του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Τι κι αν έχουν περάσει 75 χρόνια, η κωμωδία του Λίο ΜακΚάρεϊ είναι αγέραστα αστεία, λες και γυρίστηκε χθες. Και σίγουρα πολύ πιο αστεία και έξυπνη από τη συντριπτική πλειοψηφία των κυρίως άνοστων κωμωδιών που παράγονται σήμερα. Ένα από τα χαρακτηριστικά και καλύτερα δείγματα screwball κωμωδίας, το «Διαζύγιο με Προθεσμία» έχει χαρακτήρες που κρύβονται ο ένας από τον άλλο, πόρτες που ανοιγοκλείνουν, τεχνάσματα πονηριάς, σωματική κωμωδία, αλλά και ευφυείς ατάκες, συγκλονιστικά αστείες αντιδράσεις και βλέμματα, κι ένα φινάλε με ένα πινγκ-πονγκ ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, με ατάκες που θα ήθελες κάποτε να πεις στη ζωή σου.

Στην πραγματικότητα, το «Διαζύγιο με Προθεσμία» δεν είναι κάτι σπουδαίο. Μια κομεντί ερωτικών παρεξηγήσεων είναι. Όλα, όμως, βρίσκονται στη σωστή θέση και η ταινία είναι στημένη και κουρδισμένη άψογα. Δίκαιο το Όσκαρ σκηνοθεσίας που απονεμήθηκε στο Λίο ΜακΚάρεϊ. Υπέροχο, όμως, και το πρωταγωνιστικό ζευγάρι. Μπορεί να έχεις βαρεθεί να ακούς για την τελειότητα του Κάρι Γκραντ, πότε στην κωμωδία και πότε στις ταινίες του Χίτσκοκ. Τι να κάνουμε, λίγοι είναι οι μεγάλοι stars που άφησαν τη σφραγίδα του αψεγάδιαστου σε ό,τι κι αν ασχολήθηκαν. Ο Γκραντ έχει εδώ, δίπλα του, την Αϊρίν Νταν, που το όνομά της μπορεί να μην έχει μείνει τόσο έντονο όσο άλλων ηθοποιών, όμως, είχε τον τίτλο της «Πρώτης Κυρίας του Χόλιγουντ».

Ο Γκραντ μπορεί να κρατάει το πιο εντυπωσιακό κομμάτι, παίζοντας σε πολλές σκηνές σωματική κωμωδία με μεγάλες κινήσεις και χειρονομίες, όμως, στην πραγματικότητα η ψυχή της ταινίας είναι η Νταν. Παίζοντας μια γυναίκα που από τη μια κάνει ό,τι θέλει, ό,τι της έρθει στο κεφάλι, χωρίς να σκεφτεί για τις συνέπειες που θα ακολουθήσουν, βρίσκεται συνεχώς σε αμηχανία ανάμεσα στις καταστάσεις που έχει δημιουργήσει, αλλά το κάνει με χάρη, φινέτσα και ευφυές παίξιμο.

Η ταινία είναι γεμάτη από πανέξυπνους διαλόγους και μνημειώδεις ατάκες, όπως και με σκηνές που θα θέλεις να ξαναδείς σε repeat. Η σκηνή στο club όπου συναντιούνται η σύζυγος, ο σύζυγος και ο μέλλων σύζυγος, παρακολουθώντας το νούμερο της τραγουδίστριας με την οποία βγαίνει ο Γκραντ, είναι σκηνή ανθολογίας. Και δεν είναι η μόνη της ταινίας.