του Ηλία Φραγκούλη

Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω γιατί η «Κραυγή Σιωπής» πρέπει να αποκαλείται remake του δανέζικου θρίλερ «Gæsterne» του 2022, ενός από τα πλέον αλλόκοτα και αρρωστημένα φιλμ που μας έχει δώσει το συγκεκριμένο genre εδώ και… δεκαετίες! Η σεναριακή διασκευή του Τζέιμς Γουότκινς έρχεται από… «άλλο πλανήτη», ειδικά για τους θεατές που γνωρίζουν τη δράση του original, το τελευταίο ημίωρο του οποίου οδηγεί σε μία ακρότητα «ανατροπής» βαθύτατα μηδενιστική, που σίγουρα δεν περίμενα να δω να «ανακυκλώνεται» σε παραγωγή μεγάλου αμερικανικού studio. Όχι πως το κοινό το οποίο δεν γνωρίζει το παρελθόν τούτης της ταινίας δεν θα… φρικάρει επίσης!

Μέχρι να φτάσουν οι Ντάλτον στο σπίτι του Πάντι, της Κιάρα και του Αντ, τα πάντα λειτουργούν με βάση το copy / paste. Ο Μπεν, η Λουίζ και η Άγκνες πιστεύουν πως θα περάσουν στιγμές θαλπωρής με την οικογένεια που τόσο συμπάθησαν ως παρέα στις πρόσφατες διακοπές τους στην Ιταλία. Η συνύπαρξη στο… φυσικό περιβάλλον των οικοδεσποτών τους, όμως, επιφυλάσσει διαρκώς δυσάρεστες εκπλήξεις. Η συμπεριφορά του Πάντι είναι σχεδόν βάρβαρη και αγενής (ειδικά προς τον γιο του), η χορτοφάγος Λουίζ γίνεται αντικείμενο ειρωνείας και bullying, ενώ η φιλοξενία είναι τόσο άβολη (με κάθε τρόπο) για τους Ντάλτον, σε σημείο να θέλουν να… «αποδράσουν» νύχτα στα κρυφά!

Η συνέχεια ξεφεύγει εντελώς από το δανέζικο original, δίνοντας από νωρίς αρκετές παραπανίσιες πληροφορίες (η σκηνή με τα ρολόγια ή, ακόμη χειρότερα, η δεύτερη προσπάθειά του να ειδοποιήσει την Άγκνες για το κακό που έρχεται) γύρω από το μυστικό του Πάντι και της Κιάρα, οι οποίες θα κάνουν τους γνώστες εκείνης της ταινίας να αισθανθούν… ηλίθιοι! Ο Γουότκινς απλά εκτελεί την «παραγγελιά» ενός θρίλερ «της κακιάς της ώρας» (#diplhs) με καταστασιακό που βουλιάζει μέσα σε στερεότυπα, άπαξ και γίνουν γνωστές οι προθέσεις των οικοδεσποτών, προσθέτοντας και μερικά πλέον βλακώδη «ευρήματα», όπως τη σκηνή με το τσεκάρισμα του τραπεζικού λογαριασμού των Ντάλτον.

Πιο… εκτροχιασμένα αστεία είναι η άσχετη εξέλιξη της πλοκής, όπου αντί για το remake του φιλμ του 2022, η ιστορία της «Κραυγής Σιωπής» εξελίσσεται σε κάτι σαν τα… «Αδέσποτα Σκυλιά» (1971) του Σαμ Πέκινπα (!), με τον Τζέιμς ΜακΑβόι να αγωνίζεται να κρατήσει από μόνος του ολόκληρο το έργο (το υπόλοιπο καστ είτε υπάρχει είτε όχι, το ίδιο και το αυτό!), πέφτοντας σε μία άσχημη παγίδα (άνευ σοβαρού λόγου) «αντιγραφής» της τρέλας του Τζακ Νίκολσον στην κιουμπρική «Λάμψη» (1980)!

Κάπου εδώ σταματάω, διότι θα κατηγορηθώ για υπέρβαση στη χρήση των θαυμαστικών. Κρίμα. Όχι ότι είχα σε κάποια εκτίμηση και το δανέζικο φιλμ, το οποίο εκτός από creepy ανοσιούργημα κουταμάρας, στο φινάλε καταντά και εμετικά προβοκατόρικο.