του Νίκου Παλάτου

Εκ πρώτης όψεως, ο «Διπλόδοκος» μοιάζει με την άλλη όψη του νομίσματος της Pixar από τα 2015, το οποίο έφερε τον τίτλο «Ο Καλόσαυρος». Αμφότερες οι ταινίες αφορούν δύο μικρούς δεινόσαυρους που θέλουν απεγνωσμένα να εξερευνήσουν τη ζωή μακριά από τις οικογένειές τους, μέχρι που αντιλαμβάνονται πως… σαν το σπίτι δεν έχει πουθενά, αγωνιώντας να βρουν τον δρόμο του γυρισμού στη ζεστή αγκαλιά των γονιών τους. Εκ δεύτερης, πλην όμως… πιο έγκυρης όψεως, τα δύο φιλμ ελάχιστη σχέση έχουν μεταξύ τους. Η αμερικανική παραγωγή ακολουθούσε τα γνωστά ντισνεϊκά αφηγηματικά μονοπάτια, που με όλα τα στερεότυπά τους και τις κατά καιρούς ανακυκλώσεις ιδεών δεν ξεχνούν ποτέ σε ποιο (από πλευράς ηλικίας) κοινό απευθύνονται. Αντιθέτως, τούτη η πολωνοτσεχοσλοβάκικη σύμπραξη, ενώ φαινομενικά κοιτάζει κατάματα τα εξάχρονα παιδάκια, στην πραγματικότητα καταλήγει να τα ταλαιπωρεί. Όχι με τη φτήνια ή την ακαταλληλότητά του περιεχομένου της (κάθε άλλο), αλλά με την meta αφηγηματική προσέγγιση που υιοθετεί.

Αρχικά, οι ιδέες του «Διπλόδοκου» μπορεί να εντυπωσιάζουν, εν τούτοις, γρήγορα η ψυχεδέλεια του καταιγισμού εικόνων και πληροφοριών κάνουν το animated πιάτο του να μοιάζει μάλλον δυσκολοχώνευτο για την πιτσιρικαρία. Η εναλλαγή καθαρόαιμου animation με (λίγες) live action σκηνές συστήνει αφενός τον δεινοσαυρούλη Διπλόδοκο και την οικογένεια του, αφετέρου τον σχεδιαστή comics Τεντ, ο οποίος δεχόμενος ξαφνική επίσκεψη από την ψηλομύτα εκδότριά του παίρνει λίγες ώρες διορία ώστε να της παρουσιάσει κάτι «γλυκούλικο και αξιόλογο». Πιάνοντας να σβήνει (με γόμα!) ό,τι σχέδια είχε φτιάξει και σκοπεύοντας να τ’ αντικαταστήσει με καινούργια… πιο χαριτωμένα, διαγράφει ό,τι αφορά το περιβάλλον του άτυχου Διπλόδοκου, αντικαθιστώντας το με… ζωγραφιές πρωτόγνωρες για το δεινοσαυράκι. Η φαντασία του Τεντ σπρώχνει τον Διπλόδοκο σε μακρινό πλανήτη και στη συντροφιά ενός αποτυχημένου μάγου που ειδικεύεται (αποκλειστικά!) στις μετατροπές ανθρώπων σε ποντίκια, ενώ εκκεντρικός, σοφός επιστήμονας ο οποίος εξερευνά το μυστήριο της ξαφνικής ομίχλης που εξαφανίζει τα πάντα, θα σταθεί στο πλευρό τους αναλαμβάνοντας να βοηθήσει τον μικρό δεινόσαυρο να βρει τον δρόμο για το σπίτι.

Το να περιγράψεις το τι προκύπτει χάρη στη συνεργασία όλων αυτών είναι σχεδόν ακατόρθωτο. Εικόνες διαγράφονται και δημιουργούνται σπρώχνοντας τους παράξενους ταξιδιώτες στο κενό… της λευκής σελίδας, πλάσματα εμφανίζονται κατά το δοκούν σύμφωνα με τις ιδέες που κατεβάζει το κεφάλι του Τεντ, πολιτισμοί και γαλαξίες έρχονται και παρέρχονται, ενώ πολύχρωμες παλέτες κινουμένων σχεδίων εναλλάσσονται με το γκρίζο, υπόγειο εργαστήρι του καλλιτέχνη. Η «Ιστορία Χωρίς Τέλος» μπλέκει με κάτι βγαλμένο σαν από multiverse, ζητώντας δανεικά από τον «Shrek» (2001), την «Ταινία Lego» (2014) ή από ό,τι άλλο έχετε ευχαρίστηση (μέχρι κι από τον Ζορζ Μελιές!), δημιουργώντας ένα αταξινόμητο χάος, όπου στο κενό του χάσκει κάθε συνοχή και αρωγή προς το ανήλικο κοινό. Η διάθεση για ατακαδόρικο χιούμορ παλεύει να φτιάξει κλίμα ζεστασιάς, όμως, κάθε προσπάθεια σύνδεσης με τους χαρακτήρες αποτυγχάνει, καθώς όλα γίνονται τόσο… μα τόσο γρήγορα. Όταν (κάποτε) η περιπέτεια φτάνει στο τέλος της και το μήνυμα της οικογενειακής θαλπωρής δηλώσει το τρανταχτό παρών, είναι δύσκολο να θυμάται κανείς τι ακριβώς προηγήθηκε, λίγα μόλις λεπτά πριν!