του Νίκου Παλάτου

Στη γεμάτη νερόβραστες αλά Disney ηθικολογίες από τις οποίες έχουμε κατακλυστεί τα (πολλά) τελευταία έτη, ο εκ Δανίας «Καρό Νίντζα» αποτελεί αναμφίβολα μια καλοδεχούμενη έκπληξη στο είδος του κινουμένου σχεδίου. Το δίδυμο των Τόρμπιορν Κριστόφερσεν και Άντερς Μάτεσεν (ο πρώτος κομιξάς και σκηνοθέτης, ο δεύτερος πασίγνωστος στην πατρίδα του ως stand-up κωμικός, που εδώ και κάμποσα χρόνια έχει περάσει στον χώρο των comics και των animated ταινιών), ολοκληρώνουν με τούτο τον κύκλο του δημοφιλέστατου (για την πατρίδα τους) franchise τους (η original ταινία και το πρώτο sequel αποτελούν αντίστοιχα το έκτο και όγδοο πιο πετυχημένο ντόπιο φιλμ του δανέζικου box-office!). Μένουν πιστοί στο συνδυασμό κυνικού καταστασιακού και μη πολιτικά ορθού χιούμορ, με τα οποία μας πρωτοσυστήθηκαν, αν και το στοιχείο της επανάληψης κάνει (κάπου εύλογα) την εμφάνισή του.

Στο «Καρό Νίντζα 3», ο Άλεξ έχει να αντιμετωπίσει τις… ορμόνες της εφηβείας, που (αρχικά) αποδεικνύονται πολύ πιο δυσκολοκατάβλητες από τον οποιοδήποτε «κακό». Το αισθηματικό του ενδιαφέρον για τη νεοφερμένη της τάξης δημιουργεί ψυχρότητα τόσο με την παλιά του φίλη που ακόμα νοιάζεται γι’ αυτόν, αλλά κυρίως με τον μυστηριώδη μηχανόβιο με το μαύρο μπουφάν και την παραβατική συμπεριφορά, ο οποίος φαίνεται να πιστεύει πως ο Άλεξ πάει να του φάει την γκόμενα. Μέσα σε όλα αυτά, εντός του σπιτιού του έχουν ενσκήψει σύννεφα στη σχέση της μητέρας του με τον πατριό του, καθώς η πρώτη όλο και την κοπανάει μόνη της δίχως να δίνει σαφή αναφορά για το που πηγαίνει, αλλά (πάνω απ’ όλα) υπάρχει και ο πάνινος καρό ninja, ο οποίος επ’ ουδενί δέχεται ότι ο Άλεξ θα παρατήσει την προπόνηση και το ξύλο κυνηγώντας αφελή κορίτσια σε ξενέρωτα party.

Το σκηνοθετικό δίδυμο αποδεικνύει ξανά πως δεν έχει πρόβλημα να σπάσει πλάκα με το οτιδήποτε, από την ιερότητα μιας νεκρώσιμης ακολουθίας μέχρι τη… χορτοφαγία, δείχνοντας για τρίτη φορά πως το κινούμενο σχέδιο δεν αποτελεί γι’ αυτούς μέσο προσέγγισης της ανήλικης πιτσιρικαρίας, αλλά προσέλκυσης ενός ακομπλεξάριστου εφηβικού – ενήλικου κοινού. Άλλωστε, η βία που εφορμά επί της οθόνης (ειδικά έπειτα από το σεναριακό twist που φέρνει το ξεχασμένο παρελθόν ξανά στις ζωές του Άλεξ και του ninja) είναι τέτοια που καθιστά το φιλμ ακατάλληλο για παιδάκια του Δημοτικού σχολείου. Η συνεχής χρήση των social και των διαφόρων app, μαζί με το ασύμβατο χιούμορ και το εν γένει γυμνασιακό σχολικό περιβάλλον υπογραμμίζουν την ηλικιακή στόχευση της ταινίας, η οποία αν και επί της ουσίας δεν λαθεύει στους στόχους της, καταφεύγει είτε σε αναμόχλευση παλαιοτέρων ιδεών (η τελική κλιμάκωση φέρνει στο μυαλό την αντίστοιχη του original φιλμ), είτε στο στοιχείο της εξεζητημένης έκπληξης, προκειμένου να εντυπωσιάσει (αναφέρομαι στη γυριστή που επιφυλάσσει το σενάριο).