του Ηλία Φραγκούλη

Ειλικρινά, έχω μπαφιάσει με τις μουσικές βιογραφίες τα τελευταία χρόνια! Με εξαίρεση την πρωτοτυπία του περσινού (και απίστευτα παραγνωρισμένου) «Better Man», τα studio «ανασταίνουν» στη μεγάλη οθόνη φίρμες ζωντανές ή πεθαμένες, ελπίζοντας να τραβήξουν την προσοχή των fans μερικών από τους πλέον αναγνωρισμένους και εμπορικά δημοφιλείς καλλιτέχνες, αν όχι και κάποιων άλλων θεατών που αρέσκονται στο παρασκηνιακό… κουτσομπολιό. Ήρθε, λοιπόν, και η σειρά του Μπρους Σπρίνγκστιν.

Το «Deliver Me from Nowhere», ατυχώς, αποτελείται από… δύο ταινίες. Η μία που αφορά στο δημιουργικό κομμάτι και στη διαδικασία της παραγωγής και ολοκλήρωσης ενός album είναι η πιο ενδιαφέρουσα και πετυχημένη, ακολουθώντας τις πιέσεις της δισκογραφικής CBS να έχει περισσότερα hit singles όπως το «Hungry Heart» (το πρώτο του top 5 στο Billboard), μετά την επιτυχία του διπλού δίσκου «The River» (1980). Η άλλη αφορά στην προσωπική ζωή του μουσικού, η οποία μοιράζεται ανάμεσα σε flashback της τραυματικής σχέσης του με τον πατέρα του (στα ‘50s) και στην αδυναμία του να συνάψει μία σοβαρή σχέση δέσμευσης με μια κοπέλα που γνωρίζει και αγαπά (στα ‘80s).

Στο πρώτο κομμάτι, λοιπόν, το φιλμ εστιάζει στην περίοδο όπου ο Σπρίνγκστιν αναζητούσε την έμπνευση για τον επόμενο δίσκο του, που σταδιακά έπαιρνε τη μορφή του «Nebraska», ενός μάλλον αντιεμπορικού και πιο folk album, του οποίου η προοπτική κυκλοφορίας τρόμαζε τόσο τη δισκογραφική του όσο και τον παραγωγό και manager του, Τζον Λάνταου. Ταυτόχρονα, μερικά διαφορετικού ύφους τραγούδια που έμελλε να καταλήξουν στο «Born in the U.S.A.» προκαλούσαν σύγχυση στους πάντες. Η απόδοση αυτών των σκηνών αφορά πρωτίστως τους πλέον πιστούς οπαδούς του Σπρίνγκστιν, οι οποίοι (δικαίως) θα συγκινηθούν ή θα θέλουν να σηκωθούν από τα καθίσματά τους με ιαχές ενθουσιασμού προς τον «Boss», χωρίς ν’ αφήνουν αδιάφορους και τους απλούς μουσικόφιλους. Τις χάρηκα ιδιαίτερα, αν και δεν ανήκω στο κοινό του συγκεκριμένου καλλιτέχνη (από παλιά, έχω στην κατοχή μου μονάχα το βινύλιο του «Darkness on the Edge of Town»).

Το δεύτερο κομμάτι είναι απόλυτα προβληματικό. Αποτελείται από μαυρόασπρες σεκάνς… χυμαδιό, κενές περιεχομένου και σεναριακής εμβάθυνσης, που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις κακές σχέσεις του ανήλικου Σπρίνγκστιν με τον πατέρα του, συνθήκη η οποία του άφησε ψυχολογικά τραύματα για πολλά χρόνια στον ενήλικο βίο του. Ανάμεσά τους, το σενάριο μπλέκει κι ένα αδιέξοδο αισθηματικό story με μία λαϊκή κοπέλα από το Νιου Τζέρζι, χωρισμένη με μικρό παιδί, που ο Σπρίνγκστιν φοβάται να οδηγήσει σε ολοκλήρωση δεσμού, «στοιχειωμένος» από την αποτυχία του γάμου των γονιών του. Η αφήγηση εδώ αποκτά όλα τα ανόητα κλισέ ενός κοινωνικού δράματος που στην προκειμένη δεν υποστηρίζεται από κάποια δραματουργική συνοχή, καθώς «εγκλωβίζεται» από το (εκ των πραγμάτων υποχρεωτικό) στοιχείο του… «based on a true story».

Όσο άσχετη είναι η σκηνή της βόλτας του Μπρους με την αδελφή του (εντελώς ανύπαρκτη στο υπόλοιπο έργο!) και τον πατέρα του στη δεκαετία του ’50, άλλο τόσο άσχετη είναι και η ξαφνική (μόλις στο τελευταίο ημίωρο!) διαπίστωση πως ο Σπρίνγκστιν έπασχε από κατάθλιψη στο σύγχρονο φιλμικό παρόν του ’80 – εκτός κι αν έφταιξε το… «Badlands» (1973) που έβλεπε στην τηλεόραση! Στην τελική, στον τομέα της προσέγγισης της προσωπικότητας του Σπρίνγκστιν, η ταινία είναι ένα Βατερλό.

Υ.Γ. Δεν μπορώ να μην επισημάνω την ειρωνεία του πράγματος, στο εξώφυλλο του «Nebraska» να μην υπάρχει (κατ’ απαίτησή του) το πρόσωπο του μουσικού, αλλά στην κινηματογραφική του βιογραφία… το επώνυμό του να κοτσάρεται πάνω από τον τίτλο! Πως αλλιώς να πουλήσει;