του Ηλία Φραγκούλη

Αν κάτσετε και παίξετε μπιρίμπα και σας τύχει κάνα papercut, πιο τρομακτικό θα ‘ναι από τούτο το PG-13 χάλι! Κατ’ ευφημισμόν ταινία τρόμου, «Τα Ταρώ του Θανάτου» πατάνε πάνω σε στερεοτυπικά μοτίβα του genre, τα οποία το σκηνοθετικό δίδυμο των Σπένσερ Κοέν και Άννα Χάλμπεργκ όχι απλά εκτελεί με τον πλέον ανέμπνευστο τρόπο, αλλά οφείλει να παραδώσει κι ένα εντελώς αναίμακτο αποτέλεσμα ώστε το «προϊόν» να μπορεί να καταναλωθεί κι από… παιδάκια!

Η προσχηματική πλοκή φέρνει στον νου το (επίσης κακό) «Θάρρος ή Αλήθεια» (2018), με ήρωες μια τυχάρπαστη παρέα «φίλων» που κάνει διακοπές και κατά… διαβολική σύμπτωση θα παραβιάσει «κάτι» (στην προκειμένη μια τράπουλα tarot που είναι «καταραμένη»!). Μεταφυσική δύναμη θα «αποδράσει» από τις κάρτες και θ’ αρχίσει να καταδιώκει τα μέλη της παρέας, οδηγώντας τα στον θάνατο με τρόπους που είχαν προβλέψει (και καλά…) τα χαρτιά.

Από ένα σημείο κι έπειτα το concept του νεανικού horror franchise του «Βλέπω το Θάνατό σου» (με τέσσερα sequel κι ένα επερχόμνο reboot, ζωή να ‘χουνε) έχει βγάλει μια ντουντούκα και φωνασκεί «Ripoff!», αφήνοντας τον θεατή να ελπίζει πως ίσως (#not) δει κάνα φόνο της προκοπής, όμως, εδώ η πλήξη μαστίζει και τις (λιγοστές) σεκάνς θανάτων και τους παντελώς αδιάφορους χαρακτήρες (και τους ερμηνευτές, εννοείται) και την «βουλωμένο γράμμα διαβάζεις» πλοκή.

Αν και η διάρκεια του φιλμ είναι μικρή, ο κίνδυνος να σας πάρει ο ύπνος είναι πιο ορατός από την τρομάρα, ενώ εάν δεν κλείσει το μάτι, θα ευχόσασταν να υπήρχε και μια τράπουλα tarot στην κινηματογραφική αίθουσα, ελπίζοντας σ’ έναν ταχύτερο τρόπο θανάτωσης.