του Ηλία Φραγκούλη

Μετά το άξιο reboot τού franchise με το «The Amazing Spider-Man» (2012), ο Μαρκ Γουέμπ στήνει και πάλι τον ιστό της δράσης για ένα από τα πιο αναμενόμενα sequels της χρονιάς, αλλά αυτή τη φορά τα συστατικά που επιχειρεί να συνδυάσει ξεπερνούν την αντοχή της φόρμουλας και μεταλλάσσουν επικίνδυνα το φιλμικό DNA τού προσφιλούς (κυρίως στο πιο εφηβικό κοινό) superhero. Με άλλα λόγια, το άγχος εδώ παραείναι ορατό…

Η πρόθεση του Γουέμπ να μας δώσει έναν πιο ανθρώπινο, απλό και αληθοφανή Πίτερ Πάρκερ μέτρησε πολύ στο προηγούμενο φιλμ και, σε μεγάλο βαθμό, είναι ό,τι πιο ανθεκτικό περιέχει τούτο το φιλμ. Απλά, με ένα σενάριο που σηκώνει υπερφόρτωση σε υποπλοκές, ψυχαναλυτικού βάθους ενοχές και κάμποσους κακούς αντιπάλους, ο ιστός τού «αραχνάκια» δεν την παλεύει για να συγκρατήσει το ενδιαφέρον τού κοινού… σε ποια απ’ όλες τις ιστορίες, πραγματικά; Στο χρέος προς τον νεκρό πατέρα της Γκουέν που λειτουργεί ως ανασταλτικός παράγων στη βιωσιμότητα αυτού του έρωτα; Στα προσωπικά, παιδικά τραύματα του Πίτερ που πάντοτε θα τον φέρνουν αντιμέτωπο με την απουσία της γονικής καθοδήγησης; Ή στην εμφάνιση του αντίπαλου δέους με την τρόικα των Electro, Green Goblin και Rhino;

Από μόνα τους, όλα αυτά τα κομμάτια των υποπλοκών έχουν λιγότερο ή περισσότερο ενδιαφέρον, προσφέρουν συγκινήσεις και δράση που δεν απαξιώνουν το εγχείρημα. Όλα μαζί, όμως, δε δένουν σωστά, δε λειτουργούν για το καλό μιας ταινίας, αλλά φαντάζουν σαν ένα παράξενο collage επεισοδίων του φανταστικού season μιας σειράς με κεντρικό ήρωα το Spider-Man, το οποίο προσπαθεί να «χωνέψει» πλοκή και ανάπτυξη χαρακτήρων αρκετά μεγαλύτερης σε ώρες διάρκειας από τα 142 λεπτά τού sequel αυτού.

Το παράδοξο με το «The Amazing Spider-Man 2» είναι ότι καταφέρνει να σε πείσει περισσότερο με το δράμα του ή τις πιο σοβαρές στιγμές του, εκεί όπου και η ανάλυση των χαρακτήρων επιχειρεί να επουλώσει μια κάποια καταραμένη «κληρονομιά» που κουβαλάει στο αίμα του, είτε ο Πίτερ Πάρκερ είτε ο παλιός του φίλος, Χάρι Όσμπορν / Green Goblin, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους κακούς, οι οποίοι παρουσιάζονται φλερτάροντας με το γκροτέσκο και με δόσεις χιούμορ παιδιάστικες και διόλου εμπνευσμένες. Εντάξει, comic είναι, θα μου πεις, τι περιμένεις κι εσύ… Κι όμως, δες τη δραματικότητα της εισαγωγικής σκηνής που μας αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο πέθαναν οι γονείς του Πίτερ, δες την τραγικότητα της σκηνής όπου ο Χάρι συναντά τον ετοιμοθάνατο πατέρα που δεν του κρύβει την κληρονομικότητα της αρρώστιας του ή ξαφνιάσου με τη λυρικότητα της πτώσης που… όχι, δε θα το πω, θα ήταν χοντρό το spoiler! Ναι, ο Γουέμπ κάνει σοβαρά τη δουλειά του. Αλλά το target group του είναι καθαρά νεανικό. Και το studio θέλει να βολέψει του κόσμου τα… δημογραφικά!

Στον παράγοντα διασκέδαση, το φιλμ κάνει μεγάλη ζημιά στην Times Square, ίπταται αδρεναλινικά σε κάθε πρώτη ευκαιρία, με 3D που τα αξίζει τα λεφτά του και εφέ που καταργούν όσους φυσικούς νόμους θέλεις για να την καταβρείς στην αίθουσα. Σε αυτούς τους τομείς, η παραγωγή είναι αψεγάδιαστη. Και οι ιστοί της θα σώσουν και πάλι το θεατή που αγαπά το είδος. Αλλά ένα μικρό στραβοπάτημα σε σχέση με την προηγούμενη ταινία δε γίνεται να κάνουμε πως δεν το είδαμε…