του Ηλία Φραγκούλη

Έμαθα κι ένα πράγμα: ο Δρακουμέλ έχει αδελφό! Πέραν αυτού… θέλω να ξεχάσω! Πολλές φορές έχω εξομολογηθεί πως η σχέση μου με τα ναρκωτικά είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η Παμ Μπρέιντι που υπογράφει το σενάριο, όμως, θεωρώ πως δεν είναι και τόσο παρθένα σ’ αυτό το «sport»… Επίσης, ποιος είπε πως το επάγγελμα του κριτικού κινηματογράφου δεν αξίζει επιδόματος ανθυγιεινής εργασίας; Και κάπου εδώ τελειώνουν ορισμένες random σκέψεις που έκανα, καθώς αναρωτιόμουν με τι τρόπο να ξεκινήσω να γράφω για τούτο το ανοσιούργημα!

Αυτά για την Μπρέιντι τα λέω μετά λύπης, διότι συμμετείχε στη σεναριακή ομάδα του «Team America: World Police» (2004). Εδώ το πρόβλημα δεν είναι μονάχα η πλήρης απουσία του χιούμορ, δεν είναι η αντιγραφή της Disney-κής φόρμουλας «χώσε τραγούδι όπου μπορείς», δεν είναι η εντελώς «αλλού», τμηματική είσοδος των Στρουμφ σ’ ένα ρεαλιστικότατα γήινο (και παριζιάνικο!) σύμπαν (τύπου multiverse!), δεν είναι η κομιξάδικης λογικής εμφάνιση των… International Neighborhood Watch Smurfs (#wtf), αλλά πρωτίστως η απορία: αφορά παιδιά αυτό το πράμα;

Κάπου έχει χαθεί η μπάλα με το τι ιστορίες μπορεί να αφηγείται μία animated ταινία για ανήλικα και όταν ένας ενήλικας (σαν εμένα) φτάνει στο σημείο να σαστίζει από το αλλόκοτο και εξωφρενικά φαντασιόπληκτο της πλοκής, ειλικρινά, θεωρώ πως το ερώτημα σοβαρεύει.

Σε γενικές γραμμές, τα τόσο αθώα (από τα χρόνια της τηλεόρασης) Στρουμφάκια έχουν τραβήξει τα πάνδεινα στις κινηματογραφικές τους «περιπέτειες», με τούτη εδώ να κερδίζει επάξια τον τίτλο της πιο σουρεαλιστικής και «καμένης», ακόμη και μονάχα εξαιτίας της σεκάνς όπου οι μικροί, «βλαχαδεροί» ήρωές μας συναντούν τον αδελφό του Μπαμπαστρούμφ στο κρησφύγετό του, μια mirrorball σε discothèque στο Παρίσι! Δεν τολμώ να πω κάτι παραπάνω…