του Βαγγέλη Σερίφη

Ο Din Jarin (aka Mandalorian, aka Mando) είναι ένας space cowboy, κυνηγός επικηρυγμένων, αλλά με καλή καρδιά, που έχει ένα σωρό όπλα – gadgets και ανάλογο set από catchphrases. Εσχάτως κυκλοφορεί με ένα αξιαγάπητο sidekick, τον Grogu (μωρό ετών 50 του μη ονοματοδοσμένου είδους του Yoda), που λειτουργεί σαν συναισθηματικό αντίβαρο για τον θεατή, αλλά και cοmic relief, σε μια ακόμα αναβίωση του επιτυχημένου classic duet «μοναχικός καβαλάρης που δεν έψαχνε για τίποτα, αλλά βρήκε συντροφιά σε απροστάτευτο ορφανό που του ξυπνά τα πατρικά ένστικτα». Μαζί οργώνουν τον Γαλαξία (των «Star Wars», ναι αυτόν τον μακρινό, πολλά πολλά χρόνια πριν…) και αντιμετωπίζουν προκλήσεις, κακούς και τέρατα. Πολλά τέρατα!

Αλλά ας μείνουμε στα σημεία, αρχικά. Προφανώς και έχουμε να κάνουμε με δύο είδη πιθανών θεατών:

Οι μη μυημένοι στον κόσμο των «Star Wars» ή έστω αυτοί που ξέρουν μόνο τις κινηματογραφικές ταινίες (εννέα συν τα δύο stand alones)

Μην περιμένετε πολλά. Η σχεδόν ανύπαρκτη πλοκή σε συνδυασμό με την υπερβολικά αχρείαστη δράση, πιστολίδι και ξύλο, κάνει το «θέαμα» ατελείωτο (με την κακή έννοια) και θα φέρει σίγουρα χασμουρητά, ματιές στο κινητό, αναζήτηση refill σε ποτά και τρόφιμα (κι ότι άλλο φαντάζεστε). Είναι πλέον άξιον απορίας, πως το Χόλιγουντ δεν καταλαβαίνει ότι έχουμε μπουχτίσει από «δράση»,  οπτικά εφέ, μάχες χωρίς νόημα, slapstick gags, punchlines κλπ. Κάθε τέτοια ταινία, οποιουδήποτε Universe του φανταστικού, peak-αρε το 2018 και είναι πλέον σαν να βγάζει κάποιος disco track το 1986. Επιπλέον, τούτη η ταινία δεν κάνει ούτε για παιδιά, αφού έχει αρκετή βία και ακόμα περισσότερα τέρατα και robots, έως και με αισθητική Ρέι Χαριχάουζεν. Άσ’ το…

Οι fans του είδους, οι nerd-ουλες, οι συνδρομητές στο Disney+ (που μάλλον για το «Star Wars» υλικό έγιναν) και γενικά οι υποψιασμένοι

Εδώ θα σταθούμε λίγο παραπάνω, καθώς οι απαιτήσεις του κοινού αυτού από τέτοια εγχειρήματα είναι μεγαλύτερες. Όταν λανσαρίστηκε η πλατφόρμα του Disney+, μία από τις πολλές νέες σειρές ήταν και το «Mandalorian». Σαφώς εμπνευσμένο από τα spaghetti γουέστερν και τοποθετημένο στη μετά «The Empire Strikes Back» εποχή, ήταν η μία από τις δύο ευχάριστες εκπλήξεις (η άλλη προφανώς ήταν το «Andor»). Με δυνατούς χαρακτήρες, συμπαγή αφήγηση, ενδιαφέρουσα πλοκή, κινηματογραφική προσέγγιση, καλούς ηθοποιούς, δυνατά guests και, βέβαια, το νέο μεγάλο εμπορικό όπλο της Disney, τον Baby Yoda (Grogu).

Όλα αυτά τα θετικά κράτησαν για δύο σεζόν, με αρκετό fan service, και με ένα ακόμα πιο δυνατό φινάλε δεύτερης σεζόν, όπου φάνηκε ότι το κεφάλαιο «Mandalorian» θα έκλεινε. Έλα, όμως, που η ζήτηση για Baby Yoda ήταν τόσο μεγάλη, όση και η αχορταγιά των executives, που έφερε μια κατάληψη δύο επεισοδίων στο «The Book of Bobba Fett» και μία απογοητευτική τρίτη σεζόν. Ε, ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο κινείται και το «The Mandalorian and Grogu». Για τους fans, συνεχίζει να αιωρείται ένα πελώριο «Γιατί;».

Δεν υπάρχει κανένα arc για εξέλιξη των χαρακτήρων, η πλοκή είναι επαναλαμβανόμενη και χωρίς εκπλήξεις. Μάλιστα, επειδή είναι η πρώτη «Star Wars» ταινία μετά από επτά χρόνια, είναι διάχυτη η προσπάθεια να μην περιπλέξουν χαρακτήρες και πλοκές που αναπτύχθηκαν στην τηλεοπτική πορεία των ηρώων, ώστε να μην αποθαρρυνθεί το κοινό το οποίο έχει δει από λίγο έως καθόλου (απ’ το τηλεοπτικό προϊόν). Σε αυτό το πλαίσιο εμπλέκονται οι Huts (το σόι του μακαρίτη Jabba the Hut), που τον γνωρίζουν και οι πλέον αμύητοι, και νέοι digital ή μη χαρακτήρες (πάντα χαιρόμαστε όταν η Σιγκούρνι Γουίβερ χώνεται σε ένα ακόμα franchise (το τέταρτο της!), όμως, τι ήθελε ο Μάρτιν Σκορσέζε  κι έμπλεξε;).

Συνολικά, μην περιμένετε fan service, παλιούς γνώριμους, νέες εκπλήξεις, εξέλιξη της πλοκής του Mandalor, μην περιμένετε Jedi, Siths ή έστω κάποιο cameo. Αντίθετα, η σκηνοθετική ανομβρία του συμπαθέστατου Τζον Φαβρό τον κάνει να καταφεύγει σε φτηνές απομιμήσεις (ούτε καν homage) στα set designs παλαιών αγαπημένων ταινιών (θρασύτατη η περίπτωση του «Blade Runner»).

Είναι πραγματικά κρίμα το πως στήνεται μια τόσο μεγάλη παραγωγή απλά και μόνο για να σπρώξουν merch με Baby Yoda! Και (όπως πάντα) οι πιο πληγωμένοι (θα) είναι οι αληθινοί «Star Wars» fans, οι οποίοι έχουν μεγαλύτερες απαιτήσεις από τη στιγμή που έχουν δει ότι μπορεί να προκύψει (και) αξιόλογο υλικό. Ακόμα και η μουσική, που στις δύο πρώτες σεζόν ήταν αρκετά καλή για TV series, έχει μια παιδιάστικη, τουλάχιστον πρόχειρη εξέλιξη, σε συνθέσεις με θεματικά άλματα που κουράζουν και χαλάνε την αίσθηση την οποία αφήνει το χαρακτηριστικό main theme.