του Ηλία Φραγκούλη

Ο γνωστός από το franchise των «Fast & Furious» Τζάστιν Λιν κάνει το ποδαρικό του στο τρίτο μέρος τού πρόσφατου reboot του «Star Trek» με ένα montage που επισημαίνει το χιούμορ και μια διάθεση επιστροφής στα basics της παλιάς σειράς, αντί να πηγαίνει τα πράγματα ακριβώς… «Beyond». Με εξαίρεση την ελάχιστη, openly gay αναφορά (αφορά τον χαρακτήρα του Σούλου) που πραγματοποιείται στο εισαγωγικό και είναι υπέρ το δέον καλοδεχούμενη, διότι απεικονίζεται και συνυπάρχει με φυσικότητα δίπλα σε όλες τις υπόλοιπες λεπτομέρειες της καθημερινότητας του πληρώματος του Enterprise.

Με τον Κερκ και τον Σποκ να βιώνουν ελαφρά υπαρξιακά προβλήματα και να μην απολαμβάνουν όσο θα ήθελαν τα αξιώματά τους, το φιλμ μάς μπάζει απότομα στη δράση, καθώς μια ενέδρα άγνωστης φυλής κακών κινδυνεύει να μετατρέψει τον Αστροστόλο σε παλιοσίδερα, προσγειώνοντας το κουφάρι τού Enterprise εντελώς βίαια στη μέση του πουθενά. Οι επιζώντες – πρωταγωνιστές χωρίζονται αναγκαστικά σε ομάδες με βάση το πώς και το πού τους έριξαν αλεξίπτωτα και σκάφη διάσωσης, ενώ ο Κερκ επιχειρεί να προστατεύσει έναν μυστηριώδη μηχανισμό αγνώστου αναγκαιότητας από τα χέρια του μοχθηρού Κραλ, του οποίου η ταυτότητα και προέλευση επιφυλάσσουν μια μεγάλη έκπληξη για το φινάλε.

Οι στιγμές των επιθέσεων του σμήνους από διαστημόπλοια, τα οποία «σιγοτρώνε» με δραματικό τρόπο το Enterprise, είναι και οι πιο καθηλωτικές, μαζί με τα κλωνοποιημένα παιχνίδια της νεοσύστατης στη σειρά ταινιών Τζέιλα (Σοφία Μπουτέλα), που εγκλιματίζεται χαλαρά στο κλασικό σύμπαν των χαρακτήρων, με το επιπλέον ατού των ικανοτήτων της στις πολεμικές τέχνες. Μοιραία, οι καταστροφές αποζημιώνουν περισσότερο εδώ, με την πλοκή να μην χωλαίνει ακριβώς, όμως ακόμη και οι πιο σκληροπυρηνικοί Trekkies δεν θα μπορούσαν να αρνηθούν ότι η εξέλιξη της δράσης κινείται σε ένα ανεξήγητο φαντασιακό πλαίσιο στο οποίο ο Σκοτ και… αλαμπουρνέζικα να έλεγε (αντί «επιστημονικών» συμπερασμάτων), θα είχε πάντα δίκιο (κι ας μην καταλαβαίνει κανείς Χριστό!).

Η κορύφωση που… αψηφά τους νόμους της βαρύτητας, σε έναν τόπο τόσο επικίνδυνα «συγγενή» με αυτόν που γνωρίσαμε στο «Elysium» (2013) του Νιλ Μπλόμκαμπ, αποζημιώνει σε θέαμα, αλλά το φιλμ δεν τολμά να καινοτομήσει σχεδόν σε κανέναν τομέα, καταλήγοντας να μοιάζει με μια φαντασμαγορία διπλού επεισοδίου μιας «μελλοντικά» εξελιγμένης εκδοχής της τηλεοπτικής σειράς.

Η τελική αίσθηση είναι θετική, προφανώς, όμως κάπου σκέφτεσαι ότι αν οι αστεϊσμοί ανάμεσα στον Σποκ και τον ΜακΚόι ήταν καλύτερα γραμμένοι (αν όχι και πιο χιουμοριστικοί) και το παρελθοντικό «bad-ass» hip-hop soundtrack (από Public Enemy μέχρι Beastie Boys!) απουσίαζε γιατί σε κανέναν δεν «κλείνει το μάτι», το σύνολο θα διέσωζε τη διασκέδαση των φανατικών και μη θεατών του franchise. Τώρα είναι, απλά, μια ακόμη ευπρόσωπη ταινία… της σειράς. Μέχρι το επόμενο sequel…