του Ηλία Φραγκούλη

Υπάρχουν ταινίες που είναι κακές. Και μετά υπάρχουν οι ταινίες που σε κάνουν να αισθάνεσαι τύψεις γιατί αποκάλεσες κάποιες άλλες… κακές! Η «Διπλή Εκδίκηση» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Πρόκειται για μια «υπέρβαση» στο κακό γούστο, από εκείνες που εκθέτουν καριέρες συντελεστών ανεπανόρθωτα και κανένας τρόπος δεν υπάρχει να διαγραφούν από φιλμογραφίες. Δεν υπάρχει απάντηση ούτε στο γιατί γυρίστηκαν αλλά ούτε και στο γιατί φτάνουν μέχρι τις κινηματογραφικές αίθουσες. Είναι σα να ρωτάς κάποιον γιατί υπάρχει ο καρκίνος και γιατί πεθαίνει κόσμος από αυτόν. Αισθάνεσαι;

Σε περίπτωση που δεν είσαι ακριβώς ενήμερος για την πλοκή (ειλικρινά, απλά την είδα, δεν μπήκα σε κανέναν απολύτως κόπο για να μάθω περισσότερα από τα ονόματα του σκηνοθέτη και του καστ), έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα κάποιο… κακό ανέκδοτο, στο οποίο η Μισέλ Ροντρίγκεζ (του franchise των «The Fast and the Furious») εμφανίζεται με… μούσι (!), ως άρρεν εκτελεστής που, κάποια στιγμή, περιφέρει (σκοπίμως) μέχρι και το… πέος (!) του μπροστά στον φακό της κάμερας (δεν θα βάλω κι άλλο θαυμαστικό, το υπόσχομαι). Δεν τίθεται θέμα taboo εδώ, απλώς έχεις αναγνωρίσει το πρόσωπο της ηθοποιού και ένα τεράστιο «What the fuck?» σε γρονθοκοπεί αδιάκοπα, μέχρι την «ανατροπή» της εγχείρησης αλλαγής φύλου.

Αν νόμιζες ότι «Το Δέρμα που Κατοικώ» (2011) του Πέδρο Αλμοδόβαρ «έληξε» το ζήτημα της ταυτότητας του φύλου (ασχέτως σεξουαλικού προσανατολισμού), ετοιμάσου εδώ για ένα ακόμη πιο σουρεαλιστικό σοκ κινηματογραφικής αφήγησης, που μπλέκει κυριολεκτικά αδικαιολόγητα κάποιες κομίστικες βινιέτες στα φιλμικά κάδρα (επιχειρώντας μια άδοξη σύνδεση με το είδος του pulp και των crime stories, βλέπε «Sin City» ενδεχομένως, αλλά δίχως το υπερβολικό στιλιζάρισμα στην αισθητική), με το παραδοσιακό μοντάζ που… ακυρώνει το προαναφερθέν «εύρημα», αφήνοντας το σενάριο να οργιάζει ελέω του ονομαστού καστ, το οποίο μάλλον παρασύρθηκε από τη συμμετοχή του Γουόλτερ Χιλ, πάλαι ποτέ μάστορα στο είδος της περιπέτειας («Ο Ασύλληπτος Οδηγός του Σαν Φρανσίσκο», «Οι Μαχητές», «48 Ώρες»).

Αυτό που διαδέχεται το… χειρουργείο στο σενάριο αποτελεί ένα κανονικό φεστιβάλ πλήξης, όπου ακόμη και το ελάχιστο πιστολίδι δεν αρκεί για να βγεις από την αίσθηση του λήθαργου, ενώ η Σιγκούρνι Γουίβερ εμφανίζεται με ανδρικά κοστούμια κι ανδρόγυνο look και η Ροντρίγκεζ κάνει μέχρι και μια τύπου «drag queen» εμφάνιση, μπερδεύοντας το οποιοδήποτε νόημα περί transgender. Λογικά, αν επιχειρήσει να δεις κανείς τη «Διπλή Εκδίκηση» στα σινεμά (στις ΗΠΑ έκανε την πρεμιέρα της διαδικτυακά), ύστερα θα θελήσει πολύ να… πιει για να ξεχάσει, να δει όλα τα επεισόδια του «Shopping Star» στο καπάκι ή να βγει στην κατηφόρα της Σόλωνος βράδυ με δωδεκάποντο τακούνι. Ναι, είναι μια δύσκολη δουλειά.