του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Πάλι καλά που τα «Τακούνια… σε Μυστική Αποστολή» δεν ξεπερνούν τη μιάμιση ώρα, γιατί αν η ταινία κρατούσε λίγο περισσότερο, θα πήγαινα να εξεταστώ και να δω πόσα εγκεφαλικά κύτταρα έχω κάψει. Με τον τίτλο «τέως Hannah Montana» να εξακολουθεί να χαρακτηρίζει την καριέρα της, η Μάιλι Σάιρους μπορεί να τα κουτσοκαταφέρνει ως post-teen pop idol, αλλά η ενήλικη κινηματογραφική καριέρα δε φαίνεται να της κάθεται. Ουσιαστικά ατάλαντη ως ηθοποιός, με το άκαμπτο σώμα της και την άχαρη φωνή της (όταν πρέπει να μιλάει…), η Σάιρους είναι η επικεφαλής ενός θιάσου, που δίνει την εντύπωση ότι μαζεύτηκε σε κοριτσίστικο party για να παίξει το «Μις με το Ζόρι» σε παντομίμα.

Ως βασίλισσα αυτού του party, η Μάιλι έχει πάρει το ρόλο της Σάντρα Μπούλοκ και διάφορες ασήμαντες γύρω της έχουν μοιραστεί τα υπόλοιπα. Το πρόβλημα είναι, ότι ασήμαντη είναι και η ίδια η πρωταγωνίστρια, οπότε ό,τι κι αν κάνει, η κατάσταση δε σώζεται. Είναι περιττό να μιλήσει κανείς για σκηνοθεσία, ερμηνείες και σενάριο, αφού τα «Τακούνια… σε Μυστική Αποστολή» δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη χωρίς ίχνος φαντασίας κόπια μιας μέτριας κομεντί, που σε σχέση με αυτή την ταινία, φαίνεται κολοσσός της Έβδομης Τέχνης. Ο πράκτορας που τη στρατολογεί, οι «τρελές» που της φτιάχνουν τα μαλλιά, τα χαζά κορίτσια στην αδελφότητα που νοιάζονται μόνο για το πώς φαίνονται, αλλά τελικά έχουν και καρδιά… Τι άλλο θέλεις για να πάθεις το κακό το déjà-vu;

Κακοστημένες σκηνές δράσης, λίγο και φτηνό χιούμορ και τόνοι lip gloss είναι τα συστατικά των «Τακουνιών», πάνω στα οποία κουτσαίνει ως star η πρωταγωνίστρια. Ακόμη και ο πάντα νευρικός και πνευματώδης Τζέρεμι Πίβεν, στο ρόλο του πράκτορα του FBI, δίνει την εντύπωση ότι παίζει ημιναρκωμένος. Στην Αμερική η ταινία βγήκε straight to DVD. Εδώ αντί να πάει straight to… trash, βγαίνει στις αίθουσες. Μετά απορούμε γιατί το ελληνικό box-office είναι τόσο αλλοπρόσαλλο και πάει άπατο…