του Ηλία Φραγκούλη

Επιστρέφοντας στο σπίτι μετά τη δημοσιογραφική προβολή τούτου του live action remake της «Χιονάτης», άνοιξα το Disney+ κι έκατσα να ξαναδώ το κλασικό animated του 1937, την πρώτη μεγάλου μήκους παραγωγή αυτού του είδους. Βάλσαμο! Η ομορφιά της Τέχνης. Ακόμα και η σκέψη του μη σεβασμού του ίδιου του ιστορικού studio προς τον συγκεκριμένο τίτλο σε αρρωσταίνει.

Κακόγουστο, άγευστο και άνευρο, το φιλμ του Μαρκ Γουέμπ αποτελεί ακόμη ένα φιάσκο εκμετάλλευσης του animated library της Disney, μία δευτεράντζα ολκής, φτιαγμένη λες και προοριζόταν για τηλεοπτική πλατφόρμα (και μόνο). Ακόμη και απομονωμένο, στο πλαίσιο του είδους του μιούζικαλ, είναι ανατριχιαστική η απόσταση ποιότητας της συνολικής δουλειάς από (για παράδειγμα) το περσινό «Wicked», το οποίο (ασχέτως διαφωνιών) σίγουρα διέθετε σκηνοθεσία με μπούσουλα, σκηνογραφία αξιομνημόνευτου μεγέθους και κουστούμια που «κεντούσαν» (δύο κατηγορίες οι οποίες δικαίως τιμήθηκαν με τα αντίστοιχα βραβεία Όσκαρ). Αντ’ αυτού, εδώ έχουμε μουσικοχορευτικά νούμερα πιο φτωχά (σε σύλληψη, εκτέλεση και γύρισμα) κι από την τηλεσκηνοθεσία παραστάσεων του Μάρκου Σεφερλή στο Δελφινάριο, ψηφιακούρα σκηνικών και μία από τις πιο ντροπιαστικές ενδυματολογικές υπογραφές της Σάντι Πάουελ.

Είναι πολλά τα αστεία που μπορεί να παρατηρήσει κανείς στην εδώ «Χιονάτη», αν και πραγματικό γέλιο δεν τολμά να προκύψει. Μονάχα σάστισμα. Η ιστορία του παραμυθιού έχει μετατραπεί σε μία παρωδία… «κομμουνιστικού» μανιφέστου που σχολιάζει την κακιά τύχη της εργατιάς και των βιοπαλαιστών της γης που το κακό «κεφάλαιο» τους πίνει το αίμα, ώσπου επιστρέφει η… «μαρξίστρια» Χιονάτη (με κόκκινη μπέρτα, παρακαλώ!) και βάζει τα πράγματα στην πιο… λαϊκή τους βάση, με υποστηρικτή τον κλέφτη / επαναστάτη των δασών, ο οποίος έχει αντικαταστήσει το πριγκιπόπουλο που δίνει το φιλί της ζωής!

Τραγούδια, φωνές και φάτσες είναι σαν να έχουν βγει από… AI, η Ρέιτσελ Ζέγκλερ το παλεύει αλλά δεν είναι ικανή να σώσει από μόνη της τέτοιο ναυάγιο, η Γκαλ Γκαντότ ντυμένη από τα… Jumbo υποψιάζει ότι είναι bitch μα δεν πείθει για κακιά, τελειώνει το έργο και λίγα λεπτά μετά δεν θυμάσαι τίποτα (πέραν του… «Heigh-Ho» των νάνων από το ’37). Τελευταίο και πλέον αξιοπερίεργο, αντί για αληθινούς νάνους (δεν ήταν «politically correct», προκαλώντας έναν κάποιο ντόρο στο Χόλιγουντ…) βλέπουμε CGI κακέκτυπα, αλλά στη συμμορία του κλέφτη / επαναστάτη των δασών συμπεριλαμβάνεται ένας… πραγματικός νάνος με σάρκα και οστά! Τρικυμία στο κρανίο…

Αν ήμουν executive της Disney, θα ντρεπόμουν που αυτό το πράγμα βγαίνει στα σινεμά. Πόσες κλασικές ταινίες κινουμένων σχεδίων του έχουν μείνει που δεν έχουν βιάσει ακόμα; Ας τελειώσει κάποτε αυτό το μαρτύριο!