του Ηλία Φραγκούλη

Ανέκαθεν του ύψους και του βάθους ο (θα σταματούσα να σκηνοθετώ ταινίες since 2013…) Στίβεν Σόντερμπεργκ παρουσιάζει εδώ ένα φιλμ στον αντίποδα της επιτυχίας του περσινού του «Σκιές στο Σκοτάδι», με background τον κόσμο των Καλών Τεχνών και το αδίστακτο εμπόριο έργων ζωγραφικής με φημισμένες υπογραφές και ζήτηση εκατομμυρίων. Το θέμα φαντάζει εξαιρετικά ενδιαφέρον και πνευματώδες, όμως, το αποτέλεσμα μοιάζει με… πιτσιλιές καλλιτεχνικής αστοχίας σε καμβά σεναρίου που δεν έχει ίχνος δυναμικής ως τοποθέτηση.

Η Σάλι και ο Μπάρναμπι, πανικόβλητοι με το ενδεχόμενο να μην κληρονομήσουν τα έργα του διάσημου ζωγράφου πατέρα τους, στήνουν ολόκληρη μηχανορραφία για να πάρουν στα χέρια τους (κυρίως) μια σειρά από ανολοκλήρωτα πορτρέτα με τον τίτλο «Οι Κρίστοφερ», τα οποία ο Τζούλιαν Σκλαρ έχει κρύψει στην οικία του και δείχνει να τα έχει απαρνηθεί (για ιδιαίτερα προσωπικούς λόγους). Η αξία τους, όμως, έχει εκτοξευτεί στο πέρασμα των χρόνων και το σχέδιο των τέκνων του θέλει να προσλαμβάνουν νέα βοηθό για τον Τζούλιαν, η οποία θα πλαστογραφήσει τα έργα και θα τα αντικαταστήσει ώστε η Σάλι και ο Μπάρναμπι να πουλήσουν τα αληθινά.

Με δράση «εσωτερικού χώρου», ο Σόντερμπεργκ στήνει μία κόντρα αντίθετων χαρακτήρων που έχουν εμπεριστατωμένη γνώση του αντικειμένου, οι οποίοι αναλώνονται σε εριστικούς διαλόγους δίχως αξιόλογες δόσεις πνεύματος και ψυχολογική συνοχή. Το σενάριο του Εντ Σόλομον αγωνίζεται να προκαλέσει ίντριγκες κι ανατροπές με μία αίσθηση δήθεν εξυπνάδας και κυνισμού, όμως, τα πάντα πλατειάζουν χωρίς κέντρο βάρους ως προς την επιβεβαίωση καλλιτεχνικής βαρύτητας του πλαισίου που θέλει να σχολιάσει ο Σόντερμπεργκ. Επιπλέον, οι δύο βασικοί χαρακτήρες του φιλμ στερούνται δραματικού βάθους, χαμένοι μέσα σε μία (αδίκως) προσεγμένη σκηνογραφία κλασικής λονδρέζικης κατοικίας σε πλήρη αταξία.

Χαμένοι ανάμεσα στην αισθητική επιτήδευση, την αφόρητη πλήξη του ρυθμού και το παίξιμο της (σχεδόν αλλόκοτης εμφανισιακά) Μικαέλα Κοέλ και του (απαθούς και άψυχου ως παρουσία) Ίαν ΜακΚέλεν που δίνουν την εντύπωση πως ούτε καν πρόβαραν τους ρόλους τους, «Οι Κρίστοφερ» δεν καταλήγουν ν’ ακουμπούν πουθενά το (όποιο) ζητούμενο περί Τέχνης και της αξίας της, μετατρέπουν σε ξεπέτα το clue του τίτλου της ταινίας και θα ξεχαστούν πιο γρήγορα κι από τα 100 λεπτά της διάρκειάς τους (πόσω μάλλον στο σύνολο της φιλμογραφίας του Σόντερμπεργκ).