του Ηλία Φραγκούλη

Υπάρχει κάτι το οξύμωρο όταν γράφουμε κριτική για τέτοιου είδους ταινίες: το κοινό τους δεν πρόκειται να τις διαβάσει. Γιατί… δεν ξέρει να διαβάζει (ακόμη)! Άρα, απευθυνόμαστε περισσότερο προς τον ενήλικα αναγνώστη, που πιθανότατα είναι και γονιός, ώστε εκείνος να αποφασίσει αν το φιλμ είναι κατάλληλο για να συνοδεύσει το παιδί του στο σινεμά. Και όταν μιλάμε για παιδί, καταλαβαίνεις, μιλάμε για ηλικίες αρκετά νεαρότερες των 10 χρονών…

Γονείς, λοιπόν. Τα παιδιά τα φέρνουν οι πελαργοί; Το 2016; Σοβαρά; Το 2009, στο «Ψηλά στον Ουρανό» της Pixar, μέσα σε λίγα λεπτά, παρακολουθήσαμε το montage ολόκληρου του έγγαμου βίου ενός ζευγαριού που δεν μπορούσε να κάνει παιδιά, και δεν έμεινε μάτι στεγνό σε κινηματογραφικές αίθουσες ή όπου αλλού έπαιξε η ταινία έκτοτε, για να φτάσουμε σήμερα να πηγαίνουμε τόσο πίσω, σε μια ιδέα απαρχαιωμένη και σοκαριστικά πουριτανική; Όση «παραμύθα» και να θέλεις να μεταδώσεις ως «γνώση» στο παιδί σου, λυπάμαι, αλλά σε τέτοια ζητήματα παιδαγωγικού χαρακτήρα με κάνει έξαλλο. Πέραν του ότι αυτοί εδώ οι «Πελαργοί» δεν παλεύονται, εάν έχεις συμπληρώσει κάτι σαν το πέμπτο έτος της ηλικίας σου! Από εκεί κι επάνω, μιλάμε για… τα Πάθη του Ιησού (μέχρι να τελειώσει)!

Το εισαγωγικό τού φιλμ μαρτυρά τα αντίστοιχα πάθη του παρελθόντος για τους πελαργούς που… έφερναν τα παιδιά (δεν μπορώ να το χωνέψω!) και ζούσαν τις πλείστες όσες κακουχίες από το «φορτίο» τους, μέχρι την απελευθέρωσή τους και την αλλαγή πλεύσης στα επιχειρηματικά τους σχέδια, μετατρέποντας την εταιρεία τους σε κάτι μεταξύ Amazon και… ΕΛΤΑ. Ανάμεσα σε όλα τα πετούμενα – υπαλλήλους, ξεχωρίζεις εύκολα την Τούλιπ, ένα ορφανό κορίτσι που μεγάλωσε δίπλα στους πελαργούς και, κοντεύοντας την ενηλικίωση πια, πρέπει να αναλάβει την πορεία της, πίσω στον πραγματικό κόσμο στον οποίο ανήκει. Ο Τζούνιορ, ένας φιλόδοξος πελαργός στα πρόθυρα της προαγωγής, αναλαμβάνει να την ξεφορτωθεί, όμως αντ’ αυτού την «κρύβει» σε ένα ξεχασμένο κι απ’ τους ταχυδρόμους γραφειάκι, το οποίο κάποτε κάλυπτε τα γράμματα – επιθυμίες των θνητών που ονειρεύονταν να αποκτήσουν ένα τέκνο. Ή αδελφάκι, όπως στην περίπτωση που παρακολουθεί το φιλμ, με ένα μικρό αγόρι παραμελημένο από τους εργασιομανείς γονείς του, που φυσικά δεν κάνουν… σεξ ούτε για ευχαρίστηση, πόσω μάλλον επιδιώκουν να αποκτήσουν και extra παιδί.

Το γράμμα του ανήλικου αγοριού θα φτάσει στα χέρια της Τούλιπ, μια μηχανή που παράγει μωρά (έλεος!) θα πάρει μπρος από λάθος και ένα κουκλίστικο μωράκι θα βρεθεί στα χέρια της, με τον Τζούνιορ να παθαίνει υστερία. Μαζί στα κρυφά, θα αναλάβουν να πάνε το μωρό στο καινούργιο του σπιτικό και όλα τα υπόλοιπα είναι τόσο αφόρητα παιδιάστικα όσο… μάλλον φαντάζεσαι. Εξαίρεση κεφιού στην όλη ιστορία, μια αγέλη λύκων που παίρνει διάφορους σχηματισμούς καθώς εφορμά προς τον όποιο αντίπαλο, αν και κάθε φορά που βλέπει το μωρό… λιώνει από γλύκα και αναφωνεί «Awwwwwwwwwwwwww!!!» ομαδικά. Είναι οι μοναδικές στιγμές που μπορούν να κάνουν έναν ενήλικα να χαμογελάσει ή και να χαχανίσει. Για όλα τα υπόλοιπα, ρωτήστε ένα πεντάχρονο. Αν έχετε σκοπό να το πάτε να δει μια ταινία που λέει ότι τα μωρά τα φέρνουν (ή τα έφερναν) οι πελαργοί. Το 2016!