του Ηλία Φραγκούλη

Από το 2013 μέχρι σήμερα, το franchise που προέκυψε από «Το Κάλεσμα», μαζί με τις… συγγενείς παραγωγές του, παρά τις διχασμένες ή όχι και τόσο υποστηρικτικές κριτικές που έλαβε, κατάφερε να παρασύρει ορδές λαού στα σινεμά, να κάνει ξανά μόδα τα φιλμ δαιμονισμών κι εξορκισμών και, πάνω απ’ όλα, να σπάσει ταμεία παγκοσμίως, σε βαθμό να καταλήξει να είναι η δημοφιλέστερη σειρά horror από καταβολής κινηματογράφου! Το «μυστικό» της επιτυχίας του «The Conjuring Universe» ίσως ήταν η διάσταση του ρεαλιστικού που συντρόφευε τις ιστορίες του, καθώς (τουλάχιστον) τα έργα με τον τίτλο «Το Κάλεσμα» βασίζονταν σε αληθινά συμβάντα τα οποία αντιμετώπισε… εκεί έξω (!) το ζεύγος των Λορέιν και Εντ Γουόρεν. Αυτή η αίσθηση του τρόμου «από την κλειδαρότρυπα» της μεγάλης οθόνης, εκ του ασφαλούς, ουσιαστικά δεν επιφύλασσε ούτε και πρόσφερε κάτι το πρωτότυπο φιλμικά, αλλά τέσταρε σοβαρά την περιέργεια των θεατών σε σχέση με το μεταφυσικό. Κι αυτό (παρα)ήταν αρκετό για να προκαλέσει ουρές στα ταμεία…

Σε τούτο το τέταρτο rendez-vous με τους Γουόρεν, η πλοκή περιστρέφεται κυρίως γύρω από την οικογενειακή τους κατάσταση, ξεκινώντας από ένα flashback στα ‘60s, με την εγκυμονούσα Λορέιν και την επαφή της με «καταραμένο» καθρέφτη που παραλίγο να κοστίσει τη ζωή της (εσπευσμένα) νεογέννητης κόρης της. Με χρόνο δράσης στα ‘80s, η Τζούντι είναι πια κορίτσι της παντρειάς και οι γονείς της βιώνουν την καθημερινότητά τους πιο γαλήνια από ποτέ, έχοντας απομακρυνθεί από το ανεξήγητο, τους δαιμονισμούς και την πάλη με τις δυνάμεις του Κακού. Το κάλεσμα του παλιού τους γνώριμου Πάτερ Γκόρντον, ν’ αναλάβουν την υπόθεση της στοιχειωμένης οικίας της λαϊκής οικογένειας των Σμερλ στην Πενσιλβάνια (μπορείτε να αναζητήσετε λεπτομέρειες γύρω από την αληθινή υπόθεση στο διαδίκτυο, ως «the Smurl haunting»), τους υποχρεώνει να επιστρέψουν σε εδάφη κυριευμένα από τον Σατανά, φέρνοντάς τους αντιμέτωπους μ’ ένα «χρέος» από το παρελθόν, καθώς σε αυτό το σπίτι βρίσκεται πλέον… εκείνος ο καθρέφτης!

Ο Μάικλ Τσάβες δεν έχει καμία έγνοια να στήσει ένα περιβάλλον σκιαχτικό, στο μεγαλύτερο μέρος του φιλμ, εστιάζοντας στην κανονικότητα της ζωής των ηρώων του, λες όλα πρέπει να μοιάζουν με μία πιστευτή βιογραφία περιόδου, παραδίδοντας με την «Τελευταία Τελετουργία» ένα real life drama δυσάρεστων ανατροπών και χτίζοντας την έλευση μίας «take no prisoners» κορύφωσης που ούτε κι αυτή θα επιδιώξει να εκμεταλλευτεί το όποιο στοιχείο του grand guignol. Με άλλα λόγια, αυτό το «Κάλεσμα» είναι από μία άποψη… λιγότερο τρομακτικό και περισσότερο ύπουλο στην προσπάθειά του να κάνει τον θεατή να πιστέψει και, τελικά, να φοβηθεί σε μεγαλύτερο ποσοστό την ύπαρξη παρόμοιων φαινομένων στην πραγματική ζωή παρά στο (ψέμα του) σινεμά!

Το φινάλε είναι ενορχηστρωμένο εξαιρετικά, θυμίζοντας αρκετά την τελική αναμέτρηση στο (πλέον αγαπημένο μου) «Πνεύμα του Κακού» (1982), στο οποίο σίγουρα οφείλει πολλά, και είναι ευτύχημα που ένα sequel τέτοιας ταμειακής αποδοχής δεν πέφτει στις παγίδες των στερεοτυπικών «μπου» ή κάθε προβλέψιμου trick τρόμου και σιχασιάς (που συνηθίζεται εσχάτως). Όχι πως δεν περίμενα κάτι πιο άγριο για την τελική εκτόνωση, όμως, ας μην ξεχνιόμαστε. Το «Κάλεσμα» διατήρησε τους δικούς του κανόνες «συμπεριφοράς» στο πλαίσιο του horror genre, ανέκαθεν ήταν πιο «old-school» και μαγκιά του που αγκαλιάστηκε τόσο έντονα από το mainstream, «μπολιάζοντας» στο μυαλό εκατομμυρίων θεατών ιδέες παράτολμες γύρω από το ανεξήγητο. Όπως σαρκάζει και μία ατάκα από την ταινία, άλλωστε, εδώ δεν είναι… «Ghostbusters»!