του Νίκου Παλάτου

Πρώτα τα καλά νέα: η τρίτη ταινία του «Sonic» είναι ομολογουμένως καλύτερη, τόσο του original φιλμ όσο και του πρώτου sequel, πετυχαίνοντας ένα (σχετικό) σεναριακό upgrade έναντι αμφοτέρων. Τώρα… τα άσχημα: ο πήχης του franchise είχε πέσει τόσο χαμηλά που ακόμη κι ένας… σκαντζόχοιρος θα μπορούσε (με ελάχιστη βοήθεια, έστω) να τον υπερπηδήσει! Τουτέστιν, μη φορτωθείτε με κέρματα, περιμένοντας να τα ρίξετε με ανυπομονησία στη σχισμή του arcade. Ένα-δύο αρκούν…

Ο βασικός λόγος της υποτυπώδους αναβάθμισης του «Sonic 3» έχει να κάνει με το γεγονός πως η (σταθερή) ομάδα γραφιάδων του franchise απομακρύνθηκε από τη στενή λογική ενός σεναρίου που ακολουθεί πορεία ανάλογη με τις πίστες ενός video game. Υπάρχει μια κάποια αφηγηματική στόχευση σε τούτη την περιπέτεια του σπιντάτου μπλε σκαντζόχοιρου, η οποία δίνοντας έμφαση στην οικογενειακού τύπου περιπετειώδη δράση περιορίζει τις (πολλές) αναφορές στην pop κουλτούρα, καθώς και τα σαρκαστικά αστεία. Βέβαια, αυτό δε σημαίνει πως τα τελευταία δεν υφίστανται, διότι εάν νομίζατε πως καλαμπούρια με το «Green Lantern» (2011) θα κάνει μόνο ο ειδικός επί του θέματος «Deadpool», τότε (δυστυχώς) πλανάστε πλάνη οικτρά (σε προσωπικό επίπεδο, δηλώνω ότι αν ξανακούσω «αστείο» για εκείνη τη φλόμπα της DC, είμαι έτοιμος να γίνω ο πλέον ορκισμένος οπαδός της!).

Η λέξη κλειδί της παραπάνω παραγράφου δεν είναι (ασφαλώς) η αναβάθμιση, αλλά το υποτυπώδες. Η βάση του στόρι, που αφορά τη διαφυγή του Shadow και την επακόλουθη κινητοποίηση του Sonic και των φίλων του (άσπονδων και μη) για να τον συλλάβουν, πλαισιώνεται από μια σειρά διάσπαρτων σκηνών που μοναδικό σκοπό έχουν να… γεμίσουν τον χρόνο και το μάτι, δίχως να νοιάζονται για πολλά από την εξέλιξη της πλοκής. Ένα κυνηγητό στο Τόκιο, λίγη φασαρία στη γέφυρα του Λονδίνου, μερικά ευφυολογήματα δίκην αστεϊσμών (κάποια εκ των οποίων θα δυσκόλεψαν στη μεταγλώττιση), μια σειρά από τραγούδια που απευθύνονται κυρίως στους ενήλικες (από Prodigy έως Beach Boys!) μπας και δεν βαρεθούν πολύ, μέχρι ενδοσκόπηση (και καλά) για πράξεις του παρελθόντος που επανασχεδιάζουν το παρόν και καθορίζουν το μέλλον.

Στο επίκεντρο όλων αυτών (και αναμφισβήτητος πόλος έλξης όλων των ταινιών του franchise) βρίσκεται ο Τζιμ Κάρεϊ. Η αφοσίωσή του στην (μέχρι στιγμής) τριλογία του «Sonic» (έρχεται σίγουρα και τέταρτο μέρος…) είναι συγκινητική, σε σημείο ν’ απορείς για το τι ακριβώς έχει δει σε όλο αυτό το project (επιταγές, ΟΚ). Εδώ, αν και υπόσχεται διπλή απόλαυση (μιας και εμφανίζεται σε διπλό ρόλο), πέφτει στην παγίδα του ουκ εν τω πολλώ το ευ. Ο Δρ. Ρομπότνικ και ο tale quale… παππούς του, ο οποίος ερχόμενος έξαφνα στη ζωή του δείχνει πως κάτι παραπάνω ξέρει από καλούς και κακούς σκαντζόχοιρους, δεν λειτουργούν όσο αβανταδόρικα θα ήλπιζαν οι εμπνευστές της σύμπραξής τους, αφού η παρουσία του δεύτερου ευνουχίζει την αεικίνητη slapstick διάθεση του πρώτου. Φωτεινή εξαίρεση στον κανόνα αποτελεί η breaking and entering χορογραφία υπό τους ήχους των… Chemical Brothers (το «Galvanize» συγκεκριμένα, για να μη σας μείνει η απορία), η οποία έχει την πλάκα της.

Διαμέσου μιας ανούσιας κλιμάκωσης πρακτορικού τύπου, που ως στόχο της έχει το όχι ακριβώς πρωτότυπο διακύβευμα της… σωτηρίας της Γης από την ολοκληρωτική καταστροφή, περνούν τα απαραίτητα μηνύματα περί εμπιστοσύνης στη φωνή της καρδιάς και στα λόγια των φίλων, της προσήλωσης στο δίκαιο και το σωστό ανεξαρτήτως κόστους, καθώς και της έγνοιας για τον συνάνθρωπο ή τον… σκαντζόχοιρο. Όλα αυτά υπό μιας τυπικής για το franchise μονοδιάστατης αφήγησης, που μπορεί να είναι ικανή να διασκεδάσει τα παιδάκια και τους (πολύ) φανατικούς της κονσόλας SEGA, όμως, για τους υπόλοιπους ο χρόνος του «Sonic 3» τρέχει σημαντικά πιο αργά από τις ταχύτητες που αναπτύσσει ο κεντρικός του ήρωας. Πόσω μάλλον όταν το πράττει για τρίτη σερί φορά…