του Νίκου Παλάτου

Ο Χοσέ είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, αν και κάπως μελαγχολικός. Μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα σε ένα μικρό bar και το δωμάτιο ενός νοσοκομείου, όπου επισκέπτεται καθημερινά έναν ευρισκόμενο σε κώμα ηλικιωμένο άνδρα. Έχει αποκτήσει φιλικές σχέσεις τόσο με τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού στο οποίο έχει γίνει θαμώνας, όσο και με τη γυναίκα του. Την προσοχή του, όμως, έχει κερδίσει η υπάλληλος που εργάζεται εκεί, η οποία τυγχάνει αδελφή του μαγαζάτορα, με το ενδιαφέρον που δείχνει ο Χοσέ γι’ αυτήν να είναι ιδιαίτερα αυξημένο. Παρόλο που, πλέον, θεωρείται μέλος της μικρής αυτής κοινότητας, ελάχιστα ξέρουν για εκείνον όσοι τον συναναστρέφονται καθημερινά. Αυτός, από την άλλη, δείχνει να γνωρίζει μερικά πράγματα παραπάνω για όλους, όπως λόγου χάρη για την επικείμενη αποφυλάκιση του Κούρο, συζύγου της Άνα (της γυναίκας που τον ενδιαφέρει), όπως και την εξαντλητική υπομονή που εκείνη έχει επιδείξει εδώ και οκτώ χρόνια, περιμένοντάς τον να εκτίσει την ποινή του. Το ότι θα τη ρίξει στο κρεβάτι είναι μονάχα η αρχή ενός σχεδίου, που μάλλον δούλευε στο μυαλό του για πολύ καιρό.

Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο εδώ, ο ηθοποιός Ραούλ Αρέβαλο φτιάχνει ένα αυθεντικό, παλαιάς κοπής θρίλερ εκδίκησης. Αργεί κάπως να ανάψει το φυτίλι της υπόθεσής του, μιας και την εξαιρετική εναρκτήρια σεκάνς (αποτυχημένης ληστείας μετά αυτοκινητικής καταδίωξης) διαδέχεται μια ασαφής συνέχεια. Μέσω του χωρισμού της αφήγησης σε διαφορετικής οπτικής γωνίας μη ισομερή κεφάλαια, εισάγει τους βασικούς του χαρακτήρες, όμως για ένα ημίωρο περίπου είναι δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος τι ακριβώς συμβαίνει ή το ποιόν αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι έχουν ως κοινό σημείο αναφοράς ένα bar. Υπάρχει ασφαλώς το ενδιαφέρον για το που θα οδηγήσει όλο αυτό (έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού σου και το ξεκίνημα του φιλμ), πλην όμως μόνο όταν όλα ξεκαθαρίζουν ως προς την ταυτότητα του Χοσέ, καθώς και ως προς τους πραγματικούς του σκοπούς, το φιλμ μπαίνει στις πραγματικές του ράγες. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, τουλάχιστον, το στόρι δεν εκτροχιάζεται ποτέ.

Ο Αρέβαλο εναλλάσσει τη μετριοπάθεια του βασικού του ήρωα με στιγμές σκληρής και ωμής βίας, κάνοντας όμως τη χρήση αυτής μονάχα εκεί που θεωρεί πως είναι αναγκαία για την επίτευξη του στόχου του, και ουχί δίκην εντυπωσιασμού. Επικεντρώνοντας, δε, στα πρόσωπα, σε εκείνες ειδικά τις στιγμές, δείχνει βαθιά επηρεασμένος από το σινεμά του Σαμ Πέκινπα, ενώ μεταφέροντας τη δράση (από το σεναριακό twist κι έπειτα) από το αστικό τοπίο της Μαδρίτης στην ηλιόλουστη ισπανική ύπαιθρο, δίνει στην ταινία του έναν χαρακτήρα road movie με στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ.

Το τρίγωνο που δημιουργείται από τους Χοσέ, Άνα και Κούρο, μπορεί να κινείται στα όρια μιας φαινομενικής φιλίας, κανείς τους όμως δεν είναι επί της ουσίας φίλος με τον άλλον. Ο Κούρο ακολουθεί θέλοντας και μη τον Χοσέ σε αυτό που εκείνος έχει σχεδιάσει, σκεπτόμενος διαρκώς τρόπους να μπορέσει να ξεφύγει. Η αγωνία του για τη σύζυγό του, την οποία δεξιοτεχνικά ο Χοσέ έχει τραβήξει μακριά από όλα όσα έχει σκεφτεί να πράξει, αφήνοντας ταυτόχρονα ένα πέπλο μυστηρίου να πλανάται σχετικά με την τύχη της, τον αποτρέπει να δράσει. Η Άνα έχει παγιδευτεί στην άγνοιά της, μην μπορώντας καν να διανοηθεί τι στ’ αλήθεια συμβαίνει. Ο μόνιμα απόμακρος και σκεπτικός Χοσέ κρύβει έξοχα κάτω από μια μάσκα δήθεν καλοσύνης τη θλίψη του, που με τον καιρό έχει μετουσιωθεί σε οργή. Αναζητά την προσωπική του κάθαρση, δείχνοντας πανέτοιμος να πράξει ό,τι είναι απαραίτητο για να την επιτύχει. Μοιάζει με καζάνι που σιγόβραζε για αρκετά χρόνια. Όταν φτάνει η στιγμή της έκρηξης, τίποτα δεν φαίνεται ικανό να μπορεί να τον σταματήσει.