του Νίκου Παλάτου

Έσπασα το κεφάλι μου για να θυμηθώ ποια (πρόσφατη) animated ταινία μου θύμισαν τούτες οι περιπέτειες του «Ταφίτι», μέχρι που τελικά τα κατάφερα! Ρίξτε μια ματιά στην περίληψη της υπόθεσης του «Η Γιούκου και το Λουλούδι των Ιμαλαΐων» (2022) και θ’ αντιληφθείτε εύκολα την ομοιότητα. Γεγονός, βέβαια, είναι πως η σουρικάτα Ταφίτι και η ζωοπαρέα της αποτελούν έμπνευση της Γερμανίδας συγγραφέως παιδικών βιβλίων Γιούλια Μπέμε (η οποία έχει εκδώσει περί τα είκοσι σχετικά album), με τούτο το φιλμ να στέκει ως μεταφορά κάποιου (ή κάποιων) εξ αυτών. Επίσης, γεγονός είναι ότι τούτος «Ο Φίλος μου» συνιστά ένα ακόμα δείγμα… δεύτερης διαλογής ευρωπαϊκού animation, που σε οποιαδήποτε σύγκρισή του με το θαυμάσιο «Γιούκου» (και όχι μόνο) ηττάται κατά κράτος.

Ρίχνοντας μια ματιά στα εξώφυλλα των εικονογραφημένων βιβλίων της σειράς που βρήκα στο διαδίκτυο, το πρώτο πράγμα που διαπίστωσα είναι πως η «παραμυθένια» στιλιστική γραμμή εκείνων (σε ύφος ακουαρέλας) έχει ατυχώς εγκαταλειφθεί χάριν ενός «μοντέρνου» animated σχεδίου. Το δεύτερο που αντιλήφθηκα από την παρακολούθηση (πια) του φιλμ, είναι ότι ουδεμία ανάγκη πρότερης γνώσης του έντυπου υλικού υπάρχει, μιας και το στόρι είναι κάτι περισσότερο από απλό. Ο Ταφίτι μεγαλώνει με την υπερπροστατευτική οικογένειά του στην αφρικανική σαβάνα. Η ασφάλεια, όπως συνεχώς ο παππούς του διακηρύττει, είναι πρωταρχικής σημασίας, μη χάνοντας την ευκαιρία να τονίζει συνεχώς την επικινδυνότητα των ξένων. Όταν ο ανοιχτόμυαλος Ταφίτι κουβαλήσει τον φακόχοιρο Μπριστλς στη φωλιά τους, εκείνος θα σταθεί η αιτία που δηλητηριώδες φίδι θα τσιμπήσει τον σοφό παππού. Αψηφώντας για δεύτερη φορά τις οικογενειακές προειδοποιήσεις, ο Ταφίτι εγκαταλείπει το σπίτι του προκειμένου να βρει το μπλε λουλούδι που θα σώσει τη ζωή του αγαπημένου του συγγενή. Θέλοντας και μη, όμως, θα υποστεί σε όλη του τη διαδρομή την παρέα του Μπριστλς, μιας και απ’ ότι φαίνεται αυτός δεν έχει και τίποτα καλύτερο να κάνει.

Ακολουθώντας το μοτίβο ενός buddy movie, το φιλμ καταπιάνεται με τα συνήθη μηνύματα του genre, προτάσσοντας φιλία, αλληλεγγύη και αποδοχή. Σε κάθε περίπτωση, το κάνει μ’ έναν ανέμπνευστο τρόπο, ακόμη κι αν ληφθεί υπόψη το «ελαφρυντικό» της αποκλειστικής στόχευσης σε παιδάκια προσχολικής ηλικίας. Το διαρκές συναπάντημα με λογιών λογιών κινδύνους (από αρπαχτικά πουλιά μέχρι την καυτή άμμο) επιχειρεί να δώσει μια χιουμοριστική νότα στο οδοιπορικό, λειτουργώντας τελικά ως συνθήκη «πίστας» που απλά και μόνο οδηγεί την περιπέτεια στην επόμενη δοκιμασία. Το χιούμορ είναι… προσχολικού επιπέδου (το «αστείο» με την κλανιά τι το ήθελαν;), το δε σχέδιο κρίνεται ως πολύ κάτω του μετρίου. Το βάθος πεδίου είναι ανύπαρκτο, ενώ κάποια από τα ζώα που εμφανίζονται (ιδιαίτερα τα τσακάλια) σε κάνουν ν’ απορείς με τον κακότεχνο σχεδιασμό τους και την ανεπαρκή κινησιολογία τους.