του Ηλία Φραγκούλη

Είναι τόσο επιθετικά εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ αυτή η… «βιογραφική» ταινία, σε βαθμό να σε φέρνει σε άβολη θέση! Ακόμη κι αν στέκουν ρεαλιστικά τα όσα απεικονίζει το «The Apprentice», είναι αδύνατον να το πάρεις στα σοβαρά ή να αισθανθείς ότι ψυχαγωγείσαι με τόση… μπαναλαρία «αστειότητας».

Δίχως να καταφέρνει (ποτέ) να βρει μια κάποια ισορροπία ανάμεσα στο σατιρικό ύφος και το γνήσιο και ακέραιο πολιτικό σχόλιο αποδόμησης του κεντρικού του ήρωα, ο Ιρανός σκηνοθέτης Αλί Αμπάσι εκθέτει (ίσως περισσότερο) εαυτόν, παραδομένος σ’ ένα είδος φιλμικής διαπόμπευσης που λες και φτιάχτηκε μονάχα για να σαμποτάρει την επόμενη διεκδίκηση της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Τραμπ.

Ξεκινώντας από τα ‘70s και τα πρώτα βήματα της επαγγελματικής του καριέρας, ο Αμπάσι θέτει ως συμπρωταγωνιστή της ιστορίας τον αδίστακτο και διαβόητο (ειδικά για τη θλιβερή θητεία του στην περίοδο του Μακαρθισμού) δικηγόρο Ρόι Κον, ο οποίος λειτουργεί σαν μέντορας για τον Τραμπ, δολοπλοκώντας και εκβιάζοντας τους πάντες, ώστε να πάρει αυτό που θέλει ο «μαθητευόμενός» του. Ο Τραμπ παρουσιάζεται σαν ένα άξεστο «βλαχάκι», ένας παντελώς αστοιχείωτος που θέλει να αναμορφώσει το κοινωνικό πρόσωπο της Νέας Υόρκης χτίζοντας πελώριους ουρανοξύστες οι οποίοι θα «εξαφανίζουν» τη φτώχια και τους άστεγους από τους δρόμους της.

Η εξέλιξη της πλοκής θυμίζει trashy σαπουνόπερα, όπου ο ήρωας από υπερφιλόδοξα αφελής μετατρέπεται σε «τέρας» του καπιταλισμού και της εξουσίας που κατακτά δίχως σταματημό, με αναφορές σε μεταγενέστερες ατάκες που ταυτίστηκαν με την πολιτική του καριέρα, η οποία «προφητεύεται» ανεκδοτολογικά σε τηλεοπτική του συνέντευξη. Ο Τραμπ είναι ρατσιστής, ο Τραμπ είναι ομοφοβικός, ο Τραμπ δεν ξέρει τον Άντι Γουόρχολ, ο Τραμπ δεν ξέρει τι είναι το «G spot» (άρα είναι παντελώς άσχετος και στο σεξ), ο Τραμπ «εκείνο», ο Τραμπ το «άλλο»… Κάπου εξαντλείται η υπομονή, το έργο απέχει έτη φωτός από τον χαρακτηρισμό του πολιτικού και μακάρι να είχε δώσει κάποιος στον Αμπάσι να δει από πριν το «Μεγάλο Σορτάρισμα» (2015) ή έστω τον «Λύκο της Wall Street» (2013) για να μάθει πως το κάνουν!

Οι τρεις κανόνες που ο ίδιος ο Τραμπ εξομολογείται πως τον έφτασαν στην κορυφή είναι η επίθεση, η αλήθεια και η άρνηση της ήττας. Το «The Apprentice» κάνει το πρώτο, δεν εγγυάται για το δεύτερο και για να προβοκάρει το ενδεχόμενο του τρίτου καταλήγει σ’ ένα απωθητικό τελευταίο ημίωρο, στο οποίο το χιούμορ σβήνει ολοκληρωτικά και η αίσθηση του δυσάρεστου σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι: γιατί παρακολουθούσες αυτό το πράμα επί δύο ώρες;