε για κάτι σαν ωστικό κύμα που σαρώνει στο πέρασμά του… Δίπλα της, έχουμε τη Μέριλ Στριπ. Τελεία. Είναι τόσο μεγάλη κυρία, ηθοποιός και ταλεντάρα στην κωμωδία η Στριπ, που εδώ δεν καταλαβαίνεις αν αυτό που κάνει είναι απλός βηματισμός στα πλατό ή υποκριτική επίδειξη. Με μια άλλη, νέα προφορά που εκφέρει με υπεροψία και καπατσοσύνη, μια παγωμένη ασάφεια στο πρόσωπο κι ένα βλέμμα σιωπηλής υστερίας που απορεί για το πως προσγειώθηκε σε τούτο τον πλανήτη των αχρήστων, η Στριπ θα έσωζε αυτή την ταινία ακόμη κι αν ήταν η μεγαλύτερη πατσαβούρα της δεκαετίας! Οι δύο πρωταγωνίστριες και μόνο δίνουν τον αέρα του επιτυχημένου έργου που θα σε διασκεδάσει χωρίς δεύτερη κουβέντα. Είναι αυτό αρκετό; Όχι ακριβώς. Αλλά για 109 λεπτά από τη ζωή σου, δε θα σου φύγει και πόντος…

Αντικειμενικά, το «Ο Διάβολος Φοράει Prada» μοιάζει με μια βόλτα για ψώνια. Θα βγεις, θα ξοδέψεις, θα χαρείς, αλλά ποιος ξέρει αν θα το ξαναφορέσεις ποτέ… Προφανής η ευθύνη. Το σενάριο δεν ξεπερνά τις αφελείς προθέσεις ενός κοριτσίστικου παραμυθιού, όπου η κεντρική ηρωίδα μεταλλάσσεται πετυχημένα και στα πρότυπα ενός δυτικού μοντέλου επιφανειακής, ανεγκέφαλης χλιδής, για να ολοκληρώσει το «έργο» της μέσα από μία συνειδητοποιημένη επιλογή εξιλέωσης στο φινάλε, λες και αποτάσσεται του Σατανά! Ωραία τα ηθικοπλαστικά μηνύματα, ρεαλιστικά όμως… ποιον πας να κοροϊδέψεις, κουκλίτσα μου; Επιπλέον, στο «ώριμο» κομμάτι του φιλμ, η Στριπ μάχεται στωικά για να βρει τη συμπάθεια του κοινού ως δραματικός χαρακτήρας χωρίς σεναριακές βάσεις, με εμβόλιμες σκηνές κρίσης γάμου. Το παρασκήνιο της μόδας δείχνει κάπως φτωχικό γιατί ο Φράνκελ δεν είναι Ρόμπερτ Όλτμαν, όταν το φιλμ μετακομίζει Παρίσι, όμως, τι τα θες, στο αμερικανικό κοινό όλα φάνηκαν εξωτικά και λειτουργικά. Γι’ αυτό, σκάσε και στήσου στην ουρά. Και μη φορέσεις Prada για μια φορά, ιθαγενή!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Το άνωθεν κείμενο είναι η κριτική που έγραψα το 2006, όταν το φιλμ διανεμήθηκε για πρώτη φορά στους ελληνικούς κινηματογράφους. Έχει τις στιγμές του, ψυχαγωγεί σίγουρα, αλλά αν δεν πατάς πάνω σε… τακούνια καθημερινά και με ωράριο υπερ-πλήρες, κάπου αισθάνεσαι ότι το καστ είναι εκείνο που σώζει το έργο, ουσιαστικά. Δεν υπάρχουν λόγια για την περσόνα που στήνει (σε παρουσιαστικό και ηχόχρωμα) η Μέριλ Στριπ (σε ακόμη μία οσκαρική της υποψηφιότητα).


MORE REVIEWS

BLOW-UP

Mod φωτογράφος μόδας κυκλοφορεί αμέριμνος σε λονδρέζικο πάρκο και τραβά ό,τι του αποσπά την προσοχή. Ανάμεσα στις εικόνες που θα εμφανίσει αργότερα, θα εντοπίσει ένα χέρι μ’ ένα πιστόλι που σημαδεύει δυο εραστές και θα πιστέψει εμμονικά πως υπήρξε μάρτυρας φόνου.

Η ΧΑΜΕΝΗ ΚΟΡΗ

Αγγλίδα μόνη, σε διακοπές στις Σπέτσες, παρατηρεί φασαριόζικη οικογένεια λουόμενων και, συνειρμικά, ο νους της «σκαλίζει» διαρκώς τραύματα του δικού της νεανικού παρελθόντος, λάθη μητρότητας κι επιλογές μιας ζωής που… έχασε.

ΟΥΠΣ 2! Ο ΝΩΕ ΞΑΝΑ ΕΦΥΓΕ...

Οι περιπέτειες του Φίνι και της Λία συνεχίζονται, αυτή τη φορά εκτός κιβωτού, όταν μετά από ένα απρόσμενο συμβάν καταλήγουν στον ωκεανό. Τώρα θα πρέπει να βάλουν τα δυνατά τους προκειμένου να επανενωθούν με την οικογένειά τους πριν να είναι αργά!

ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΑΤΩΜΑΤΑ

Τρεις οικογένειες, οι οποίες διαμένουν σε τριώροφο κτήριο στα προάστια της Ρώμης, αντιμετωπίζουν σωρεία προβλημάτων στις εσωτερικές σχέσεις τους, που δεν λένε να λυθούν όσα χρόνια κι αν περάσουν.

ΜΑΪΣΑΜΠΕΛ

Χήρα δολοφονημένου Βάσκου πολιτικού λαμβάνει επιστολή από τον φυλακισμένο, πλέον, εκτελεστή του συζύγου της, ο οποίος εκφράζει την επιθυμία να τη συναντήσει. Τα έντεκα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει, άραγε, μπορούν να έχουν γιατρέψει τις πληγές;