του Ηλία Φραγκούλη

Είναι τουλάχιστον άβολο να συνειδητοποιείς πως ένας σκηνοθέτης τόσο «ψημένος» σε τούτο το genre αναλαμβάνει ένα τέτοιο project δίχως… το παραμικρό όραμα! Βέβαια, ο Τζέιμς Γκαν ήταν πάντα ή του ύψους («The Suicide Squad») ή του βάθους («Φύλακες του Γαλαξία 3»). Η είσοδός του στο φιλμικό σύμπαν της DC Comics, λοιπόν, μοιάζει περισσότερο με… sabotage (!), παρά με ποδαρικό αξιώσεων που υπόσχεται ανανέωση.

Κλασικά, όσο και να νομίζουν οι fans των ταινιών αυτών πως δεν είναι και τόσο απαραίτητο (φευ!), το πρόβλημα εδώ ξεκινά από το σενάριο. Για να επιχειρήσεις το reboot ενός τόσο classic (super)hero, χρειάζεσαι και ένα γερό story και έναν δυνατό κακό. Όσο «κονσέρβα» κι αν είναι όλα αυτά, μαζί με τη (στερεοτυπική) διάσωση της ανθρωπότητας και του πλανήτη (μας). Εδώ το καταστασιακό δίνει την εντύπωση… τηλεοπτικής σειράς που ο θεατής… δεν έχει παρακολουθήσει από την αρχή και (θα) έχει κενά κατανόησης της δράσης, η οποία καταπλακώνεται από διάφορα πρόσωπα και (δήθεν) υποπλοκές για να καλύψει το βασικό κενό της μίας ιστορίας και ενός concept αντάξιου της φήμης του ονόματος του ήρωα. Ας ξεκινήσουμε από το πιο απλό παράδειγμα (προτού χαθεί η μπάλα…): θαυμάσια η ένθεση του Krypto the Superdog, αλλά… ποιος ήρθε; Τι δουλειά έχει εδώ πέρα το σκυλί (το καλύτερο στοιχείο του έργου, κατά τα άλλα!); Ο Γκαν θέλει να μας πει πως ενδιαφέρεται και για την εξαδέλφη, αφήνοντας υπόνοιες για ύπαρξη δικής της ταινίας στο κοντινό μέλλον; Ας κοιτούσε πρώτα την ταινία που… ήδη γύριζε!

Με έναν… γεωγραφικό αχταρμά που μπλέκει δικτάτορες (χα!) της ανατολικής Ευρώπης με το (παγκοσμιοποιημένο) μεταναστευτικό πρόβλημα, έως και μοντέλα CEO μορφών της σύγχρονης επικαιρότητας (και του πλουτισμού…) τις οποίες φορτώνει σαν «κουστουμάκι» στον Λεξ Λούθορ, ο Γκαν παρουσιάζει μια λανθάνουσα αντίληψη διακωμώδησης του κόσμου των social media και της επίδρασης των αλλαγών των συνόρων ανά τον πλανήτη, όμως, τα πάντα μοιάζουν παράδοξα ασαφή και άτολμα στο να πάρουν μια πιο μαχητική θέση άποψης, αποδυναμώνοντας (στην τελική) και τον… Κλαρκ Κεντ, ο οποίο στερείται χαρακτήρα, ειδικά όταν δεν φορά τη γνωστή στολή (εδώ σε πολύ πιο light αποχρώσεις από εκείνη του Ζακ Σνάιντερ).

Ίσως το μεγαλύτερο «φάουλ» του Γκαν (να) είναι η ταύτιση του Superman με το ξένο στοιχείο, προσομοιάζοντας τον εξωγήινο ήρωα με έναν… μετανάστη που «διώχθηκε» από τον τόπο του και δεν αισθάνεται να ανήκει κάπου πια. Τούτη η προσέγγιση θα αποκτούσε σημασία εάν υποστηριζόταν από μία πιο ουσιαστική σεναριακή γραφή και αναφορές παραλληλισμού με το σήμερα, όμως, σ’ αυτόν τον «Superman» δεν υφίσταται πραγματική εμβάθυνση στην αφήγηση, κάνοντάς μας (εμένα σίγουρα) να νοσταλγούμε τη σχεδόν θεϊκή υπόσταση / διάσταση του ήρωα στο «Superman: Η Επιστροφή» (2006).

Μπερδεμένο ανάμεσα σε φλύαρες στιγμές… μη δράσης (!) ή την κουλαμάρα εξελίξεων τις οποίες σχεδόν αδυνατούσα να καταχωρήσω στη μνήμη μου με το που τις έβλεπα, το φιλμ του Γκαν σκορπίζει ενίοτε και κάποιες σεκάνς καταδιώξεων, πάλης ή μαζικής (αλλά αναίμακτης…) καταστροφής κτηρίων Μητροπόλεων (η πιο εντυπωσιακή έμοιαζε «κλεμμένη» από ένα κάποιο «Transformers», αλλά μη σκεφτεί κανείς να με ρωτήσει ποιο!), με σκοπό να αισθανθεί οικεία το fanbase του κομιξάδικων ταινιών. Προσωπικά, δεν έβγαλα κανένα νόημα. Ούτε και μπόρεσα να αποφασίσω αν το αποτέλεσμα είναι… σοβαρά κακό ή απλά άστοχο. Ως φιλόζωος, κρατάω (μόνο) τις σκηνές με το σκυλάκι της εξαδέλφης. Ίσως ήταν προτιμότερο να έχει μια δική του ταινία το τετράποδο…