του Ηλία Φραγκούλη

Αν και στα όρια του αξιοπρεπούς, τούτη η ελληνοκυπριακή παραγωγή θα έκανε τον Τσαρλς Ντίκενς να γυρίζει στον τάφο του ή… να κάνει τον σταυρό του! Δώστε βάση σε αυτό το τελευταίο, διότι αποτελεί το «κλου» τούτης της μεταφοράς του «A Christmas Carol» στα… ηπειρώτικα (ένεκα décor)!

Επιχειρώντας να παραμείνει πιστός στο ντικενσιανό έργο, ο Χρήστος Κανάκης τοποθετεί «Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων» σε «ασαφή» περίοδο 19^ου αιώνα, με τόσες παραδοξότητες επιλογών σε σκηνογραφία και (κυρίως) ενδυματολογία που αισθητικά μοιάζουν με… χιουμοριστικά λάθη, ειδικά εντός του πλαισίου της ελληνικής επαρχίας (και των χωριών της), έναντι του… δυτικοευρωπαϊκού vibe που κυριολεκτικά κυριαρχεί οπτικά! Ο κλασικός μύθος του βιβλίου παραμένει ακέραιος στο μεγαλύτερο μέρος του φιλμ, όμως, ο τόνος της αφήγησης παραείναι μελοδραματικός (αντί του σκοτεινού και μελαγχολικά «φοβιστικού» του original, αλλά και της πληθώρας των φιλμικών διασκευών του από το παρελθόν), για να ολοκληρωθεί σε μία «fiesta» διδακτισμού… κατηχητικού!

O Λώρης Λοϊζίδης κάνει μία αξιέπαινη προσπάθεια να αποδώσει τον κεντρικό χαρακτήρα όσο πιο μίζερα και ενοχλητικά γίνεται, αφήνοντας πίσω του (και) μία ειρωνική essence… σαββοπουλικού «εστετισμού» (σε μορφασμούς, μα και φυσιογνωμικά), δίπλα σ’ ένα καστ αρκετά προσεγμένο, που όμως αγωνίζεται ν’ ανασάνει (σεναριακά) δίπλα στον πρωταγωνιστή. Η Γιούλικα Σκαφιδά κάπως καταφέρνει να ξεχωρίσει, αγγίζοντας έξυπνα μία υποψία χιουμοριστικής νότας (που ήθελε λίγη τρέλα παραπάνω, είναι η αλήθεια).

Όσο και να προσπαθήσεις να κάνεις τα στραβά μάτια σε… αναχρονιστικά στοιχεία (βασικά εργολαβικής φύσεως) τα οποία χτυπάνε άσχημα στα εξωτερικά πλάνα των locations ή να προσπαθήσεις να βουλώσεις τ’ αυτιά σου για να μην ακούς τις διαρκώς παρούσες (και κάργα ενοχλητικές) συνθέσεις του Μικέ Μπίλη, το γνωστό φινάλε του «εξανθρωπισμένου» ήρωα παίρνει εδώ ένα… χριστιανικά ορθόδοξο twist που αν δεν προκαλέσει θυμό, σίγουρα θα κάνει πολλούς θεατές να γελάσουν! Πως αλλιώς μπορεί ν’ αντιδράσει κανείς βλέποντας τον «Εμπενίζερ Σκρουτζ» να γονατίζει σε παρεκκλήσι και να ευχαριστεί τον Θεό επειδή ανακάλυψε την καλοσύνη στη ζωή; Από την άλλη, θα μου πεις (και με το δίκιο σου), βγάζουν νόημα οι βουκολικές βόλτες του Λυκούργου στα γιοφύρια της Ηπείρου; Πάλι καλά που δεν είχαν βγει και τα πρόβατα από τις στάνες!