του Νίκου Παλάτου

Όσο και να μην το πιάνει το μάτι, το «Sonic: Η Ταινία» (2020) αποτελεί μία από τις κορυφαίες εισπρακτικές επιτυχίες στην Ιστορία, σε σχέση με έργα τα οποία βασίζονται σε video game. Πριν βιαστεί κάποιος ν’ αντιτείνει πως κατά κανόνα ταινίες του συγκεκριμένου genre πηγαίνουν άπατες, οπότε δεν πρόκειται και για κάποιο σπουδαίο κατόρθωμα, αναφέρω πως μ’ έναν προϋπολογισμό περί τα 90.000.000 δολάρια, το original film του Τζεφ Φάουλερ έκανε στο παγκόσμιο box-office περί τα 320.000.000 δολάρια εισπράξεις! Αποτυχία δεν το λες με τίποτα. Όπερ εστί μεθερμηνευόμενον, πως το sequel ήταν (κάτι παραπάνω από) σίγουρο ότι θ’ ακολουθήσει.

Αν κάποιος περιμένει σοβαρές εκπλήξεις από το «Sonic: Η Ταινία 2», τότε μάλλον βρίσκεται σε… λάθος πίστα. Η ίδια ομάδα συντελεστών επιστρέφει μπροστά και πίσω από τις κάμερες, στοχεύοντας σταθερά στα παιδάκια κάτω των δέκα ετών και ποντάροντας εκ νέου στο συνδυασμό της πολύχρωμης καρτουνίστικης δράσης, εντός live action περιβάλλοντος. Ομολογουμένως έχει γίνει ένα κάποιο upgrade σε σχέση με το original, καθώς η ένθεση των δύο νέων animated χαρακτήρων, του «κακού» Knuckles (ο οποίος βοηθά τον Δρ. Ρομπότνικ) και του «καλού» Tails (ο οποίος στέκει στο πλευρό του Sonic), κάνουν το στόρι ελαφρώς πιο προσιτό, όχι για τους ενήλικες (αυτοί θα τρέχουν και δε θα φτάνουν…), αλλά για την πιτσιρικαρία. Η animated δράση είναι σημαντικά περισσότερη σε σχέση με την πρώτη ταινία (αν ρίξετε μια ματιά στη διάρκεια, φέρνει και σε δραματικό ξεχείλωμα…), με τις υποπλοκές υπνηλίας που αφορούσαν (κυρίως) στα προβλήματα της σχέσης του αστυνομικού Τομ και της κτηνιάτρου Μάντι, να έχουν περιοριστεί αισθητά.

Η πλοκή, για όσους δεν έχουν παίξει ποτέ τους το ομώνυμο παιχνίδι της SEGA, κυμαίνεται σταθερά ανάμεσα στο επουσιώδες και το ακατανόητο, παραπέμποντας σε… (κάντε τρελή μαντεψιά!) πίστες από video game. O Sonic με τη βοήθεια του Tails ξεκινά ταξίδι ανά τον κόσμο, οφείλοντας να βρει ένα σπάνιο χάρτη που θα τον οδηγήσει σε μια πυξίδα, όπου μέσω μυστικού ναού και διαφόρων άλλων ανάλογων εμποδίων θα προσπαθήσει να πάρει πρώτος στα χέρια του το μαγικό σμαράγδι, πριν αυτό περιέλθει στην κατοχή του Δρ. Ρομπότνικ. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των περιπετειών, νέες φιλίες θα δημιουργηθούν, παλιές θα ξαναφουντώσουν, το νόημα της οικογενειακής αγάπης θα επανεκτιμηθεί και ατάκες χιουμοριστικού τύπου (όχι απαραιτήτως πετυχημένου), με πλήθος pop αναφορών, θ’ ακουστούν.

Ο Τζιμ Κάρεϊ, από πλευράς ηθοποιών, παίρνει ξανά το φιλμ στις πλάτες του, επιδιδόμενος για δεύτερη σερί φορά σε αεικίνητο slapstick recital, δείχνοντας πως απολαμβάνει κάθε δευτερόλεπτο στο οποίο φορά την… μουστάκα του Δρ. Ρομπότνικ. Η υπερκινητικότητα που προτάσσει εδώ, χτυπά στα ίσα όχι απλά το δικό του ένδοξο ανάλογο παρελθόν, αλλά ακόμη και τις υπερηχητικές ταχύτητες του Sonic του ίδιου! Στο μεγάλο φινάλε, ειδικότερα (το οποίο έρχεται με μισή περίπου ώρα καθυστέρηση), όπου κόβει βόλτες με α λα «Pacific Rim» (2013) ρομποτοειδές, σολάρει ακατάπαυστα και ανηλεώς, επί παντός επιστητού. Κρίμα που δεν έχει καλύτερο υλικό στα χέρια του και σαφώς πιο άδικο που στη χώρα μας η ταινία προβάλλεται αποκλειστικά μεταγλωττισμένη, γεγονός που αφαιρεί (και) από τούτο το sequel πολλά από την ατακαδόρικη ικανότητα του Αμερικανού κωμικού.