του Ηλία Φραγκούλη

Η επιστήμη και η ψυχανάλυση (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά) σηκώνουν τα χέρια ψηλά! Ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα ως Ντάν(ιελ) Σόουνμπραν, μετά έπαθε Τζέιν Σόουνμπραν και σήμερα θέλει να την αποκαλούν «το». Εγώ λέω να κρατήσω το θηλυκό γένος σε τούτο το κείμενο, προσπαθώντας να διατηρήσω την ψυχραιμία μου…

Η πρώτη (μάλλον ευτυχώς) ταινία της Σόουνμπραν που διανέμεται στους ελληνικούς κινηματογράφους είναι το «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μιάσμα», προφανώς ανήκει στο είδος του σινεμά τρόμου (το οποίο αγαπώ ιδιαίτερα, ως γνωστόν) και, αν εξαιρέσουμε κάποιες σεκάνς με αιματηρούς φόνους (που μάλλον περισσότερο το γέλιο προκαλούν παρά οτιδήποτε άλλο…), το φιλμ ουδεμία σχέση έχει με αυτό! Και δεν έχει ούτε σεξ! Ουσιαστικά αποτελεί ένα ψυχαναλυτικό ανοσιούργημα για κατανάλωση από τη λεσβιακή πελατεία, γεμάτο ενοχές και φοβίες γύρω από τη σεξουαλική πράξη, τον «τρόμο» που (μπορεί να) προκαλεί το πέος, η διείσδυση ή (και) το ξεπαρθένιασμα. Όλα φιλτραρισμένα μέσα από μία οπτική χάους της ταυτότητας φύλου όπως αυτή επανα-προσδιορίζεται (διαρκώς) σήμερα.

Η Κρις, η νεαρή ηρωίδα της ταινίας, αναζητά την αρχική πρωταγωνίστρια ενός τεράστιου σουξέ του horror genre που μετατράπηκε σε franchise δίχως τη συμμετοχή εκείνης και παθαίνει εμμονή με την ιδέα να σκηνοθετήσει ένα remake του με αυτήν στο καστ. Φυσικά, ως λεσβία, ονειρεύεται μία εντελώς διαφορετική εκδοχή του φιλμ που θα ταυτίζεται με το queer κοινό, θεωρητικοποιώντας τη δράση του μέσα από μια τέτοια «στρατευμένη» ματιά.

Οι δύο γυναίκες θα… «τα βρουν» με ποικίλους τρόπους, η σκηνοθέτις θ’ αφήσει την πάλαι ποτέ star να την καθοδηγήσει στις χαρές του σεξ και στα ενδιάμεσα θα κάθονται να βλέπουν το original «ταινιάκι» που σαφώς παραπέμπει στο «Παρασκευή και 13» (1980), με δολοφόνο έναν τύπο ονόματι… Little Death, ο οποίος φορά στο κεφάλι του έναν τετραγωνισμένο μεταλλικό αεραγωγό (έτοιμος για να παίξει σε music video των Daft Punk…)! Όταν ο (με τη φήμη του απέθαντου) δολοφόνος βγει από τον βαθύ του «ύπνο» και… μια τρύπα στον πάτο της κοντινής λίμνης, τόπο διαμονής της παλιάς star και location του original film, για να καρφώσει το αιχμηρό του δόρυ στις σάρκες νέων θυμάτων (ή των δύο ηρωίδων), ούτε ένας τρελογιατρός δεν θα είναι σε θέση να εξηγήσει τα δρώμενα (τύπου «ταινία μέσα στην ταινία» και τούμπαλιν…)!

Εκτός από το εξευτελιστικά ακατανόητο του προβληματισμού της Σόουνμπραν, το πιο λυπηρό είναι πως η «δημιουργός» του «Καμπ Μιάσμα» νομίζει πως προκαλεί με «προοδευτικό» και «queer» τρόπο, αναμειγνύοντας και εξυπνακίστικα (αλίμονο!) σχόλια γύρω από τη βιομηχανία του θεάματος και το διαχρονικό exploitation του είδους, λες και θέλει να ειρωνευτεί τα παλιά στερεότυπα όλης αυτής της κατάστασης (και φιλμογραφίας), για να καταλήξει να προσφέρει… ανακυκλωμένα προβλέψιμους χαρακτήρες με queer attitude που πατάνε πάνω σε… δικά τους στερεότυπα σεξουαλικότητας!

Μέχρι να ξανακάνει ταινία η Σόουνμπραν μπορεί να έχει γίνει από «το»… μία κανονική γυναίκα, μπορεί να έχει αλλάξει ξανά το φύλο της προς το αρχικό… του, αλλά ταινία της προκοπής αμφιβάλλω πως είναι ικανή να γυρίσει, πόσω μάλλον στο είδος του σινεμά τρόμου. Άσε που εκτός από εντελώς μαλακία (που είναι το «Καμπ Μιάσμα»), δεν πρωτοτυπεί καν στο πλαίσιο του συγκεκριμένου genre, αν θυμηθούμε το θρυλικό «Sleepaway Camp» του 1983, που κάποιος άνθρωπος με μυαλό θα έπρεπε να την βάλει να ξαναδεί. Σε VHS.