του Ηλία Φραγκούλη

Εάν έχεις δει το πρώτο «Ted», ενδεχομένως να μην περιμένεις ότι το sequel του μιλάει για τα ανθρώπινα δικαιώματα… στα σοβαρά! Μερικές φορές, όμως, ακόμη και μέσα από ένα ακραίο και vulgar χιούμορ, μπορεί κανείς να ασκήσει κοινωνική κριτική που σπάει κόκαλα, να σατιρίσει πολιτικές, τάξεις, συμπεριφορές, να περάσει μηνύματα με τον πιο αναπάντεχο τρόπο. Ίσως είναι κάπως θρασύ να αποκαλέσουμε το «Ted 2»… κοινωνική αλληγορία, όμως πολλά από τα χαρακτηριστικά τού σεναρίου θίγουν πράγματα ρεαλιστικά, τα οποία προφανώς και δεν βρέθηκαν εκεί τυχαία…

Φυσικά, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας για τους fans τού λούτρινου αρκούδου που μιλά και κινείται όπως ένας πραγματικός άνθρωπος. Ο Τεντ και ο Τζον (Γουόλμπεργκ) συνεχίζουν την άσωτη ζωή τους, έχουν τις αναμενόμενες σεξουαλικές ορέξεις και είναι ακόμη πιο συχνά… μαστουρωμένοι! Ναι, η καφρίλα είναι ο μπροστάρης σε τούτη την κωμωδία που, επιπλέον, αποτελεί ένα είδος «ανθολογίας» κανιβαλισμού της pop κουλτούρας, με αναφορές ασταμάτητες, σαν ριπές όπλου, οι οποίες συναντούν τον κυριολεκτικό οργασμό σε μια σκηνή καυγά που λαμβάνει χώρα στο Comic-Con της Νέας Υόρκης (αν και, προσωπικά, κόντεψα να φύγω από το κάθισμα στο άκουσμα του θέματος του Τζον Γουίλιαμς από το «Jurassic Park», στη νυχτερινή σεκάνς στην ύπαιθρο).

Υπάρχουν στιγμές που η διάρκεια του φιλμ γίνεται αισθητή και οι υποπλοκές «βαραίνουν» τον ρυθμό (η επιστροφή τού χαρακτήρα που υποδύεται ο Ριμπίσι δεν οφελεί πραγματικά, πέρα από την προφανή σύνδεση με την πρώτη ταινία), αλλά τα αστεία αποζημιώνουν και οι ατάκες κάνουν τη δουλειά τους, μαζί με καταστασιακές λεπτομέρειες που επαναλαμβάνονται για να προκαλέσουν το γέλιο (μίλα μου για… «black dicks» και καραμελίτσες σε γραφεία δικηγόρων!). Υπάρχουν cameos που εκτινάσσουν το χιούμορ στα ύψη (η εμφάνιση του Λίαμ Νίσον, για παράδειγμα), ένα opening number στους τίτλους αρχής που λες και έχει βγει από την εποχή του Μπάζμπι Μπέρκλεϊ και… πολύ «χόρτο», παιδιά! Άρα, όσοι πάτε για την «καμενιά», θα αγαπήσετε και το sequel, που κινείται σε παρόμοια επίπεδα ακρότητας με το «Ted».

Αν η ταινία τού 2012 μιλούσε περισσότερο για το αγόρι… «μέσα» στον ήρωα (αλλά και τον άρρενα θεατή), επιτρέποντάς του να ταυτιστεί σχεδόν προσωπικά με τα δρώμενα του πρώτου φιλμ, τότε το «Ted 2» δηλώνει τη σαφή ενηλικίωσή του και τις δυσκολίες που θέτει η ωρίμανση ενός… ατόμου σε κοινωνικό πλαίσιο. Είναι δικαίωμα του καθενός να μη γουστάρει τους «hardcore» ή τους πλέον trashy αστεϊσμούς του ΜακΦάρλεϊν, αλλά η μη αποδοχή των πραγματικών μηνυμάτων αυτής της ταινίας από κάποια μερίδα θεατών σημαίνει πως, εκτός από παρωπίδες, υπάρχει και κόσμος που σήμερα θέλει να μας γυρίσει σε εποχές συντηρητικές και διόλου δημοκρατικές. Αυτό το έργο έχει τα κότσια να τους απαντήσει: στα μούτρα σας!