του Ηλία Φραγκούλη

Εδώ συναντάμε μία από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις όπου ένα sequel βελτιώνει το πρωτότυπο φιλμ! Ο πραγματικά ψυχαγωγικός «Λογιστής» του 2016 ενώνει ξανά τους βασικούς του συντελεστές για ένα upgrade αρκετά διαφορετικό και πιο περιπετειώδες, χτίζοντας μία ακόμα καλύτερη πλοκή μυστηρίου η οποία συμπληρώνει με παιχνιδιάρικο (στην παρακολούθηση) τρόπο το puzzle της ιστορίας. Μιας ιστορίας τόσο περίπλοκης που θα μπορούσε κάλλιστα να οδηγήσει το αποτέλεσμα σε τραγελαφική αποτυχία. Κι όμως, το σενάριο του Μπιλ Ντουμπούκ δεν αφήνει τίποτα στην τύχη, όσο… εξωφρενικό κι αν μοιάζει στα λόγια.

Έχοντας γλιτώσει από το βάρος των άνευρων, επεξηγηματικών flashback της πρώτης ταινίας, ο «Λογιστής 2» μπαίνει κατευθείαν στο ψητό με μια σεκάνς ενέδρας που κοστίζει τη ζωή του χαρακτήρα που υποδυόταν ο Τζ. Κ. Σίμονς το ‘16. Χωρίς να είναι ποτέ βέβαιο ποιος ήταν ο στόχος, το πτώμα φέρει επάνω του ένα μήνυμα, να βρεθεί ο Κρίστιαν Γουλφ και ν’ αναλάβει την υπόθεση. Η συνεργάτις του Σίμονς από τα παλιά (Σύνθια Αντάι-Ρόμπινσον) θα τον αναζητήσει και θα συχνά θα κοντραριστούν εξαιτίας των ανορθόδοξων και διόλου νόμιμων μεθόδων δράσης του, ειδικά από τη στιγμή που στην ομάδα θα προστεθεί και ο… hitman αδελφός του κεντρικού ήρωα. Clue της υπόθεσης, μια φωτογραφία με τα τρία μέλη μιας λατινοαμερικάνικης οικογένειας, η τύχη των οποίων (προφανώς και) αγνοείται.

Με καλύτερη προσέγγιση στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων των δύο αδελφών στο σήμερα, ο Γκάβιν Ο’Κόνορ αναπτύσσει τη σχέση τους, τονίζει τις αντιθέσεις και τις ομοιότητές τους και τους ξαμολάει σ’ ένα πιο επικίνδυνο terrain παρανομίας που επιφυλάσσει περισσότερη δράση (και πτώματα…). Οι υποπλοκές είναι πιο σύνθετες και ενίοτε «απίθανες», όμως, τα πάντα δένουν αρμονικά έως το φινάλε, κρατώντας το σασπένς σε ένταση που αποζημιώνει. Εννοείται πως το χιούμορ αυτή τη φορά συναντά πιο έντονους τόνους, ειρωνικούς ή μη, με κάμποσες σκηνές όπου η σχεδόν μη γήινη προσωπικότητα του Κρίστιαν Γουλφ «κλωτσάει» την πραγματικότητα με τις ιδιαιτερότητές της (η φάση με τα ομαδικά rendezvous συνοικεσίων θα προκαλέσει αρκετό γέλιο, αν και προσωπικά ξεκαρδίστηκα με την «παραγγελιά» τραγουδιού στο country club).

Η παρουσία του Μπεν Άφλεκ δικαιώνει τη φιλοδοξία μου να υπάρξει sequel (ή να γίνει κινηματογραφικό franchise ο «Λογιστής»), ο ηθοποιός έχει «δέσει» (πια) τέλεια με τον ρόλο και οι δειλές απόπειρες να τον «εξανθρωπίσει» δίνουν έναν επιπλέον αέρα ποιοτικής βελτίωσης και ανανέωσης. Συνολικά, η μεγαλύτερη νίκη του «Λογιστή 2» εντοπίζεται στο γεγονός ότι δεν μιλάμε για μία τυποποιημένη επανάληψη μιας πρώτης επιτυχίας, αλλά για ένα αρκετά διαφοροποιημένο joyride που πετυχαίνει καλύτερη χημεία (στο πλαίσιο του σινεμά ψυχαγωγίας, πάντοτε). Οι υπερβολές της πλοκής κι ένας κάποιος «διχασμός» αυτής ως προς το ζητούμενο – κέντρο βάρους της ιστορίας, βάζουν ολίγες τρικλοποδιές στο συνολικό αποτέλεσμα, όμως, αν το πρώτο φιλμ σας είχε ανοίξει την όρεξη, υποδεχθείτε ένα ακόμη πιο χορταστικό «κυρίως πιάτο»! Θα ήθελα και «επιδόρπιο», παρακαλώ!