του Ηλία Φραγκούλη

Έχουν περάσει είκοσι χρόνια από τότε που είδαμε το πρώτο φιλμ στα σινεμά! Το έχουν καταλάβει (κι αισθανθεί) αυτό οι παραγωγοί τούτου του sequel, ευτυχώς. Οπότε το «Ο Διάβολος Φοράει Prada 2» έρχεται σαν μία άλλη ταινία. Με κάθε έννοια. Κάπου χάνει σε σχέση με το παρελθόν, αλλού κερδίζει διότι συντονίζεται και ταυτίζεται με το σήμερα. Και, τελικά, αυτό είναι που πρωταγωνιστεί και κλέβει την παράσταση εδώ!

Εάν το 2006 εστιάζαμε στη γνωριμία (μας) μ’ εκείνους τους καινούργιους κινηματογραφικούς χαρακτήρες, στο 2026 είναι αδύνατον να μην επικεντρωθούμε στο… καταστασιακό. Ο Τύπος ψυχορραγεί, corporates ελέγχουν και κρατούν στη ζωή ότι έχει απομείνει, οι απολύσεις είναι πιο συχνές από τις προσλήψεις και το (φτηνότερο) διαδίκτυο κυριαρχεί, έχοντας εισάγει (μαζί με τα social) και νεωτερισμούς που δεν τιμούν ιδιαίτερα το επάγγελμα της δημοσιογραφίας. Κάπως έτσι, σε μια τιμητική βραδιά του κλάδου της και αναμένοντας να βραβευτεί για reportage της, η Άντι ενημερώνεται μέσω γραπτού μηνύματος (!) πως έμεινε άνεργη, εξαιτίας «λουκέτου» που έριξαν οι εκδότες της εφημερίδας στην οποία εργαζόταν.

Με λίγα λόγια και… με κατεβασμένα μούτρα, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην επιστροφή της στο Runway, όπου η Μιράντα ηγείται ακόμη με τους ίδιους κανόνες και νοοτροπία, αν και την ψυχή της κυριεύει ένας «υπόγειος» τρόμος για τη στιγμή (και) του δικού της τέλους (επαγγελματικά). Οι δύο ηρωίδες κοντράρονται σε στερεοτυπικό (λόγω της πρώτης ταινίας) πλαίσιο δραματουργίας, όμως, οι τόνοι φαίνεται πως έχουν πέσει κάπως, καθώς οι παράγοντες της (δικής τους) ωριμότητας και του ρεαλισμού σε σχέση με το τι συμβαίνει εκεί έξω έχουν αλλάξει την οπτική τους για τη ζωή και τη διαχείρισή της. Κάπου στο βάθος, φυσικά, υπάρχει και η… original Έμιλι, η οποία έχει «μετακομίσει» στου Dior, έχει βρει ζάμπλουτο (μέλλοντα) γαμπρό και… ποιος ξέρει τι διαβολικό έχει σκαρφιστεί για να εκδικηθεί το πρώην αφεντικό της.

Η πλήρης επαναφορά του καστ εγγυάται άμεση ταύτιση με τη δράση του έργου (αν και σεναριακά κάπου «κλωτσάει» η «εξαφάνιση» του Νέιτ, του συντρόφου της Άντι από το 2006, αλλά και η εντελώς απότομη ένθεση του νέου συζύγου της Μιράντα, παράλληλα με μία άλλη… «εξαφάνιση», εκείνη των δίδυμων κοριτσιών της), το οποίο κάνει μία αισθητή «κοιλιά»… πλήξης κάπου στη μέση της διάρκειάς του, για ν’ απογειωθεί (και σε ρυθμό και σε ενδιαφέρον) στο δεύτερο μέρος, με την αλλαγή του location στο Μιλάνο και τα défilé της Fashion Week (του), μαζί με την ένταξη ανατρεπτικών μηχανορραφιών στην πλοκή.

Οι θεατές που θα δουν το «Ο Διάβολος Φοράει Prada 2» λίγο πιο… σοβαρά, ίσως εκπλαγούν με το πως υποδύεται εδώ την ηρωίδα της η Μέριλ Στριπ. Είναι τα (επιπλέον) είκοσι χρόνια και η ωριμότητα που προανέφερα. Η Μιράντα του σήμερα νοιώθει πιο ευάλωτη, καταλαβαίνει πως μονάχα με «bitchy» συμπεριφορές δεν επιβιώνεις σ’ έναν κόσμο που (ουσιαστικά) δεν σου ανήκει (και δεν πρόκειται και να σε λυπηθεί επειδή… γέρασες!). Η Μιράντα του 2026 είναι, λοιπόν, πιο ανθρώπινη. Κι αυτό από μόνο του προσθέτει μία αναπάντεχη αύρα… σεβασμού προς την ίδια, αλλά και την ταινία. Που παρά τις όποιες αδυναμίες της, αντανακλά τίμια σε καταστάσεις της πραγματικότητας, του σημερινού «Γολγοθά» των ΜΜΕ και των προτεραιοτήτων που βάζει η ζωή η ίδια στο πέρασμα του χρόνου, δίχως να ξεχνά πως ο «μύθος» του φιλμ ξεκίνησε το 2006 από κάτι πιο… «πλαστά» ψυχαγωγικό.